Neverwhere

Foreigners in Iceland

2010-08-10T20:53:00.002Z

Over the last few weeks I've spent time with people from Austria, Estonia, France and Poland. All countries who are fully fledged members of the European Union. But not all of these people are originally from these countries they call home. One of them is actually a holder of a S-Korean passport and another has a family that traces its routes to Russia. Now based on the propaganda from the anti-EU camp here in Iceland. This sort of thing should be impossible. Apparently as soon as Iceland signs up to the European Union. All foreign relations will be closed. Except to countries within the EU. It's like we wouldn't be able to attract any foreign investment or foreigners to Iceland. Except from countries within the EU. We'll become part of this. Hold on a second. I'm not even going to use this metaphor. Because it's so incredibly stupid that it's like a white person trying to argue that using the "N" word is just part of "open and frank discussion on racial issues". So I won't say it. But here's a link to it. Just don't say I didn't warn you.

Actually I'll have to admit that I was surprised to learn. That Poland has been a magnet for foreign investment since it joined the EU. I actually shouldn't have. After all the Polish have a great central location. Actually right in the middle of Europe. Once the Soviet block collapsed. The Poles started to draw in foreign investors. I'm sure the foreign investors liked the fact that wages were low. But I don't think it was just that. I'm sure that they also liked the fact that Poland was quick to apply for both EU and NATO membership. After all, when you are thinking about how to invest your money, you'd rather not invest it somewhere without a clear legal environment. You'd also want to be able to get to your money when you need it. You'd prefer a location with a well educated population. Somewhere with a political system that wasn't corrupt. A location that offered good transportation options to your key markets. Now I'm thinking how well Iceland seems to measure up to these requirements. How well does your own country do?

But enough with the political stuff. I've seen some fantastic movies lately. Saw Departures the other day. Departures is a 2008 Japanese film by Yōjirō Takita. It won the Academy Award for Best Foreign Language Film at the 2009 Oscars. Fantastic movie. If you have some time and know how to find this movie. Do yourself a favor and get it and watch it. It's such a refreshing experience to see such a good movie.

Isolationism Isn't Patriotism

2010-07-13T19:47:00.005Z

I’m becoming less tolerant of xenophobia and isolationism than I’ve been in the past. Doesn’t mean that I believe that every culture under the sun is equal. I’m actually quite proud of my Nordic cultural roots. There’s something to be said for societies that seem to have managed to find a way to make their kids the smartest in the world. To have governments with some of the lowest debt ratios in the world (and no it’s not my own). To create societies that guarantee everyone access to basic (and quite extensive in some cases) health care, education and social services. To create societies with some of the best living standards in the world according to the UN. It really irritates the right wing nutters in the US that for some strange reason the Nordic countries seem to manage to offer both generally high levels of wealth creation and some of the best social welfare structures in the world. I’m quite proud of this fact and I think there’s a lot here that others could learn from.

One reason why I’m so proud of my background is because I’ve actually had an opportunity to contrast it with other places. Yesterday I was listening to a program on the BBC. Jeremy Hardy Speaks To the Nation. The subject was what it means to be British. Again and again I found myself nodding in agreement with Jeremy. One of the things he mentioned. Was the fact that Britain might actually have been ruled by the Scandinavians instead of being invaded by the Normans (which shouldn’t be confused with the Norwegians, but actually come from Normandy). One of the great things about Britain. One of the things I like the most about Britain. Is how multi cultural it is. They’ve actually managed to be fairly successful in creating a multi cultural society. I really love this fact. Like Jeremy put it: “I can honestly say that I can be the only white person on a bus and not even notice. Conversely, if I’m on the bus and everybody is white, I’m thinking; blimey there really are a lot of Polish people in the country”.

Just because Iceland managed to be isolated, have a fairly homogenous culture and a language that hardly changed for hundreds of years. Isn’t in my view any reason why we should fight to keep it that way. After all, the more isolated we were, the poorer Iceland was. Our most prosperous period. Is the modern period. We’ve never had it so good in our entire history. Does anyone really want to go back to a situation that saw Iceland being isolated from the rest of the world? Does anyone really think that it makes sense to only export stuff and not import anything? Anyone want to live just on “pure” Icelandic products? Anyone seriously want to argue that too many people in Iceland?

I’ve been lucky enough to live abroad for more than a couple of weeks on vacation. That’s when I really started to appreciate people with varied backgrounds. Because I’m not trying to argue that you don’t have stupid and ignorant people evenly spread out around the world. I think on the whole you do. But what I really could appreciate was the fact that there were spices beyond just salt and pepper. That you could do something else with fish than boil it and serve it with potatoes and butter. That cheese didn’t just come in one size and a single flavour. I was exposed to various cultures and I survived it just fine. I actually realized that Iceland was poorer for not being exposed to these influences.

I still remember one incidence. We have lots of really nice swimming pools here and I was babysitting my sisters oldest. He loved the water and this was the best fun you could offer him. I’m not sure exactly how old he was. Somewhere between knowing how to talk and not having started elementary school. And we were chilling along with a number of other people in one of the small hot pots when this dark skinned guy came into it. My cousin was really surprised and I think this was probably the first time he had seen someone who wasn’t a white caucasian. Because he came to me and asked: “How come he didn’t take a shower and get clean”? Which I thought was extremely funny.

I’m going to make the words of Jeremy Hardy my own this time around “I’m actually very fond of our land and it’s people. But I believe that patriotism like religion and flatulence should be private”. Your idea of what makes your home country great could be quite different from mine. Doesn’t mean that your brand of patriotism is any less genuine than mine. So show me the same respect. I just don’t accept that those who want to keep Iceland isolated, have any claim to a superior brand of patriotism.

What Motivates Us

2010-07-06T20:17:00.011Z

I recently posted a video on my Facebook profile. The thing is. Not everyone who reads this blog is my friend on Facebook. So I want to share it here as well. Just make sure that it gets more distribution. I know that some of the people who read this blog aren’t connected to me on Facebook. They might not want to do so. But I'm easy enough to find there - just look for Sigmundur Halldorsson -

Now this was a brilliant video which the author of the Grand Narrative posted on Facebook and I picked it up from there. Takes you about 10 minutes to watch. But it's really time well spent.

What's brilliant about this video is that it actually made me discover the RSA. Made me realize that even a 250 year old organisation can be doing stuff that makes me love the web all over again. "For over 250 years the Royal Society for the encouragement of Arts, Manufactures and Commerce (RSA) has been a cradle of enlightenment thinking and a force for social progress. Our approach is multi-disciplinary, politically independent and combines cutting edge research and policy development with practical action." They've produced some other good ones. It's really worth jumping over to YouTube to see some of their other stuff if you've only seen this one.

On Xenophobia and Isolationism in Iceland

2010-07-05T21:34:00.003Z

One of the rather unfortunate side effects of the economic downturn is the rise in xenophobia and isolationism here in Iceland. It’s a sort of siege mentality. Appropriately enough there’s even a book out called “The Siege” (links to an Icelandic review of the book) in which the author, Styrmir Gunnarsson, argues that foreign banks, the IMF and the European Union set out to destroy the Icelandic economy and take over our resources. It shouldn’t come as a big surprise that Styrmir (we go by first names here in Iceland) is a member of the Icelandic anti EU movement. The same arguments can be heard in many quarters these days and recent public opinion surveys show a negative attitude towards Iceland joining the European Union.

I can’t say that I’m surprised. Iceland was for a very long time a homogenous society, with relatively little contact with the outside world. Our nationalism is based on the same foundations of Nordic superiority as was evident in parts of Europe until 1945 and we haven’t really adjusted to the fact that this idea was completely rejected. Nor have we been able to follow the rather obvious trend in European foreign policy, which is the idea that working together makes the whole stronger than the individual nations. To me this seems fairly self evident. In an international system based upon anarchy (i.e. might makes right), the rule of law pushed for by the European Union, makes a lot of sense for a small weak nation state like Iceland. Indeed we have been quite happy to become members of NATO. This despite not having our own army, which sort begs the question of what support we would give in the event of an attack on another NATO member state. We are long time members of the UN, WTO (formerly GATT) and numerous other international bodies.

So I’ve been thinking about what might explain our reluctance to become full fledged members of the most successful supranational democratic institution ever created. We’re quite close in cultural terms to Norway and it’s worth noting that Norway has twice rejected EU membership. I’ve looked at the multiple reasons given by the objectors and there seem to be a common thread there. The foreigners are out to get us. Which is strange considering Icelandic history. We may have fought over fishing rights with the UK, but in general our history has few indications that foreigners have a particular interest in taking over Iceland. Even the US seems to have shown considerable restraint in interfering in Icelandic affairs during the cold war. So without any actual evidence for this idea, it’s hard to take it seriously. As a matter of fact, besides us paying back loans we may have taken out from banks around the world, I don’t think foreigners have a great deal of interest in Iceland or our affairs. Indeed the evidence seems to point in the opposite direction. It seems to indicate that foreign interest in Iceland is generally positive and benign.

Just recently we had a great example of this. A Chinese government official came to visit Iceland. We ended up getting credit lines from the Chinese central bank, some commercial agreements and in general some positive indications from the Chinese that they would like to be seen as friends of Iceland. Surprisingly, this seemed to have the opposite effect. At least if you read the Icelandic blogsphere (link in Icelandic) and news media. Immediately some Icelandic commentators started speculating on the ulterior motives of the scheming Chinese. The Chinese were here to take over our resources. Which would be easy enough for them to do. We have 3 bankrupt banks which would cost them about 1 days revenue (or less) to purchase outright. Along with deeds to just about every resource we have. But they haven’t shown the slightest bit of interest in doing so. The Chinese Embassy has just moved into a much larger building. Becoming overnight, the largest embassy in Reykjavik. But this might simply be a matter of sound commercial judgement by the Chinese. After all real estate prices have plummeted in Reykjavik, so they probably got a good deal on the new embassy building. Nonetheless, I’m not naive enough to think that the Chinese did this out of the goodness of their hearts. As a matter of fact, this gesture is in line with current Chinese foreign policy. Of building up goodwill among a broad spectrum of nations. Furthermore, if the Northwestern passage opens up. Iceland might become a great place to have a friendly container port. But it’s hard to imagine that we’d place special restrictions on international shipping, including the Chinese. What is of deep interest to the Chinese is building positive relations with nations in NATO and the European Union. I think this interest in Iceland is a great opportunity for us. There is already a positive relationship between us and China. China is a rapidly rising power. Second largest economic power in the world already and set to surpass the US within a few years. It all reminds me of something my a former colleague of mine used to say: “The east is not a beast, but a feast”. Which is true on multiple levels. Instead of being frightened of the rest of the world, we should be open to it. Embrace the opportunity offered by membership in the EU. Embrace the opportunity offered by friendly relations with the Chinese. Being afraid, isolationist and xenophobic is surely the road to ruin.

An Important Date 10.10.10

2010-07-02T13:24:00.006Z

From: Bill McKibben - 350.org
Sent: Tuesday, June 29, 2010 at 3:28 PM
Subject: Circle this date.
To: You

Dear World,

It's been a tough year: in North America, oil gushing into the Gulf of Mexico; in Asia some of the highest temperatures ever recorded; in the Arctic, the fastest melting of sea ice ever seen; in Latin America, record rainfalls washing away whole mountainsides.

So we're having a party.

Circle 10/10/10 on your calendar. That's the date. The place is wherever you live. And the point is to do something that will help deal with global warming in your city or community.

We're calling it a Global Work Party, with emphasis on both 'work' and 'party'. In Auckland, New Zealand, they're having a giant bike fix-up day, to get every bicycle in the city back on the road. In the Maldives, they're putting up solar panels on the President's office. In Kampala, Uganda, they're going to plant thousands of trees, and in Bolivia they're installing solar stoves for a massive carbon neutral picnic.

Since we've already worked hard to call, email, petition, and protest to get politicians to move, and they haven't moved fast enough, now it's time to show that we really do have the tools we need to get serious about the climate crisis.

On 10/10/10 we'll show that we the people can do this--but we need bold energy policies from our political leaders to do it on a scale that truly matters. The goal of the day is not to solve the climate crisis one project at a time, but to send a pointed political message: if we can get to work, you can get to work too--on the legislation and the treaties that will make all our work easier in the long run.

You can sign up to host a local event at www.350.org/oct10

Or search for an event to join at www.350.org/map

And don't worry about being alone at this party: there are already 1077 groups in 109 countries around the world scheduled to do something great that day. We'll knit all these groups together with a powerful mosaic of photos, videos, and stories from around the world. You wouldn't want to miss it.

It's been a tough year--but it can be a beautiful day on the 10th Of October if we work together, and party together. And if we do it right, then we'll take a big step towards the kind of political solutions we desperately need.

Onwards!

Bill McKibben and the 350.org team

P.S. If you feel a little shy, or wonder if you can really make a party work, check out these pictures from last year's Global Day of Action. There were 5200 demonstrations in 181 countries, which means an awful lot of folks like you figured out how to get it done!

Gender Roles In S-Korean Pop Music

2010-06-25T00:23:00.005Z

I mentioned in a previously that I’ve been reading an interesting blog. The Grand Narrative is a blog on Korean Sociology through gender, advertising and popular culture. I came across this blog through music. A friend of mine. One of the better dj’s here in Iceland. A guy who’s both mixed better and produced some of the sweetest sounds I’ve heard in my life. Once said that "music is a universal language". There’s a lot of truth in that. So at some point some months ago. I was on YouTube looking for stuff to watch and listen to. Because YouTube isn’t just for great videos, it’s also a great source of music you can’t find anywhere else. I don’t know if you’ve noticed this. But if you register on YouTube, it will recommend stuff for you to watch. For some reason, on this particular day it recommended that I watch some South Korean music.

At that point in time I knew nothing about S-Korean music at all. My main musical taste is electronic dance music. House and techno and that sort of stuff is the soundtrack of my life and S-Korea isn’t exactly famous for producing it. As it turned out this was a promotion by one of the largest music publishers in S-Korea. A firm called SM-Entertainment which was promoting their most popular act Girls Generation. You might be familiar with the concept of girls groups. But this was taking it to a whole new level. Here they had 9 girls in a single group. The song wasn’t bad, but didn’t strike me as all that great, even if the girls where easy on the eyes and I sort of watched the video and thought to myself. “Interesting to see the girl group concept in an Asian version”. What surprised me a bit afterwards, was the fact that the song stuck in my head. If you’re interested here’s the video to the song.

This was my first introduction to the Korean music marketing machine. I have have an interest in music related things and one of the things I can appreciate is a well written pop song. There’s a formula behind it. It’s the length of the old time 7 inch single. Somewhere around 3-4 minutes long. It contains a hook that for some reason sticks in your head. This song did. So that got me interested in discovering more S-Korean pop music. Which turned out to be an adventure in discovering a thriving music industry that is apparently quite successful in Asia and starting to get more attention further afield. Something that is known as the Korean wave. From an Icelandic viewpoint. The pop stuff looked quite similar to many of the pop groups being promoted here. What I didn’t know. Until I started reading the Grand Narrative. Was that S-Korean society is quite different from ours. For one thing it’s based on the Confucian societal ideal. Which is quite different from ours. There’s also a disparity in the status of the sexes. Something we here find a bit strange. But the one similarity I found striking. There’s a strong streak in S-Korean society about keeping it homogenous. A feeling of cultural identity that apparently leads people there to respond to foreigners comments and criticism of S-Korean society by saying that they don’t understand what’s special about S-Korea. Which reminds me of our viewpoint. That Iceland is in some way unique. In my view there’s actually a very strong streak of xenophobia and racism here. A sense that seems to be shared by a large part of the Icelandic population. That evil foreigners are plotting to exploit us. Which to me seems somewhat farfetched. So with that in mind, what made S-Korean popular music interesting is that it didn’t seem that different from what I’d seen before from artist in N-America or Europe.

It wasn’t until I started reading The Grand Narrative that I realized that actually there’s quite a bit more to it. As I mentioned before the status of the genders is quite different from what we take for granted here. The rise of the Korean girls groups, of which there are now quite a few popular examples. Might actually be a reflection of a change in the gender roles within Korean society. That these gender roles would be best described as traditional might be an understatement. For example the wage disparity between men and women in S-Korea is the highest in all of the OECD countries and on average women in S-Korea only earn 60% of what men do. That there are quite strict societal norms concerning the relations between the sexes, which result in women being ill informed about family planning and women having to suffer all sorts of inequalities in the workplace. That S-Korea has one of the lowest birthrates around and that due to the emphasis on outward appearance it’s common for most of these pop group members to have undergone some sort of plastic surgery. That while some of these groups use strong sexual under (and over) tones in their visual imagery, this is not a subject that Korean males feel comfortable about discussing. The author of The Grand Narrative has speculated on what level those involved in these pop groups are actually aware of how their image is being used for marketing purposes. Because, and I find this interesting, there’s a fine line between empowerment and exploitation when it comes to pop groups. It seems like these groups may represent the vanguard of a growing female empowerment in S-Korea. But it could just as well be argued that the women who form these groups are simply being exploited. This would get far to long if I get into that discussion and The Grand Narrative does a far better analysis. So if you find this interesting I would head over there and read more.

World Cup Fever

2010-06-17T00:17:00.005Z

We're in the grips of World Cup fever here right now. Which might seem a tad strange. As Iceland doesn't even have a team playing in South Africa. Not that there's a chance we'll ever field a team in the World Cup. After all we're in Europe. I've always found our participation in global sports events somewhat. Interesting.

The Icelandic Olympic motto is "It's more important to participate, than to win" - sort of tells you all you need to know about our sports capabilities. Still, we managed to win a medal in a team sport in Beijing. You might say that it was one of the few things we've had to cheer about these last couple of years. But when it comes to football. We don't have much of a chance. Not at least as far as our mens team is concerned. Our women are doing fairly well. But being in the European league it's hardly likely we'll ever see our team advance. Having seen them playing, I'm not optimistic it's going to happen in my lifetime.

Now this doesn't diminish our interest in the South African event though.
There's been massive advertising campaigns here. There are World Cup related offers. On everything from TV's to fast food. There are dedicated shows on TV which analyze every game. Down into the minute details. Live broadcasts of the games. I've even discovered how I can watch it all live online. But since we don't have a team playing. We can just pick our own favorite from all the teams that are playing. We always like it if one of our Nordic friends are playing. This year we only have the Danish team in the competition. So we certainly hope to see them advance. For me it was more a matter of picking a team at random. So I decided to go with South Korea.

Not that I really knew much about the South Korean team. It's just that I've been reading a really interesting blog about South Korea these last few weeks. The Grand Narrative. I'll write more about it and a few other blogs I've been reading these last few months later. But it seems like in this World Cup the lesser known teams are the ones that are surprising the commentators. Not that I pretend to be a football expert. But the fun thing about these big global events. Is to get into the spirit. To allow yourself to be swept up in the euphoria of the event. So I'm enjoying the event. That's the whole point isn't it?

Dusted

2010-06-06T02:04:00.002Z

Today as I went to attend my nephews birthday I had to start out dusting off my car. Not because I hadn't driven it in awhile, but because we're still dealing with the after effects of our latest volcano eruption. Friday we had a taste of what some people have to live with constantly, as the dust pollution index here rose above the 50 level mark (50 being the health limit) and went over 300 for a period of time during the day (200 being the level when flights are grounded). Closer to the volcano things were even worse.

This pollution has a natural cause. Which just goes to show that "all natural" isn't a guarantee that it's good for you. As people around the world are aware we had volcano eruption here in Iceland. It shut down air traffic across Europe and stranded people all over the world. The reason was the fine ash produced by the volcano. Because it was so fine, the wind would carry it all over. Not all of it was blown out to sea. We've got tons of the stuff on the ground. When the wind blows from the east, our usually blue sky now might turn a shade of brown.

Friday was particularly bad. My friends in Hong Kong will known what I'm talking about. In March this year one of the worst dust storms in history made the air in Hong Kong turn a particularly nasty shade. Residents of Beijing are accustomed to dust storms turning the air orange. Apparently this dust reaches Korea and Japan fairly regularly. So what's happening here isn't that unusual. But for us here in Iceland. This is unusual. I've never experienced anything like it before. You could literally taste the ash. People with respiratory problems were warned to stay in doors. Dust masks sold out in the pharmacies. I kept my windows closed. Now we just need a good rain to keep this out of the air.

Not Politics As Usual

2010-05-30T20:52:00.002Z

Yesterday was all about elections. We had local elections here in Iceland. I think this is the first time I've seen local elections here get so much attention abroad. I'm into politics. Even belong to one of the parties here. Can't say I'm happy with the results we got. On the other hand, I'm not all surprised. We're still dealing with a collapse in public trust. When that happens you don't have politics as usual anymore. Instead we get the rapid rise of a political party that on the surface seems to be just a satire of politics. The Best Party. It managed to secure 6 out of 15 seats in the Reykjavik city council, becoming the largest party in terms of seats and popular votes. At the start of it's campaign I don't think anyone took it that seriously. But once opinion polls showed the party managing to get seats on the council, it started to gain momentum. Quickly becoming the favorite and attracting people who under normal circumstances probably wouldn't even have bothered with politics. At one point opinion polls even indicated the party would gain a majority on the city council.

It's interesting that a satire of politics could gain so much popular support. It's also a clear and loud message from the voting public, that it's looking for change. This message wasn't just sent in one location either. Voters went for political parties that are not associated with the traditional political system. What's interesting is that this is all taking place within the democratic process. People may have lost faith in the traditional political parties, but they haven't given up on the political process. The fact is that politics and the language used by politicians had become disjointed from the general public. The biting satire exposed this. Sustainable transparency was the perfect example. Meaningless and empty. Following a clear call for honesty, equality, respect and justice at the Þjóðfundur assembly. It seems clear that the traditional political parties have been unable to react in a manner that satisfied voters. This might have been meet with apathy or direct action. Now comes the difficult part for the newly elected representatives. If the new parties do well, we just might be seeing the dawn of new political movements.

But it wasn't all about politics. Yesterday was also the day the Eurovision song contest was held. The Icelandic contribution didn't get a lot of points. But that didn't spoil the fun.

Back From the Break

2010-05-27T15:15:00.007Z

I'm starting to write again. It's been percolating for awhile and I may even start up another blog for some more business orientated writing. But it's time to start to write again. Summer is here and it's a full moon tonight. So this feels like a good time to start again.

I'm reading Rework. 37 Signals got me interested in Agile. Now they've got me interested in new ways of thinking about the whole world of work. There's something really refreshing about their approach. It sort of reminds me of the punk mentality. It's not a matter of expertize, it's a matter of doing. Maybe that's what got me writing again.

The Gift That Keeps On Giving

2009-12-29T20:42:00.002Z

It's nearly the end of the year and its nearly time to think back upon 2009. Just before I do that I'd like to share with you all these two little gems. These are Icelandic online games you may not yet have heard about. Both of these represent the products of the green sprouts of the Icelandic game developing industry. They both share a historical theme...I guess we're big historical nerds here in the Nordics.

Vikings of Thule is a casual Massively Multiplayer Online game (MMOG) where participants strive to become strong and respected Viking chiefs in Iceland. The objective is to become one of the 39 authorities that rule the land and hold a vote on its parliament. To achieve this, players need to employ all their wits and brawn. You’ll have the chance to face your enemies in live, animated battles, earn the respect of your followers, control your legion of henchmen and berserkers, buy and market exquisite items and tame Iceland's mythical beasts, the wights. To learn more about Viking of Thule click here.

In Hours of War, you build your career as a military commander, and battle alongside and against your friends in epic World War II battles. Try your skills in Allied landing in Normandy 1944, the Battle of the Bulge, or Soviet mass offensive against Finland at Tali-Ihantala 1944! Your objective is to create an ongoing military career by commanding your troops to victory in battles that rage on 24/7! To learn more about Hours of War click here.

ESB Já, takk!

2009-12-02T13:09:00.003Z

Ég datt inn á vef Heimsýnar um daginn. Þetta eru að mínu mati svolítið skrítin samtök. Skrítin vegna þess að þarna virðast vera saman í einni sæng annars vegar harðir andstæðinga heimsvæðingar og svo hins vegar gallharðir íslenskir íhaldsmenn og fulltrúar afturhaldsamra sérhagsmuna. Það eina sem sameinar þennan hóp er andúð á hinu illa Evrópusambandi. Sem staðfestist í dag þegar fréttist af því að þau hefðu ákveðið að fá til liðs við sig andstæðinga ESB í Noregi.

Oft og iðulega les maður fullyrðingar frá þeim sem þarna starfa um það sem miður mun fara ef okkur auðnast að komast inn í sambandið. Þarna er til að mynda list 12 atriða sem þau nefna sem ástæður fyrir því að við ættum að hafna aðild.

Ég sakna þess að hér starfa ekki enn samtök okkar hina sem ekki standa á ystu jöðrum í stjórnmálunum (eða erum varðhundar fámennra hagsmunasamtaka) og teljum okkur mun betur borgið innan Evrópusambandsins en utan þess. Svo mér datt í hug að setja niður 10 góðar ástæður fyrir því að sækja um aðild.

1. Áhrif Íslands á alþjóðavísu margfaldast.

Hafi það eitthvað farið á milli mála, þá er vægi Íslands með 300.000 íbúa út á miðju norður Atlantshafi mjög nálægt því ekki neitt á alþjóðavísu. Þetta kom berlega í ljós við hrunið. Sömuleiðis er alveg ljóst að þegar kemur að því að sækja mál á hinum alþjóðlega vettvangi er stór munur að vera hluti af ESB eða eitt lítið landið sem fátt hefur sér til frægðar unnið annað en koma heilu bankakerfi á hliðina. Það litla traust sem til okkar var borið, sú ímynd að hér væri dugleg og heiðarleg þjóð. Var jörðuð af okkur sjálfum. Áhrif ESB eru hins vegar gríðarleg. Sú staðreynd að við, sem þjóð innan ESB, getum haft áhrif á þessi samtök evrópskra lýðræðisþjóða og fengið þau til að tala máli okkar á alþjóðavísu þýðir einfaldlega að áhrif okkar margfaldast.

2. Við tökum þátt í alþjóðlegu samstarfi á jafnréttisgrunni með lýðræðisþjóðum Evrópu.

Þær þjóðir sem starfa innan ESB gera það á jafnréttisgrundvelli. Það er tekið jafn mikið tillit til skoðana allra þeirra landa sem þarna eru inni. Það myndi líka koma þeim þjóðum sem starfa innan ESB og íbúum þeirra verulega á óvart að þær hefðu þurkast út. Einfaldast er að benda á að öll þessi ríki halda úti þingum, stjórnum, dómstólum, hafa fána, þjóðsöng og flest allt annað það sem einkennir þjóðir. Það kemur þó ekki í veg fyrir að þær sjái sér hag í því að starfa saman á þeim sviðum þar sem samstarf skilar betri árangri en að standa á eigin fótum.

3. Smáríki eru sterkari innan en utan Evrópusambandsins.

Ein af stóru ástæðunum fyrir því að Evrópusambandið var stofnað var einmitt til þess að koma í veg fyrir að ein þjóð gæti neitt aflsmunar í samskiptum sínum við aðra. Með því að setja upp sameiginlegar stofnanir og veita málum í sameiginlegan og óháðan farveg þar sem allir sem að málinu koma hafa nákvæmlega jafnmikil áhrif á niðurstöðuna. Því miður höfum við ekki aðgang að slíku í dag.

4. Það er styttra frá Brussel en Washington eða New York

Það er óumdeilt að Ísland er hluti af Evrópu. Menningar og landfræðilega erum við hluti af Evrópu. En sumir telja að okkur sé betur komið með því að leita annað um samstarf. Sumir vilja að við sækjum um aðild að NAFTA (North American Free Trade Association) þar sem þungamiðjan er í Washington DC. Ekki þykir mér það freistandi. Aðrir hafa horft fast til Wall Street sem fyrirmyndar um góða siði. Hrunið hefur sýnt okkur og sannað að betur fer á því að horfa í aðrar átti. Hafi Íslendingar einhvern tíma átt sér málssvara í Bandaríkjunum, þá ætti öllum að vera orðið ljóst að þar í landi er áhugi á Íslandi svo lítill að ári eftir kosningar hefur Obama ekki einu sinni skipað hér sendiherra.

5. Atvinnuuppbygging er eitt af forgangsatriðum sambandsins

Við erum að fást við atvinnuleysi hér á Íslandi í fyrsta skipti í mörg ár. Sú hugmynd að hér færi vel á því að byggja upp fáar stoðir til þess að halda uppi atvinnulífi reyndist vera röng. Sú hugmynd að hér færi vel á því að byggja upp margar stoðir með fjölbreyttu atvinnulífi. Er nákvæmlega í samræmi við stefnu Evrópusambandsins. Nýsköpun hér á landi krefst þess að hér verði náð stöðugleika sem ekki fæst nema í gegnum aðild að Evrópusambandinu.

6. Núverandi peningamálastefna beið skipbrot

Það er grátlegt til þess að hugsa að fjölmargar íslenskar fjölskyldur eru nú tæknilega gjaldþrota vegna þess gríðarlega skipbrots sem núverandi peningamálastefna kom okkur í. Það hefur nefnilega komið endanlega í ljós að það er takmörkunum háð hvort ríki getur haldið úti sjálfstæðum gjaldmiðli. Vegna þeirra miklu viðskipta sem við eigum við ríki Evrópu liggur beinast við að taka upp Evru. Slíkt gerist ekki án aðildar að Evrópusambandinu. Það er beinlínis broslegt að þeir sömu og telja engar líkur til þess að hægt sé að semja um Evrópusambandið um stjórnun fiskveiða við Ísland, telja að það sé raunhæft að leita samninga við ESB um að taka upp Evru án þess að ganga í ESB.

7. Við höldum okkar fiskveiðikvóta

Samkvæmt núverandi kerfi Evrópusambandsins þá gildir sú regla að kvóta er úthlutað á grundvelli veiðireynslu. Reyndar er það gert í Brussel en fyrir liggur að Evrópusambandið ætlar sér að endurskoða með hvaða hætti þetta yrði gert, með það fyrir augum að úthlutun gæti farið fram í hverju aðildarríki án afskipta frá Brussel, nema ef um er að ræða flökkustofna. 80% of fiskistofnum hér við land eru staðbundnir, svo þetta myndi henta okkur afar vel. Ef við værum fullgildir meðlimir í Evrópusambandinu gætum við haft áhrif á það hvernig þessum málum yrði skipað innan sambandsins. Raunar er það svo að það eru þjóðirnar í ESB sem gera tillögur um hvernig kvóta er úthlutað. Þó formlega gerist það síðan í Brussel.

8. ESB er friðarbandalag

Okkur þykir ekki tiltökumál að halda ekki úti eigin her. Þó flest fullvalda ríki telji slíkt eitt af því sem gerir ríki fullvalda. Sé að það hafi burði til að tryggja eigin landamæri. Ríki gera það reyndar oft í samstarfi hvert við annað og Atlantshafsbandalagið er dæmi um slíkt. Evrópusambandið er allt annars eðlis. Það var stofnað til að tryggja frið í Evrópu og þar eru ríki sem sum hver standa utan allra hernaðarbandalaga. Fyrir þá sem þekkja sögu Evrópu þá er það stórkostlegt afrek að hafa skapað frið í álfunni. Frá upphafi hafa þjóðir innan ESB lagt á það áherslu að fylgja þjóðarrétti sem einmitt er grundvöllur friðsamlegra samskipta þjóða í milli. Fyrir vopnlausa þjóð eins og Íslendinga er því aðild að Evrópusambandinu mikilvægur þáttur í því að tryggja frið í álfunni og tryggja þar með öryggi sitt.

9. Verðlag á sumum vörum myndi snarlækka við inngöngu í ESB

Fámenn hagsmunasamtök íslenskra framleiðenda telja íslenskum neytendum trú um að hagi þeirra sé betur borgið með því að við séum fátækari en við ættum að vera. Raunar er það til muna orðum aukið að íslensk framleiðsla muni leggjast af við innigöngu í Evrópusambandið. En það er ljóst að hagur íslenskra neytenda mun batna við inngöngu. Neytendavernd er einn af hornsteinum Evrópusambandsins og samkeppniseftirlit er þar öflugt. Þekki ég engan sem heldur því fram að Ísland geti brauðfætt þá sem hér búa. Ísland hentar einfaldlega ekki vel til landbúnaðar og sú staðreynd mun ekki breytast nema með verulegri hlýnun jarðar. Leyfum öðrum að njóta sín á þessu sviði.

10. Íslensk stjórnvöld og eftirlitsstofnanir myndu njóta aðhalds og stuðnings frá stofnunum ESB.

Síðasta og jafnframt mikilvægasta ástæða þess að ég tel að við eigum að sækja um aðild. Er einmitt sú að mörgum þeim sem nú sitja í valdastöðum stendur mikil stuggur af Evrópusambandinu. Því með aðild myndum við njóta þess að valdastofnanir hér myndu hafa aðhald frá stofnunum ESB. Því sú gríðarlega spilling sem hér hefur viðgengist í skjóli kunningja og vinaveldis er líklega mesta mein Íslands.

40 Years Ago Man Landed On The Moon

2009-07-21T15:35:00.003Z

Or did they? According to some people it's all a big hoax and here are the main reasons why:

1. Apollo 14 astronaut Allen Shepard played golf on the Moon. In front of a worldwide TV audience, Mission Control teased him about slicing the ball to the right. Yet a slice is caused by uneven air flow over the ball. The Moon has no atmosphere and no air.

2. A camera panned upwards to catch Apollo 16's Lunar Landerlifting off the Moon. Who did the filming?

3. One NASA picture from Apollo 11 is looking up at Neil Armstrong about to take his giant step for mankind. The photographer must have been lying on the planet surface. If Armstrong was the first man on the Moon, then who took the shot?

4. The pressure inside a space suit was greater than inside a football. The astronauts should have been puffed out like the Michelin Man, but were seen freely bending their joints.

5. The Moon landings took place during the Cold War. Why didn't America make a signal on the moon that could be seen from earth? The PR would have been phenomenal and it could have been easily done with magnesium flares.

6. Text from pictures in the article said that only two men walked on the Moon during the Apollo 12 mission. Yet the astronaut reflected in the visor has no camera. Who took the shot?

7. The flags shadow goes behind the rock so doesn't match the dark line in the foreground, which looks like a line cord. So the shadow to the lower right of the spaceman must be the flag. Where is his shadow? And why is the flag fluttering if there is no air or wind on the moon?

8. How can the flag be brightly lit when its side is to the light? And where, in all of these shots, are the stars?

9. The Lander weighed 17 tons yet the astronauts feet seem to have made a bigger dent in the dust. The powerful booster rocket at the base of the Lunar Lander was fired to slow descent to the moons service. Yet it has left no traces of blasting on the dust underneath. It should have created a small crater, yet the booster looks like it's never been fired.

Image from NASA

10 góðar ástæður fyrir því að vera í ESB

2009-07-20T01:28:00.001Z

1. Af því að Evrópusambandið er einstakt og ótrúlega vel heppnað samstarf þjóða. Það hefur skilað friði og framförum og bætt lífsgæði fólks innan landamæra sinna og utan.
—–
2. Af því að við erum ekki ein í heiminum. Af því að alþjóðavæðingin hefur skellt okkur jarðarbúum í einn og sama bátinn. Við sjálf höfum t.d. sjaldan kynnst því eins og síðustu mánuði hvernig breytileg sjávarföll á Wall-Street geta skollið á okkur af fullum þunga.
—–
3. Af því að með aðild fáum við á endanum gjaldmiðil sem tryggir fyrirtækjum markaði, fjármagn og stöðugt rekstrarumhverfi. Evran tryggir stúdentum betri tækifæri til mennta, almenningi sanngjarna vexti og ferðamönnum heiminn.
—–
4. Af því að Evrópusambandið er að sumu leyti þróaðra og fullkomnara í nálgun sinni á brýn pólitísk viðfangsefni, heldur en okkar eigið stjórnkerfi og stjórnmálaflokkar.
—–
5. Af því að í Evrópusambandinu er rík lýðræðishefð, sem er byggð á grunni ítarlegrar málsmeðferðar og málefnalegrar ákvörðunartöku. Litlar þjóðir hafa mikið að segja innan Sambandsins og stærri þjóðir sem reyna að kúga minni þjóðir eru litnar hornauga. Fyrir þá sem trúa því að þjóðir geti bara verið með eða á móti manni, þá eigum við fjölmargar vinarþjóðir innan sambandsins. Við eigum almenning í Evrópu sem kaus okkur í Eurovision, þrátt fyrir að óvandaðir bankamenn hafi verið nýbúnir að stela sparifé þeirra, og þrátt fyrir að lífeyrissjóðir þeirra og bankar hafi þurft að afskrifa 6000 milljarða vegna Íslendinga.
—–
6. Af því að Evrópusambandið er friðarbandalag. Það er siðlegasti leikandinn og áhrifavaldurinn í alþjóðlegum stjórnmálum. Bandaríkin pynta fólk og fangelsa án dóms og laga. Kínverjar loka á Internetið og skerða málfrelsi (íslensk stjórnvöld hafa hingað til kosið að halla sér helst að þessum tveimur þjóðum). Rússland hefur ríkisvætt misskiptingu auðs. Nei, Evrópusambandið er rétti vettvangurinn ef menn hafa áhuga á að breyta heiminum til góðs (halló VG-liðar?!?).
—–
7. Af því að Evrópusambandið stendur vörð um hagsmuni neytenda. Gegn ótrúlegum og vaxandi áhrifum stórfyrirtækja, þá hefur ESB sagt stopp. Þeir hafa stoppað Microsoft í einokunartilburðum. Þeir hafa hindrað samruna sem hamla myndu heilbrigðri samkeppni. Og þeir hafa fengið farsímaframleiðendur til að samþykkja einn staðal fyrir hleðslutæki fyrir farsíma. Íslenskir neytendur geta rifjað upp olíusamráðsmálið til að meta frammistöðu eigin stjórnvalda á þessu sviði.
—–
8. Af því að Evrópusambandið er lítið apparat. Það er ekki bákn. Það er hins vegar hægfara vegna þess mikla samráðs og upplýsingaöflunar sem fylgir allri ákvarðanatöku stofnanna þess. Sem getur verið kostur. Það eru ekki teknar geðþóttaákvarðanir í Brussel. Sambandið er ekki gallalaust frekar en önnur mannana verk. En á alla sanngjarna mælikvarða er það svo til fullkomið.
—–
9. Af því að Evrópusambandið er fremst í heimi í þróunarmálum. Já og umhverfismálum. Sem eru tvær hliðar á sama peningnum. Þeir eru miklu betri í þessu en við og okkar stjórnmálamenn. Á þessum sviðum erum við eins og illa upplýstir ríkisbubbar. Við höfum aðgang að menntun og peningum til að vera framarlega í þessum málum. En okkur er bara andsk. sama og kjósum frekar að sitja með höfuðið fast upp í okkar feita rassi.
—–
10. Af því að með aðild að Evrópusambandinu þá endurheimtum við hluta af sjálfstæði okkar, sem áður var tapað. Ekki sem þjóð eða þjóðrembur. Þjóðin er og verður áfram fullvalda. Heldur sem borgarar. Við fáum beina aðkomu að ákvörðunum og löggjöf sem snerta okkar daglega líf og sem eftir tilkomu EES-samningsins hafa komið til okkar fullbúnar til innleiðingar.

Tekið frá Andrési Jónssyni á Eyjan.is

Eat Less, Live Longer, Feel Younger

2009-07-10T11:20:00.002Z

It takes me enough time to get from home to work to enjoy some radio time. Yeah, I'm old fashioned that way. I love listening to serious conversation on the radio. As a matter of fact, ever since my communications studies in the last century I've loved radio. Not the talk radio type that N-American readers might know. To me that's just like listening to static. No, the radio I like is the stuff that's created and delivered by the likes of BBC Radio 4, Radio 7 and the World Service. Say what you will about the British, but they do know how to create world class radio services.

So on my way to work I learned that by eating less. Being on something called the calorie restricted diet. Which is essentially staying below 30% of the daily recommended calorie intake. You can live longer and stay younger while you do it.

"It involved reducing calorie intake by 30% while maintaining nutrition and appeared to impact upon many forms of age-related disease seen in monkeys, including cancer, diabetes, cardiovascular disease and brain atrophy."

Read the full news item here

Corruption

2009-07-09T12:34:00.003Z

The head of state used their influence to divert government property and contracts to family and their close political allies. Funding from abroad flowed straight out of the country again and into the pockets of a selected group of people. These selected few created a few strong business groups that dominated the markets they operated in. The state would take a "hands-off" approach to regulation and corruption grew. The ruling party would appoint judges based upon their relation to the close knit political power circle. This went on until the economy collapsed, leaving the country loaded with external debts, but few if any actual paying investments. The elite mostly fled the country, while those left in the country lost faith in the institutions. What followed was the recurring story of despots and internal unrest as the general population suffered through sever reduction in social services in order to pay the external debt. Leading to a vicious cycle of poverty and conflict.

This is the all to familiar story of many developing countries. Never thought I'd say this. But now I know why Iceland wasn't a developed society along the lines of the rest of the Nordic countries. Instead we are a developing country without strong internal democratic institutions and rampant corruption.

For some of the facts on the situation faced by Iceland and why we've joined the debtor country group - look right here

If you read Icelandic here are the 3 articles that you should read:

Dýrt fyrir ríkið að selja banka

Icesave

Um smjörklípukenninguna og seðlabankastjórann

A Beautiful Day In Iceland

2009-07-03T13:16:00.002Z

The weather was amazing when I walked out the door this morning. Sunshine, a light breeze and according to the thermostat in my car 29 degrees on the Celsius scale. Yeah, if you're still in the ancient Fahrenheit scale you'll have to do a bit of conversion. This doesn't happen often here. But today is a beautiful day. Wandering the interwebs I found this photo which seems appropriate.

Headache

2009-07-02T23:07:00.002Z

This was a strange day. It was difficult to get up and out of bed. That's not what was so strange. But then after a couple of hours at work, I had this really bad headache. It was strange. Felt really bad. Bad enough that I ended up taking a painkiller and it still stuck around. I usually don't bother much with painkillers. Often enough it's enough to get some water and a breath of fresh air. This time around it didn't help. Not even with the more than a little freshness in the air. If you're sweltering in the summer heat. We're chilled up here. Finally got rid of the headache after I got home.

Summer tasks

2009-07-01T16:25:00.002Z

Last night I did the lawn thing. So most of the grass around my home is shorter. All part of the summer stuff. The great thing about the Icelandic summer is that you can do this sort of thing late at night and it's still daylight. I'm glad I did my bit to keep our lawn in shape.

Lunch break

2009-06-30T16:33:00.002Z

Today I went to apply for a new passport. A few weeks ago I went to the Netherlands without it and found that travel in the Shengen area is just like domestic travel. But I want to have a valid passport and since I can't find mine I needed to get a new one. Turns out we've just updated our passports. Now mine will not only contain an RFID chip, but it will also contain my fingerprints. So lots of details for anyone who would be able to steal one of those things and break into it.

Anyway I thought I could easily do it during my lunch break. Not quite as it turned out. First of all there's only one place to do it. Which is not quite next door to my current work place. Then when I got there. The nice numbered queuing system wasn't working. This I only found out after waiting for 15 minutes. When I asked how long it usually took and if it was fine for me to go out and get lunch and come back. The system is broken and we are waiting for IT people to come and fix it. Ah, the IT people need to fix the system and there's no way to deal with customers while it's broken. Actually they figured out within 5 minutes that they could, but by then someone else had gotten in front of me. So I had to wait. For another 5 minutes. It then took about 3 minutes to get the details about the new passport, take my photo and for me to sign and give up my fingerprints. Another couple of minutes and I could cancel out my old passport. What fantastic efficiency. The girl who took my application was really sorry. "I was just having my lunch break"...yeah me to.

The not so lost art of writing

2009-06-29T12:50:00.003Z

Hey I'm back from my blog hiatus. My urge to write has returned. Will post stuff. Back to my old idea of 3 min non stop writing flow. So today I'm thinking about art and creative stuff. How I can stumble upon something so amazing that it literally takes me away from the daily grind for a few moments. Today I found this amazing little site I want to share with you. Electroboutique is run by a bunch of Russian artists. I've come to love Russian contemporary design. I think some of their web stuff is the most ozom use of the medium I've seen. Often minimalistic but there's a beauty in their use of the form. Quite different from the often bloated sites I see out there.

Lets Be Agile

2009-02-28T13:53:00.001Z

I read somewhere, a long time ago, that writing your thoughts on things around has a calming effect. This has been true for me. Essentially I don't write for my readers (all 3 of them), but myself. So when I don't feel like writing. I don't.

So now I've been on a several weeks hiatus. Maybe it was the darkness. Maybe everything around me here in Iceland just seemed a little unreal. There's something strange going on when the temperature hits double digits in February. Global warming is coming and it's happening fast. Which is a scary thing. I just got a postcard (yes, one of those made out of paper) from a friend in Japan and there are scary things happening there. The thing is that it's hard for those of us who live so far north to really understand why global warming is a bad thing. Looking out of my window and watching a clear blue sky with the sunlight glittering in the snow. It just seems unreal to think that hotter weather is a problem. Somewhat as unreal as the news about the current situation.

We have a new central bank governor. This, I believe, is all for the good. We've now seen the culprits of the crisis removed from their positions. The high flying bankers are gone. There are new people in the Icelandic financial watchdog. There's a new government and now we've done some cleaning in the central bank. There's even been a few people who have apologized for making mistakes. Not the key people. They are still blaming one another for their own failure. After awhile I realized that's probably how they see it. I've become convinced that it's a built in problem of our system. Competitive behavior based upon the principle "winner takes all" simply leads to certain specific problems. Now, I want to ensure that I'm not misunderstood. I'm all for competitive behavior. I think it's the driver behind many good things.

Now think about this for a second. Without the complex and highly advanced information and communications structure we enjoy today. This latest econmic crisis would have been averted. So would anyone seriously suggest that we stop using the Internet. I hope not, as that would mean I would have to find a new job. But some people seem to think that we shouldn't allow competition. Clearly the cause of the financial crisis was competition. The capitalist system caused it. Absolutely right and spot on. The only thing is. I'm not really convinced that there are any better alternative. Instead I believe that we need to be more agile. Think in the short term (not just, but also). Five year plans don't work. Six month plans don't work either. Two week plans seem to work just great. Plus we need surveillance and some authority that can provide the checks on the people who have access to capital. There are all sorts of good things that can be done. We can also make all sorts of silly mistakes. Here's what the past few months have made absolutely clear in my mind. Allow people access to "free" money and they will take it and run as quickly as possible. Show them how to do this without breaking any laws and they will take advantage of it. So clearly we need a highly regulated financial system. Enron and now the collapse of the banks show the danger of unregulated markets. There is absolutely no doubt in my mind, that those in power at Enron and in the banks, did not at any given point give more than 5 seconds thought about the other minority owners. Their actions speak for themselves in that regard. So my conclusion is that we need more democratization of business. Not that I know much about business. But I understand a few things.

Now I mentioned before that I got a postcard. A paper thing with a photo on the outside. It was nice to get such an actual analog thing. I like it. Just because we can send e-mail, shouldn't mean that we stop doing all the analog things. A postcard is just about perfect. It doesn't have enough room for a lot of stuff. So you don't have to think long about what to write. It makes the receiver happy. So I say we should send more postcards and do more analog stuff. Do analog stuff and be more agile. Seems like a good project for the next 2 weeks.

Not My Own Words

2009-02-05T10:28:00.004Z

I came across some text that I thought was interesting. It might have been written by many of the commentators writing today. Originally it was written about America and I did a little experiment and replaced "America" with "Iceland".

"The psychic effect of the depression, it seems to me, is generally a good one.... It has taught people the difference between speculative values and real values. It has hastened the death of sick industries, and proved the vigor of sound ones. It has blown up the old delusion that the amount of money in the world is unlimited, and that every Icelander is entitled to a police captain's share of it. Best of all, it has taught millions that there is really no earthly reason why there should be two cars in every garage, and a chicken in the pot every day."

"A few years back we were all leaping along after the pacemakers, and making shining fools of ourselves. Life in Iceland had become an almost unanimous effort to keep up with the Joneses, and what the Joneses had to offer by way of example was chiefly no more than a puerile ostentation. So many luxuries became necessities that the line separating the one from the other almost vanished. People forgot altogether how to live well, and devoted themselves frantically to living gaudily."

"It seems to me that the depression will be well worth its cost if it brings Icelanders back to their senses. Once they rediscover the massive fact that hard thrift and not gambler's luck is the only true basis of national wealth, they will discover simultaneously that a perfectly civilized and contented life is possible without the old fuss and display."

H. L. Mencken: "What Is Going On In the World," 1933

Seeing as this was written back in the 1930's it seems like there's hardly a chance that we'll ever learn this lesson. Indeed there's now plenty of evidence that maybe what we need is to go back to the gold standard. That certainly would finally give the ISK the "hard" value it needs.

Recession Diary part 8

2009-01-21T22:33:00.005Z

During my recent visit to Hong Kong everyone seemed to have heard about what happened to Iceland. I was asked to explain what had happened. Explained how much I lost. That some of my money had simply disappeared and that my retirement fund was now worth a lot less than it had just 6 months earlier. How much this was going to affect us. The inflation rate, currency exchange and interest rates. That nobody had been arrested for any wrong doing. That not a single government official or surveillance employee had lost their job. That not a single person in any sort of position of authority had stepped forward to apologize for their mistakes. What surprised my friends in Hong Kong and others I spoke with, was that until then the protests had been very civilized. Some meetings with speeches. But very little else. No serious riots. No burning cars or broken windows. My friends wondered what caused this.

Given the situation as it stands right now. Where a huge number of people are faced with a couple of very uncomfortable facts. That the place where they live is actually decreasing in value, while the loans they are paying are rising fast. Just after returning I heard an example of this. Just over a year ago. A person had decided to invest in their own place to live. It cost at the time 30 million ISK. This person paid out 5 million in cash. Took a loan for 25 million in foreign currency. After all, everyone was told that it was crazy to take on loans in ISK. There might be some currency fluctuations, but low interests rates should more than make up for that. It was simply crazy to imagine that the currency would be allowed to fluctuate all that much. Right now the family home is valued at 27 million. But the loan is currently at 50 million. Now add to this the fact that somewhere close to 12.000 people (remember that's up from nearly none) are currently looking for work. That a huge number of people lost their work some 3 months ago and are just now waking up to the fact, that their next paycheck isn't going to cover their expenses and that it's unlikely that the situation is going to change any time soon. It shouldn't come as a surprise to anyone. Except maybe the people who are most isolated from all of this. That things are starting to get a lot more heated.

I'm not surprised. It was amazing to get a chance to spend a couple of weeks among friends. To forget for a moment the serious situation right here. To enjoy great food, excellent company and learn from people who've actually been faced with similar events and even worse. Things aren't just bad here in Iceland. They are bad all over. But I also realized how little responsibility the Icelandic elite has taken for what just happened. The total and utter collapse of the Icelandic financial system, the emergency laws and the steady stream of revelations about dubious deals. What's even more amazing is that it appears like it's more or less all the same people who are in control within the new financial institutions. On top of that the Icelandic government has ensured that I can't even open an account outside of the country. Right now there are such heavy restrictions in place on the movement of foreign currency that foreign investors aren't even allowed to invest in the Icelandic economy. So the people who brought us into this mess. Most of whom don't seem to be exactly suffering, seem to be surprised that people have just about had enough of the situation.

Yesterday thousands of Icelanders of all ages gathered together in front of the longest parliament in the world (established way back in 930). They blew whistles, banged pots and pans. Threw snowballs and did their very best to make the first meeting of the parliament after Christmas realize that something unique was happening. No formal political party had called upon people to make their voices heard. This was a pure form of grassroots activity. Facebook, SMS, blogs had been used to communicate this idea. The Icelandic police were completely taken by surprise. Unfortunately they lost control of the situation and were eventually forced to bring on the OC gas. This proved ineffective in breaking up the protests. Fires where lit and it wouldn't be until late at night that the protesters where driven away. Today we saw the crowds return. People are angry and parliament decided to postpone it's previously advertised meeting today. When the protesters discovered that in the church next door family and friends were grieving the loss of a loved one. They all left and didn't start up their protest until after the family had left. What a civilized bunch of protesters. They would head for the office of the prime minister and for the first time in decades the police had to escort the prime minister from his office. This hasn't been seen here since 1931 and back then we belonged to Denmark. This time around we can't blame the Danes for our problems.

The bleak fact of the matter is that we're faced with some amazingly bad economic news. People are losing their jobs. Prices are going up. There's a steady stream of news that seem to show that a small group of interconnected people have abused the public trust. There are cutbacks being announced in social services. Lots of people are being asked to accept a reduction in their paycheck at exactly the same time as expenses are going up. These are the kind of circumstances that call for drastic action. But the demands from the crowds seem to be simple enough. They are calling for elections. Our dearly beloved leaders seem to think that this might mean crisis. I wonder how they would define the current situation.

Thoughts on 2008

2009-01-07T20:59:00.001Z

It's time to remember the year that's just passed. What a remarkable year it was for me. To live in interesting times wasn't exactly what I expected at the beginning of the year. But 2008 turned out to be a year of big news. Looking back it's been quite an eventful year for me. As in previous years I've felt blessed enough to have excellent friends and it turned out to be a year when I made new friends in far away places and renewed my ties with old friends through Facebook.

A memorable visit where we drove in amazing northern lights during the coldest weekend of the year seems to stand out in memory from the early part of 2008. However, early on in the year there appeared signs that changes might be in store. While I was reluctant to make changes, I was pushed in that direction and eventually made a leap to a new work place. Something that I now feel was a good move. I feel on a professional level more alive in my work than at any point over the last couple of years. I'm more active now with my professional friends and feel that I'm learning and experiencing more than I've done in quite some time. Experience is one my keywords for 2008. It was however, with mixed feelings that I left my friends at my former workplace. At the same time it showed me new opportunities and finally gave me the opportunity to travel to new destinations. To be pushed into such a search was stressful, yet I found quite a lot of strength in my own habits of yoga and enjoying visits to the gym with my friends. I even made a professional visit to London to consider new options and visit friends, some of whom have now moved closer to home.

For a long time I'd been thinking about traveling to Asia. Spending 6 weeks on the road in Asia and visiting Japan, Hong Kong, Singapore and Thailand before I started at my new workplace was an amazing experience. It brought me into contact with new environments and new friends. Experienced the rain forest in the rain. Had someone steal money from me while I slept. Discovered a lot of culture and tasted some excellent food. Made such a strong and positive impression on me that I went to Hong Kong at the end of the year for another visit. A start in London set the tone for the adventure. Change of plans turned out to be a good move. I saw amazing sites. Wrote a travel journal. It also ended in London with a visit to dear friends and some unexpected fun. At this point the financial situation already pointed towards changes. But the crash was unexpected. I've told people that I lost my kitchen. The money I meant to use to get a better kitchen vanished. I almost decided to cancel my travel plans to Hong Kong. What a mistake that would have been.

Following my first travels to Asia I spent an eventful summer. Didn't do as much hiking as I wanted. But spent a very cold weekend in Thorsmork. A weekend that brought me right back to Iceland and made me remember how cold my home country really feels. Still managed to do some amazing shorter hikes. Became active in the Icelandic part of the Couchsurfing community. Something that I had experienced in Asia. Hosted a variety of people from all over the world. Made new friends. Saw Iceland through the eyes of visitors. Visited new places and rediscovered old favorites. Enjoyed excellent music during Iceland Airwaves with some of those visitors. Music as always part of my life. Discovered lots of excellent music. Saw some excellent movies. My Asian movie collection has grown by an amazing amount.

The later half of the year passed quickly. I made my best effort to learn a bit of Cantonese. Some of which I managed to remember during my visit to Hong Kong at the end of the year. Discovered a host of interesting blogs and made a dedicated effort to create one of my own. A site dedicated to bringing together images from around the world. Something I hope to continue in 2009. Struggled with my fears and made some progress. The year ended with an amazing visit to Hong Kong, Macau, Shenzhen and Guangzhou. I would cheer for the end of 2008 and the arrival of 2009 while drinking champagne and watching fireworks in Hong Kong. 2008 was in many ways an amazing year for me. It made me a strong believer in the power of karma. I discovered a city that I still haven't grown tired of. I watched my friends make a commitment to share their lives together. Enjoyed the hospitality and generosity of my friends near and far. Looking back this might have been a year of bad financial news, but for me it was an amazing year of discovery and wonder.

Recession Diary part 7

2008-12-07T17:27:00.002Z

"Everybody Talks About the Weather…We Don’t" - Ulrike Meinhof

We're still not very far into the recession. It's just been over 2 months now since the collapse of the Icelandic financial system. Feels longer than that. I have a feeling this is a turning point for many of us. Before and after the fall. The real effects of this fall won't really start to show until in early 2009. Right now we're in the buffer. Kind of like when you get hit by a car. It takes awhile to feel all the effects.

A recession is good news for the environment it would seem. There are far fewer cars on the road. Far less junk mail coming through my mail box. A lot less. Last year it seemed like I was taking a full bag of newspapers and advertising to my local paper recycling container every week. It's taking longer to fill up the bag this year. There are other interesting side effects. The whole pressure of ever growing material needs has gone. It doesn't make much difference for me. Never was big on the material side of life. My life wasn't going to get better by owning a larger car. I've even tried to make sure that I had money to pay for the things I was buying. It might just keep me from trouble.

Our dearly beloved leaders are still in total denial. No responsibility taken by anyone. I've been thinking about this. Maybe it isn't fair to blame our beloved leaders for this. After all it wasn't like they were in charge of the banks. In a way you might say that it's comparable to blaming the police if someone crashes their car. Of course it would appear that the police wasn't paying any attention to how fast the car was going, enforcing the speed limit or checking if the vehicle was roadworthy. Maybe the difference is that in most cases. I don't have to pay the fine. So now when I hear people discuss the dangers of foreigners taking over if we join the European Union. I wonder how much worse things would be if we had somebody looking over the shoulders of these people. Been watching the trailer for The Baader Meinhof Komplex. Made by the same people who created Der Untergang. Good to know what we need to avoid.

Recession Diary part 6

2008-11-29T20:28:00.002Z

"There is no cause to worry. The high tide of prosperity will continue." Andrew W. Mellon, US Secretary of the Treasury in September 1929.

It's weird to be in the middle of the worst news to hit Iceland since the collapse of the herring stocks in the 60's. It's been more bad news this week. More people losing their jobs. This week we've heard that up 15.000 people might be without work next year. For a society that's been without unemployment for so many years this is going to be a difficult thing to adjust to. I've already mentioned that there are fewer cars on the streets. Apparently there's been a 10% reduction in cars on the streets. That means we've gone back to 2002 in terms of traffic. A 6 year reduction in just 1 month. It's more noticeable when I go home from work. I guess people are still on the move in the morning or maybe it's just that I notice it more. One place that seems to be just as filled with people is the gym.

My theory is that people use the gym as a stress release. It makes sense. I know from experience that it helps. I think it has to do with filling your body with oxygen. Both the gym and yoga enable us to fill our body with oxygen. Plus going to the gym means that you get rid of some of the stress and frustration while keeping yourself healthy. But while the gym is full of people it feels like there's less joy among those there. I hear people discussing the situation they are in. I overheard a conversation between two people. Both had received bad news about their work situation. They understood why this happened and hoped that things might turn around, that they would be rehired. Made me feel really sad.

Over the last few years we've seen a lot of construction. So much work to do. We even had several thousand people join the population of Iceland. Now that construction seems to be grinding to a halt. I notice this at work. Construction seems to have halted next door. In the center of Reykjavik there was a massive building going up. A huge building that is going to be the new center of attention. Plans had been made to construct an international finance center next door. The company that had taken on the work is now effectively bankrupt. The work is now in jeopardy and it remains unclear who will finance the completion of the building.

This week I noticed that I can no longer buy wheat beer. Hoagardeen is no longer available as it's sold out and no new stock is on order. Plenty of Icelandic Christmas brew on sale though. There have been news that clothing stores might not be able to import stock for Christmas. We have restrictions on the movement of currency into and out of the country. Apparently these new restrictions are similar to the ones put in place during the great recession of the 1930's. Now it's not all bad news. Some enterprising Icelanders have created the "Kreppuspilið" or The Recession Game. Wouldn't be surprised if it's a hit.

Recession Diary part 5

2008-11-23T14:41:00.005Z

"In a nation run by swine, all pigs are upward-mobile and the rest of us are fucked until we can put our acts together: Not necessarily to Win, but mainly to keep from Losing Completely." - Hunter S Thompson

The protests are slowly becoming more intense and vocal. This week the police made their first mistake. They arrested one of the more active protesters. Mostly I would say that the police have been very careful to stand on the sidelines. I don't really think they want to face up to a large scale riot. Things could quickly spin out of control if that ever happens. So I think the police deserve some credit. Still not quite.

The story behind this arrest is that this person has been active in the Icelandic dark green environmental movement. So during one of those protests, he was arrested and fined. He refused to pay the fine, which means that he is supposed to sit in jail for a certain number of days. Now Icelandic jails are hardly large. Somewhat to small for the criminal element in Iceland, so we've actually done a deal with other countries to export foreigners who commit crimes here. Anyway due to our prisons being filled to capacity, this person was first put behind bars for a few days and then released and told that he'd have to sit out his fine at later date. According to Icelandic law, any person who is supposed to be in jail, is to be given 3 weeks notice before they are put behind bars. In effect the police is not supposed to be able to pick you up for something like this and put you behind bars on a moments notice. A few weeks ago someone, apparently this person, raised a flag on top of the Icelandic parliament building. Not the Icelandic flag, but the symbol of an Icelandic "low price" store. The symbolism was potent, but this could hardly be called a serious crime. So when this person was arrested when he was part of a group of political science students visiting the parliament building, it was widely seen as a warning to other protesters. Well yesterday, following the peaceful protests I participated in, several hundred people went to the police station to demand the release of this person. Almost broke down the door of the police station and were then pushed back by club and gas wielding police. Following a stand off for a couple of hours the person was released. According to the police after someone paid his fine. You can read the BBC version of events.

More and more shit is floating up to the surface. This week we've been treated to news of my bank failing to follow it's own rules. Lent out billions of kronur. Worth considerably more back then. To allow an investment company that appears to have little if any holdings. To invest in one of the companies that owned the bank. The only guarantee the bank had in getting its money back was the shares it lent the money to buy. For me and most others, we'd be asked to put up 70% of the value of the stock we intended to buy in some sort of securities. This is actually more amazing than the credit default swap monster I've been reading about. Not only had the bank no guarantee that it would get it's money back, but the only security was in the stock it lent the buyer. The stock was in a holding company which now is effectively bankrupt. Now why would any bank do this? Apparently this means that the bank appears to have more money. It's kind of like Enron. The bank will look to be increasing its holdings. By issuing worthless loans. In it's accounting it shows that it's owed money, but in actual fact it's holding worthless paper. The company that had it's shares bought will appear to the market like there's interest in its stock. It might even use this tactic to prop up failing shares. Short term everyone seems to gain. Apparently the fact that both sides were owned by the same group of people, had absolutely nothing to do with this.

Recession Diary part 4

2008-11-20T23:04:00.004Z

Tonight I watched the key news magazine on Icelandic television. I watched with increasing amazement as our beloved supreme leader managed to say that no mistakes had been made by any government institutions. Lots of mistakes were made, but only by the Icelandic banks. Which wasn't really his fault as they were private institutions and what the banks were doing was allowed by the EEA agreement. No mistakes were made by our former beloved leaders in the central bank. None what so ever. It wasn't their role to look after the banks at all. So how could anyone think to blame the central bank. To even doubt the wisdom of our beloved former leader is to show an utter lack of understanding. Unfortunately the financial watchdog, wasn't really a dog. Not really. It was more like a puppy. A very small puppy. Who saw the Icelandic banks grow far beyond it's ability to follow what they were doing. Everyone did as best they could and how can anyone blame them for not having the resources needed to do their job. Hardly justified at all. No mistakes by anyone. Well, maybe just the one. Allowing this EEA agreement. Who could after all have guessed that privatizing the banks would cause them to grow. Nobody could have guessed that. So how can we possibly blame anyone. Well, besides the greedy bank owners. I don't like to be treated like an idiot. If our institutions didn't make any mistakes. Then our politicians must be fools.

The King

2008-11-17T13:00:00.001Z

Recession Diary part 3

2008-11-15T18:36:00.003Z

Today I participated in the largest protest ever held in Iceland. It's estimated that more than 6 thousand people gathered together in front of the Icelandic parliament. It was peaceful, lots of banners, people gathered together for a multitude of reasons to show their displeasure with the situation. It's a cold day here in Iceland, the daylight is growing shorter and it feels like the weather is in sync with our situation. Despite the cold people showed up. The demands of those organizing the meeting are simple enough. They want those in charge of our central bank to step down, the same goes people in charge of the Icelandic Financial Supervisory Authority. This makes sense to me. As recently as this summer the IFSA stated that all the Icelandic banks were in fine shape. Seems like the central bank played along and may have even contributed to the crisis through it's efforts. It hasn't helped any that the governing board of the central bank is politically appointed. Since these 2 institutions share some of the blame for our current situation it seems natural to me that we should see new people step in.

I've already mentioned that I attended ICEWEB 2008. The final presentation there was about the need to establish a culture of innovation here in Iceland. It was a really interesting presentation. If we trace the history of Iceland we can see that we've gone through several bubbles. The first one might be called the northern trade bubble. This made Iceland very rich from the time it was settled until around 1200. When that bubble burst, Iceland fell on hard times for about 700 years. In more recent times we've seen other bubbles. One was caused by the failure of herring stocks in the 60's. Iceland at the time was completely dependent in it's foreign currency earnings on fishing. So we started to diversify. We have established some heavy industry and the utilization of our energy resources. This became the second pillar. We've seen the growth of tourism which became the third pillar. Then we established a massive financial industry. Because it was only the 4th pillar, it's collapse has had a devastating effect. Our next step must be to diversify even further. This is why it's so important to enable a culture of innovation. So that the effects of the next bubble, won't affect us in the same manner that this one has. Because if we think about it. Bubbles happen all the time. So a diversified economy is like bubble wrap. If one bursts, there's plenty of others still going. This requires a few changes. For one thing we need a more stable currency. We need open markets and support for those interested in trying out their ideas. In my mind this means that we need to apply for full membership in the EU.

Recession Diary part 2

2008-11-12T21:53:00.000Z

Today I was at a workshop held in connection with ICEWEB 2008. Iceweb 2008 is the second conference held by SVEF or the Association of the Icelandic Web Industry, an association that I'm proud to be part of. Today was the first day of a three day event, that is bringing together those of us working in web development and some excellent industry leaders, both homegrown and from abroad. Our speaker today, Kathy Sierra is best described as a popular Web developer, author and blogger who encourages people to consider human behavior when designing technology products. While we didn't discuss the economic situation in Iceland, it wasn't ignored either. Kathy has gone through a number of downturns. She's a survivor from the dot.com bust and one of the things she mentioned stuck in my head. That those organizations which have a strong value proposition for their customers and a focus on strong customer relations have historically emerged stronger from recessions. That after the dot.com bust a number of companies emerged as people became involved in start-ups and new ideas.

We discussed this during the break. One of the people I work mentioned a great idea. Maybe I should say a great enabler that's missing here in Iceland. In essence what you need today to start up a business isn't much more than a computer and an Internet connection. But if you're trying to sell your idea, you really do need a bit more. You need a place with a conference room, possibly someone who can answer the phone when you're not their. So she mentioned that now was the time to create such an incubator. Due to the downturn there's already an oversupply of office space. Create a good environment where 100 small start-ups could be based. Offer free office space, a good internet connection, somewhere to have meetings, a person who picks up the phone. Offer support in terms of business plan creation, legal assistance. In return get 30% (or some such percentage) in ownership of the start-up. Do this for, say 3 years, and allow the start-up to buy back the stock before the end of the 3 years. If things don't work, nobody has lost anything. If things work well the stock will be worth something. If not, people will have a place to put their ideas into action. Something to keep them busy while we work through the current situation. We can expect that 90 out of 100 ideas will fail. That's the way these things work. But 10 should work and we might even see 1 or 2 become very successful. We're lucky here in Iceland that we have a lot of well educated people. Lots of whom are now looking for new opportunities. This sort of incubator has worked in many countries. There's no reason why it shouldn't work here. I've already seen signs that this sort of place might be established. Actually it sounds like a great idea, even when we don't have a recession.

This week I also applied for my Chinese visa. It was an interesting experience. The people at the Chinese embassy here in Iceland seemed genuinely interested in the turn of events here and concerned about how things would turn out. I got the feeling that they haven't been very busy over the last few weeks. They noticed where I work and seemed to assume that I was going on business to China, we have an office in Shanghai, but very pleasantly surprised that I was going as a tourist. Explained to me that I couldn't get a multiple entry visa, as that was only for business travel, but that my double entry visa should be fine for me to use on my trip to Hong Kong. I'm looking forward to seeing more of China.

Recession Diary part 1

2008-11-10T19:59:00.001Z

I've decided to share how the recession that is starting here in Iceland is affecting me. Possibly give a glimpse into how something like this affects someone like myself. If you don't know already here's a short intro to how we got into this mess.

Iceland is part of the European Economic Area, which means that we're half way in the European Union. But not a full member. Several years ago 2 of the largest Icelandic banks were privatized. Some years later they and another Icelandic bank had grown and started operations abroad and some time ago it was revealed that a higher proportion of people were working in the Icelandic financial industry than in Switzerland. Several critics of the rapid growth of the Icelandic financial industry warned that the Icelandic banks were rapidly becoming to large for Iceland. The key reason was that in the EEA agreement there's a statement that if a financial instituion fails, the government of the home country of the bank is responsible for 20.000 Euros insurance. So when the 3 banks failed it wasn't just a matter of a private institution failing. It means that Iceland is responsible for the 20.000 Euros in insurance. This means that we're all now responsible for damages that equal several times the GDP of Iceland. So not only is Iceland dealing with the failure of 3 of its largest financial institutions, but it's also faced with paying out damages to those who had their money in the accounts of the Icelandic banks. The failure of the banks is then having a serious knock-on effect on the rest of the economy. Funding for companies has dried up. Investors in the banks have lost their money. Retirement funds have lost a chunk of their investments, which in turn means lower payout. At the same time the value of the Icelandic currency went into freefall. Sank like a rock. So much for the background.

It's not an overstatement to say that this hit us like a brick. All of a sudden I saw some of my savings disappear. Even now I don't know exactly how much I've lost. But it was a considerable part of my savings. I can expect that the money I had in my retirement funds has shrunk. Time is on my side however, as I still have several years until retirement and with the drop in prices on the stockmarkets, there's actual opportunity to rapidly make some of the money lost back. What's worse however, is the situation of some of my family and friends. People have lost not only their savings but also their jobs. The first few days after the failure of banks things seemed to carry on much like before. But now I'm starting to feel and see the effects.

For one thing there are a lot of people who've just lost their jobs. They are still getting paid, but on average this will last only for about 3 months. I've noticed the effects already. There are fewer cars on the road when I go to and from work. Prices are slowly starting to rise on imports. Which for a country like Iceland means just about everything. Credit card debt is now with 25% interest rates while the inflation rate is rocketing. Due to the fall of the currency my car payments have gone up by 100% since I started paying for the car. Which I don't own, but lease with a currency connection. But I'm lucky in a sense. The company I work for has its revenue in foreign currency and has offered to pay us in either euros or dollars. This will provide me with some shelter from the flucation of the Icelandic currency. Plus it's in a growing industry and is thus hopefully somewhat sheltered from the current economic downturn. You might say that it's now become a beacon of hope for the Icelandic economy.

While it would be an overstatement to say that there's any lack of goods on the shelves. The variety is slowly becoming less. I noticed this in the wine store. Some popular selections are no longer available. I've also noticed this in the grocery store. A few things haven't been available for a couple of weeks. There's talk about the manufacturing industry starting to lack supplies. This is however, a wonderful time for tourists to visit Iceland. I've had people stay with me who have bought more than they planned. Things are simply so inexpensive here now, that the value of their currency is considerably higher than they expected. Still, due to the general economic downturn, it's probably more difficult to get people to come visit. We're all feeling the pinch.

I also feel that there's a lot of anger and resentment bubbling under the surface. Nobody is saying sorry. Nobody in government or in the institutions we trusted to monitor and safeguard us against this sort of thing has lost their jobs. Corruption is bubbling up to the surface. There are calls for change from all sides. This weekend saw the first glimpse of serious protests as somewhere around 5000 people (that's nearly 2% of the population - if you live in the US think 5.000.000 people - we're about 1000 times fewer than the US population) gathered to protest in the center of Reykjavik. Just imagine that. A 5 million march on Washington DC would be world wide news. A small part of that group threw stuff at the parliamentary building. Just eggs and tomatos. The government is responding by establishing a riot taskforce. The news media treated that as the main event. Not the fact that we've just had 5.000 people protesting. There's a lot of historical evidence that things can quickly spiral out of control. Next weekend it wouldn't surprise me if 10.000 people show up to protest. I'm in the group that calls for an immediate start in negotiations with the European Union for full entry into the EU. There are also several new initiatives to see if this can be turned into an opportunity. To create new jobs and firms that can utilize all the human capital that is now looking for work. There's constant talk on blogs, radio and TV about what we'll do next. Lots of ideas floating around. Few concrete actions or answers from those I and many others see as responsible for this mess.

So this is just the first. Not everything is here. But unfortunately it seems like I am living in interesting times.

Skilur Hannes ekki tölfræði?

2008-10-31T18:47:00.002Z

Hannes Hólmsteinn Gissurarson er um margt merkilegur maður. Hann er einn helsti boðberi þess sem nefnt hefur verið nýfrjálshyggju á íslenskri tungu, hámenntaður og kennir við Háskóla Íslands. Eitt af því sem hann gerir í hjáverkum er að skrifa pistla í Fréttablaðið. Hannes hefur löngum verið húsbóndahollur, enda á hann þeim stöðu sína að þakka. Í Fréttablaðinu í dag upplýsir hann alþjóð þó um alvarlegan skort á þekkingu á tölfræði. Ég vil að minnsta kosti ekki trúa því að hann sé í alvöru að reyna slá viljandi ryki í augu fólks.

Í greininni heldur hann því fram að vegna þess að svarhlutfall í skoðanakönnun sé 800 af 2000 eða 40% af þeim sem voru spurðir, þá sé hægt að túlka svör þeirra sem svöruðu spurningu þannig að 90% af 40% séu í raun 36%. Þetta sé afburða niðurstaða fyrir einn umdeildasta Íslending seinni tíma. Þeir sem þekkja tölfræði vita þó að þetta er fráleit túlkun hjá Hannesi. Því í tölfræði er talað um skekkjumörk eða vikmörk. Það er að segja að ef könnun væri endurtekin eru ákveðnar líkur á því að niðurstaða yrði önnur. Raunar er 800 manna úrtak fremur lágt hlutfall. En vikmörkin eru hins ekki svo stór. Um þetta má finna ágæta grein hjá Capacent sem tekur stöðugt kannanir hér á landi. Þegar úrtak er ekki nema 800 þá aukast vikmörk og eru nálægt 5%. Það eru því á bilinu 85 til 95 prósent svarenda á því að þessi umdeildi Íslendingur ætti að láta af störfum. Þetta ætti Hannes að vita. En það kannski skýrir margt ef Hannes er ekki betur að sér í tölfræði en þetta.

Real Friends

2008-10-31T10:07:00.005Z

European Union doubles crisis fund as more look for help

The European Union crisis fund available to member states and selected neighbours is to be more than doubled to €25 billion (£19.7 billion) as signs emerge that Hungary may not be the only nation to need an emergency cash injection.

Iceland is so far the only other eligible country to apply for help from the EU's macro-financial assistance fund but officials are braced for inquiries from other nations known to be in difficulties such as Ukraine.

Reported by The Times

Now when do we start the application process?

Why We're F*****d

2008-10-24T15:52:00.004Z

I'm an avid listener of the BBC. Follow them online and today the BBC Worldservice is having a whole day of programs about the current crisis. The news is basically very simple. We're all f*****d. I would urge all of you to spend 30 min and listen to this program (you can download it from the BBC web site) and just in case you don't know what a credit default swap is and why you should care. Here's essentially what made the bankers "rich":

"Unless derivatives contracts are collateralized or guaranteed, their ultimate value also depends on the creditworthiness of the counterparties to them. In the meantime, though, before a contract is settled, the counterparties record profits and losses – often huge in amount – in their current earnings statements without so much as a penny changing hands." Warren Buffett in his 2002 speech to shareholders (page 12)

Oh and here's what caused the current crisis - The Commodity Futures Modernization Act of 2000.

So onward to "Failure or Fraud"

Required Reading

2008-10-23T14:10:00.005Z

For those of you who are really trying to understand how the financial system works. Here is the book that will allow you to understand how our modern day banking system works. It's rules and why you need to trust your bank manager and pay them large sums of money so that they don't abuse your money for their own gain...oh, wait they still did. So why not take a lesson from the pages of the financial wizards (not real wizards as those are strictly found in the Unseen University section of the city) of Ankh-Morpork. Read it and weep (with laughter I hope).

Just click on this wee link and you'll be taken to Amazon for a fast purchase of this amazing story of financial adventure.

The Bird Is The Word

2008-10-20T22:27:00.002Z

There's a bird species famous for sticking it's head in the sand when faced with danger. So the story goes. To stick your head in the sand is used as a metaphor for people who refuse to face up to facts. There's a group of these the world over right now. Here in Iceland we have a special breed of the species. But I want to say something first.

Like the rest of the Icelandic population I have no bad feelings towards people from the UK. Some of my best friends live in the UK. I feel as much at home in London as I do in Reykjavik. So I'm really sorry about the effects of the collapse of the Icelandic banks on many people in the UK. At the same time I hope that people in the UK understand that this was hardly a plot by Icelanders in general. That we don't like the British. Quite the contrary. To quote one of my co-workers "we, the little people, in both countries, have been royally fucked over". So if you're from the UK, come visit, you'll find a sympathetic ear among the general Icelandic populations. We'll do our best to stand by our commitments.

So let me tell you about these strange people here in Iceland who still refuse to face up facts. So far I've still to hear anyone admit to making any mistakes. Unlucky is about as far as I heard anyone admit. What I find amazing is that there still are people who seem to mistakenly believe, in my view, that we retain an option to stay out of the EU. A key message from these people in the past has been our need to have an independent monetary policy. Now look how independent that has become. Ignoring warnings from a variety of experts who stated that our currency was weak and unsustainable. That the only realistic course of action was to seek EU membership and entry into the EURO zone. That otherwise our financial independence would be lost. Well guess what just happened. In my view we simply don't have any other option now. The sooner we start the application process, the sooner we have a chance at regaining a little bit of the trust that we so spectacularly lost. It would have made our negotiating position so much better if we'd done it before this fall. Now we simply don't have a choice. Sticking our heads in the sand won't change anything.

Sound familiar?

2008-10-14T10:20:00.002Z

By a coincidence I browsed to this article on Wikipedia.

Worse was the effect in the XX, and particularly on the Stock Exchange's XX, which lost 73% of its value during the crash.[4] From a position of 5.1% real GDP growth in, the XX went into recession, with GDP falling by 1.1%.[1] At the time, the XX's property market was going through a major crisis, and a secondary banking crisis forced the Bank to bail out a number of lenders.[5] In the XX, the crash ended after the rent freeze was lifted on, allowing a readjustment of property prices; over the following year, stock prices rose by 150%.[5] However, unlike in the United States, inflation continued to rise, to 25% in 19XX, giving way to the era of stagflation.

Sound familiar? Check out the source

Old Friends

2008-10-09T10:50:00.002Z

If The Shoe Fits

2008-09-29T18:36:00.009Z

An amazing thing happened here in Iceland this morning. My government decided to nationalize one of the Icelandic banks. Apparently our prime minister doesn't think that the state owning 75% of this bank equals nationalization. At least he decided to say and I quote:

"Geir Haarde, forsætisráðherra, sagði á blaðamannafundi í stjórnarráðinu í dag að ríkið væri ekki að þjóðnýta Glitni" - RUV which in a quick translation would be "Geir Haarde, prime minister, said in a press conference that the Icelandic state wasn't nationalizing Glitnir".

Here's how AP described it:

"In Iceland, the government took control of Glitnir bank, the country's third largest, buying a 75 percent stake for 600 million euros ($878 million) in a move it said was to ensure broader market stability."

Here's how the IHT described it:

"The government said it bought a 75 percent stake in Glitnir, the country's third largest bank, for 600 million euros (US$878 million) to ensure broader market stability after it suffered liquidity issues."

Here's how nationalization is defined by Wikipedia:

"Nationalization, also spelled nationalisation, is the act of taking an industry or assets into the public ownership of a national government."

Here's how Encyclopedia Britannica defines it:

"Nationalization may occur through the transfer of a company’s assets to the state or through the transfer of the share capital, leaving the company in existence to carry on its business under state control."

Of course our beloved leader can not bring himself to call a horse a horse. So instead of nationalization, it's state ownership (ríkisvæðing). Of course the reason could be that our beloved leader and our beloved former leader (now in the central bank) have based their political philosophy on the mantra that state control and government interference is bad for the economy. The market should be left to its own devices, self regulation should be the norm and while the taxpayer has now funded a bailout and our beloved leader has in his great knowledge decided that now that the boys in their private jets can't fund the bill. It's time for the state to step in. These are indeed remarkable times.

Here are 2 graphs which might be of interest. Our beloved former leader is now in the central bank. It's aim should be to keep inflation at or below 2.5% (p.a.) and as is shown it's currently around 14% (p.a.).

This same beloved former leader is absolutely sure that it would be madness to look for more stability than that offered by the Icelandic Krona. To discuss things like joining the European Union or discuss the Euro is nothing but foolishness. Only fools and madmen would dare to spread vicious rumors that our Icelandic currency isn't stable. This is obvious when you track the value of the Icelandic krona against the Euro or the Hong Kong dollar.

This shows that it's now approx. 60% more expensive for me to buy imports than it was one year ago. Oh, I must be thankful to enjoy the leadership of our beloved leaders, both in the private sector and in government.

But among the crowds a little child suddenly gasped out, "But he hasn't got anything on."

Required Reading

2008-09-18T11:30:00.002Z

This is taken from one of the few financial sites I actually trust.

AIG's Failure Is So Much Bigger Than Enron

Enron -- reviled, fraudulent Enron -- destroyed more than $60 billion of shareholder value.

AIG (NYSE: AIG), which the government just took over, has destroyed $180 billion already -- and it almost brought down our entire financial system.

We don't know money
Which is ironic, given AIG's old television commercials, in which the giant letters "A I G" displayed on the screen while text flashed underneath that culminated in the following phrase -- all in capital letters:

WE KNOW MONEY

There were no smiling couples, young children at play, or lounging retirees. No, AIG was above that -- it was better than that.

But here's a news flash, AIG: You don't know money.

If you did, you'd have realized a few things. Insurance is terribly simple, as long as you follow the Three Rules:

1. Price your risk correctly.
2. Invest conservatively so you can pay out claims when they come due.
3. Don't do anything else.

Sit back and collect the spread. That's it, folks.

Seriously, that is it. Ask Warren Buffett, and he'll probably tell you that if you follow those three rules, you'll be fine. You won't be the biggest or fastest grower, but you'll be absolutely fine.

The problems come when you get greedy and aren't satisfied with the spread. And your greed can lead to certain actions that aren't stated anywhere in the rules, including:

1. Diversifying into fast-money proprietary trading.
2. Leveraging your company 11-to-1.

Neither of these is a goal of a well-run insurance company, yet AIG embraced both with open arms.

Diworsifying
But AIG self-destructed not because it screwed up in its insurance business. It didn't fall into the trap of mispricing risk, as so many other insurers over the years have done. It also invested premiums fairly conservatively. So it followed Rules 1 and 2.

Where it slipped up was in Rule 3. See, the folks at AIG thought they were so smart at insurance that they could start other capital-markets businesses ... including proprietary asset management in things such as commodities, currencies, energy, interest rates, and the selling of default swaps on collateralized debt obligations (CDOs).

This strategy worked beautifully -- for a while. AIG created a separate business segment called Financial Services to trade in the aforementioned assets. This business had $204 billion in assets at year-end 2007, up from $60 billion in 1998.

Operating income surged from $900 million in 1998 to $4.4 billion in 2005. Some of the moves it made were brilliant, such as the purchase of ILFC, an aircraft-leasing business. But the other trading businesses were the Medusa that turned the whole company to stone.

Let me make one thing clear: Proprietary trading isn't bad, in and of itself. Warren Buffett engages in it. But just like atomic weapons in the wrong hands, proprietary trading can do a lot of damage. The problem is when you start to get aggressive and don't heed proper risk -- when you start to speculate instead of invest.

And there's one other critical ingredient for disaster.

The "L" word
As in "leverage," the sharp knife in corporate seppuku dramas. Leverage is, by my estimation, the No. 1 reason why companies fail.

And compared with its peers, AIG had one of the sharpest knives around. Here's how its leverage (assets to equity) stacked up against other insurance operations as of December 2007:

* AIG: 11 to 1.
* Markel (NYSE: MKL): 4 to 1.
* Berkshire Hathaway (NYSE: BRK-B): 2 to 1.
* Montpelier Re (NYSE: MRH): 2 to 1.
* Travelers (NYSE: TRV): 4 to 1.
* White Mountains Insurance (NYSE: WTM): 4 to 1.
* Chubb (NYSE: CB): 4 to 1.

I would love it if someone gave me a rational, believable explanation of why leveraging your equity 11-to-1 is a good thing for an insurer. The sole job of an insurance CEO is to ensure that his or her company stays in business; the CEO's job has nothing -- absolutely nothing -- to do with growing profits every year in a steady, smooth line.

Surprises in insurance are almost always negative, so simply staying solvent is the overriding priority. A company can do just that by following the Three Rules.

Two years ago, a few of my Fool colleagues had an interesting conversation with Chris Harris, the chief investment officer at reinsurer Montpelier Re. Harris noted that Montpelier invested its float primarily in U.S. Treasuries, Fannie and Freddie bonds (back when they were considered safe), and the like.

When asked why he didn't invest more aggressively, Harris said the company believed that it got all the risk it could handle on the other side of the fence, insuring against megacatastrophes.

Even if you disagree, as an investor you have to recognize the judiciousness in this way of managing one's business. An insurer that has to pay big claims from hurricanes Ike and Gustav and Typhoon Sinlaku -- and additionally worry about the rapid decline in its investment portfolio as a result of the higher level of risks it has taken on -- has a big problem.

That insurer, folks, is AIG. And that big problem is now yours and mine.

This really is bigger than Enron
The edifice Hank Greenberg built has all come crashing down. Apparently, AIG didn't realize that almost 40 years of 15% growth multiplied by a big fat zero equals just that: zero. It didn't consider that its leverage left it exposed to a liquidity crisis, and it didn't consider that its non-insurance businesses could bring down the whole company.

In all fairness, management did not realize how much exposure it had to CDOs backed by subprime loans. This may or may not be true, but Buffett has famously stated that each one of these prospectuses has something like 15,000 pages, so it's unlikely they were gone through in any great detail.

But investing in things you don't know is a huge risk, right? And that risk was compounded by having so much leverage. The fact is, the more leverage you have, the more careful you must be with the investments you hold, because your own capital structure is that much riskier.

AIG did nothing of the sort. And so even though it has a rock-solid, wonderful insurance franchise, its greed and lack of care in its investing decisions took down one of the world's great companies.

What a shame. What a shame for all of the investors who lost billions thinking that this company was conservative. What a shame for taxpayers like you and me. What a shame for the United States' reputation as a beacon of financial stability and conservatism.

For Fool.com's continuing coverage of this week's events, check out "The Biggest Financial Story of the Past 50 Years."

Andrew Sullivan has no financial interest in any of the companies mentioned. Montpelier Re is a Motley Fool Hidden Gems selection. Markel and Berkshire Hathaway are Motley Fool Inside Value recommendations. Montpelier Re and Berkshire Hathaway are Motley Fool Stock Advisor picks. The Motley Fool owns shares of Berkshire Hathaway and has a disclosure policy.

http://www.fool.com/investing/general/2008/09/17/aigs-failure-is-so-much-bigger-than-enron.aspx?source=ihptclhpa0000001

Don't Panic

2008-09-17T00:22:00.002Z

These must be great times for people who love the sensation of "schadenfreude". Oh how the high and mighty have fallen. The sad fact of the matter is that most of the high and mighty aren't really going to feel that much pain from all of this. OK, so maybe they'll have to wait to buy that second BMW for a couple of years. But the effects will actually hit the rest of us pretty damn hard. But there's no reason for us to panic. This is far from the end of the world. It might mean the end of fat bonuses for some people for a few years. But then again the real lesson of a downturn is who can survive it. That shows the real winners. It's easy to play the market when everything is going up - it takes a real genius to make money in a downturn. So here's a good lesson for the next cycle.

If there's only one thing you take away from the Lehman Brothers, Merrill Lynch (NYSE: MER), and AIG (NYSE: AIG) stories of the past few days, let it be this:

If it seems too good to be true, it probably is.

That simple lesson can save you a lot of heartache. It'll also save you a lot of money.

http://www.fool.com/investing/general/2008/09/16/the-lesson-we-can-learn-from-lehman.aspx

I Used Public Transportation Today

2008-09-11T22:24:00.000Z

Today I took the bus. This is not something I do on an everyday basis. Like everyone with the means and a driver licence in Iceland, I have my own car. So taking the bus is something I don't do on an every day basis. Mostly it's to collect my car after a night on the town. But today I had to leave my car to get fixed. For the third time this year actually. First it got hit by someone while being parked by the airport. Then it got vandalized while I was traveling. Not by the airport that time. This time around it was simply me not being quite awake while driving. You see I live by a quiet street. A one way street. So most of the time there's not a lot of traffic in the morning when I leave for work. But this time around I bumped into a car. All my own fault. No doubt about it. Unfortunately my fender was a bit worse for wear afterwards and so I had to bring the car in. Nothing major and just minor damage. At first glance I couldn't even see any damage to the other car and to be honest I think it was just my fender connecting with his tire.

Because of this I took a taxi to work this morning. Had a nice conversation on the way with the taxi driver. It's remarkable how you can chat with taxi drivers here about everything. This morning it was all about driving in the morning though. I told him about my bad luck. He wasn't really surprised. The corner where it happened is exactly the kind of thight spot where you need to be careful. Now I figured that I could easily have taken the bus this morning. But I woke up a little later than planned. So it wasn't a real option. Going home was another story. I took my time. It gave me an oportunity to get some photos for my side project. 7 Seconds of Separation. If you haven't already checked it out. Please do. It's actually getting to be a really nice photoblog. Something I'm doing with 3 of my friends. One in Hong Kong, another in Stockholm and the third one in Montreal. We post 3 times per week and it's been amazing to watch it grow. To become a digital documentary and an artwork in progress.

Lucky You

2008-09-09T16:08:00.001Z

Friends of mine just moved to Norway. Today actually. I wonder if this is a sign.

Kemur ekki á óvart

2008-09-05T12:43:00.003Z

Að Íslendingar komi sér í vandræði í útlöndum. Þess vegna hef ég aldrei alveg skilið þá vorkunn sem fólk finnur með þeim sem hafa komið sér í vandræði. Ekki svo að skilja að ég telji ekki rétt að við fylgjumst með því að farið sé eftir landslögum þegar Íslendingar lenda í vondum málum. Þetta er raunar ein af þeim ástæðum sem útskýrir tilvist sendiráða. Aðstoða Íslendinga sem lenda í vandræðum. En ég hefði nú samt ekki eytt of miklum svita yfir þessum dreng. Íslendingi sem er í haldi borginni Guangzhou í Kína. Kemur sem sé í ljós að hann virðist hafa verið algjörlega sofandi yfir sínum málum.

"Íslendingurinn sem um ræðir er fæddur 1981 og er með lögheimili í Svíðþjóð. Hann hefur verið í Kína við nám í um eitt og hálft ár."

Þess má geta að Guangzhou er ein af stærri borgum Kína og þaðan er stutt að fara til Macau og Hong Kong. Í Hong Kong hafa verið fluttar fréttir undanfarna mánuði af því að kínversk stjórnvöld séu að herða allt eftirlit með útlendingum vegna Olympíuleikana. Það hefði með góðu móti átt að vera hægt fyrir hann að skella sér yfir til Hong Kong og athuga hvort sendiráð Svíþjóðar þar myndi ekki aðstoða hann við vegabréfsáritun. Sérstaklega vegna þess að hann hefur búið í Svíþjóð frá 3 ára aldri. Ég á amk. afar erfitt með að finna vorkunn í hjarta, því hefði þetta verið Kínverskur námsmaður á Íslandi. Nú þá vitum við alveg hvernig á því hefði verið tekið.

http://www.visir.is/article/20080904/FRETTIR01/701384416

Iceland Can Be Hot

2008-09-01T21:24:00.001Z

The short and sweet Icelandic summer is now nearly over. You start to notice it when going to work in the morning. Instead of the relatively nice warmth when stepping out the door, it's now chilly. Last week we had the first fall low pressure blow into the country. Lots of rain and high wind. Still doesn't mean that it can't feel hot. Particularly at work.

Because the climate here is on average rather cool. There's not much call for air conditioning in the workplace. This however, doesn't mean that you can't feel hot. Over the years I've worked in offices which get really hot during the summer. Which considering the average temperature here rarely climbs above 20 degrees might sound a bit odd. So let me explain. In an office without any form of air conditioning you must rely on an open window to provide movement of the air. When that doesn't happen. As when you window faces in a direction that provides lots of sunshine, but is sheltered from any wind. Then the sun will heat up your office space. We're talking temperatures that reach 30 centigrade or more. With air that doesn't move. This creates a sauna like effect in the workplace. There are ways to combat this. Such as getting a fan. This provides at least some movement of air. Drink lots of fluid. Actually this reminded me of a question I got the other day. What advantages there are to living in cooler climates. One is that you almost never have to worry about heat. Which is true most of the time.

End of Summer

2008-08-31T20:45:00.001Z

I've been thinking about this blog for some time now. Ever since I got back from my Asia journey in fact. Somehow I've started to use Facebook a lot more for my everyday hangout online. Plus I've now got another little side project going. So I haven't been writing much here lately. Then I figured it out. It's actually the Icelandic summer.

You see, the Icelandic summer is so bright and I've been so happy that I haven't felt like writing much. I've been so busy with other things that the thoughts that float around in my head have simply found another channel. Another reason has been that I've gotten to know people outside of Iceland and even though this is purely written for me. I somehow felt obliged to write in English so that they would understand it as well.

Writing is something that I do to keep myself happy. I don't write for someone. It's just something that I feel I need to do from time to time. It's also something I find easy to do. The thoughts somehow just float out through my fingers. It's an urge that I get from time to time. I simply just want to share what's going on in my life. Something I feel that I must get off my chest. Recently I just haven't found the urge to do so. So it's been quiet here. But that's now about to change. I can feel a few things that want to come out. So to my friends abroad who might read this and it's in Icelandic. Just ask and I'll be happy to share.

This however, is in English and there's a reason for that. I want to share with you my delight in a few things that I've discovered over the past few weeks. After getting back from my journey it took me awhile to adjust. It was strange. I would wake up and it took me a few moments to realise that I wasn't somewhere on the road. Things that had been interesting here in Iceland seemed a lot less so. The whole experience had changed me in ways that I didn't expect. It also brought home to me the power of this thing. The online experience which I live everyday is also a tool to bring me closer to people I wouldn't have gotten to know. That through it I can learn more about the places and cultures that I visited. To keep in touch with friends I made along the way. So now that I've decided to visit Hong Kong again I'm reading more about Hong Kong and China. Trying to learn some Cantonese before I go again. In the hope that I can understand a little more about the place and even be able to speak a bit. Because of that interest I found a great podcast called Naked Cantonese. It's part of a program on RTHK which is a public service broadcaster in Hong Kong called Naked Lunch. A real lighthearted approach to learning Cantonese but also a great way to learn a bit about the culture in Hong Kong and in the rest of China. What surprised me is that the person teaching Canto is from Norway. She moved to Hong Kong after spending several years in China and has her own little blog - China Droll - which I can also recommend. It's been great fun to listen to this program, both via the pod cast and live from the RTHK website.

So I'm back to blogging again. The summer vacation is over.

Iceland in Handball final after win over Spain

2008-08-22T18:10:00.002Z

(BEIJING, August 22) -- Underdog Iceland will play France for gold, after overpowering Spain 36-30 in their semifinal at the National Indoor Stadium on Friday, August 22.

Iceland started the match with five straight goals, two of them from right-wing Alexander Petersson and three of them from Iceland's top scorer in the competition, center-back Snorri Steinn Gudjonsson.

In defense, goalkeeper Bjorgvin Pall Gustavsson (ISL) made two good saves in the first two minutes.

After an early time-out Spain readjusted, and after 16 minutes they leveled the game at 9-9, thanks to left-wing Juan Garcia and left-back Iker Romero, who had free access to the 6m line, both scoring five goals each.

Iceland's defensive errors made it possible for Spain to stay in the game for the first 40 minutes. After that Iceland pulled away, with left-back Logi Geirsson scoring seven goals, six of them from 9m.

The tense game prompted a rush of two-minute suspensions, 14 in total (nine from Iceland and five from Spain). After receiving his first suspension in the first half and another one early in the second half, Spain's Carlos Prieto was red-carded 10 minutes before full time.

Iceland will meet France in the gold medal final on Sunday, August 24.

From the official site

Iceland vs. Spain: 36-30

A bullheaded Iceland team outplayed 2005 world champion Spain and went from a disadvantage position to taking the upper hand. This victory marked their entrance into the gold medal match with Les Bleus. It will be Iceland's first time playing in the finals in the Olympics.

Five goals in a row from the Icelandic team gave Spain a blow in the first five minutes, forcing Spain to take an early time-out in the first half to readjust the tactics. Duo Juan Garcia and Iker Romero helped Spain make a come back by contributing five goals each.

For the first 40 minutes a focused Spain managed to keep Iceland's lead at a narrow margin. Later on, Iceland steadily advanced, with left back Logi Geirsson scoring seven goals. The intense game saw a rush of two-minute suspensions and Spain's Carlos Prieto was sent off court with a red card.

Albert Rocas scored a team-high seven goals out of eleven tries for Spain, while Geirsson and Valur Gudjon Sigurdsson both contributed seven goals for Iceland.

I´m old enough to get this

2008-08-22T00:38:00.002Z

Kannski hafði ég einhver áhrif

2008-08-20T17:00:00.003Z

Ég las mér til gleði í dag að talsmaður Neytenda hefur nú gert eftirfarandi að tillögu sinni:

"Með vísan til framangreinds legg ég til að sett verði ákvæði í lög nr. 50/1988 um virðisaukaskatt og í tollalög nr. 88/2005 um niðurfellingu virðisaukaskatts og tolls af vörusendingum að utan að lágu verðmæti. Lagt er til að ekki séu greidd slík opinber gjöld á forræði fjármálaráðuneytis nema heildarfjárhæð álagðs virðisaukaskatts og eftir atvikum tolls á vörusendingu fari fram úr 500 kr."

Sjá: http://www.talsmadur.is/Pages/55?NewsID=851

Í fyrra sumar ofbauð mér þessi gjaldtaka af smáhlutum með lágu verðmæti, enda var ríkið að fá smá aura í tekjur á meðan "þjónustugjald" Íslandspósts lagðist þungt ofan á verðmætið. Þetta endaði með því að ég sendi erindi á nokkra staði, þmt. til talsmanns neytenda sem kannski hafði einhver áhrif - þó að ég hafi á sínum tíma ekki fundið merkileg viðbrögð - sjá hér Í það minnsta segir umboðsmaður "Unnið hefur verið að tillögunni í samráði við fulltrúa fjármálaráðuneytis o.fl. síðan seint sl. haust". Mér virðist líka sem Póst og Fjarskiptastofnun hafi verið algjörlega sofandi gagnvart hagsmunum neytenda (enda virðist P & F hugsa eingöngu um hagsmuni fyrirtækja sem starfa á þessu sviði) því í máli umboðsmanns kemur fram að "Í tillögunni, sem beint er að fjármálaráðherra, er bent á að Ísland sé eina landið á EES-svæðinu sem er ekki með slíka reglu um niðurfellingu opinberra gjalda af smápökkum, svo sem bókum og geisladiskum. Gjöldin, sem innheimt eru, eru í mörgum tilvikum ekki í samræmi við kostnaðinn og umstangið við að reikna og innheimta þau."

Svo mörg voru þau orð og nú er bara að vona og sjá hvort við ætlum að taka upp betri siðið fyrir neytendur, en allir þeir sem að þessu máli hafa komið fá frá mér hrós fyrir þessar tillögur!

Watch this

2008-08-15T10:57:00.001Z

HISTORIA DE UN LETRERO (THE STORY OF A SIGN)

Have a good weekend!

How cool is this

2008-08-14T14:46:00.003Z

Cut Chemist - 1st Big Break from eyestorm on Vimeo.

Apparently this is the first video ever shot with a 360 degree panoramic lens.

Judge Based On Behaviour

2008-08-13T14:38:00.002Z

Actual evidence of the mutual respect and tolerance shown by Islamists

Ekki nokkur ástæða til þess að fá nálgunarbann

2008-08-11T16:33:00.002Z

Upphaf málsins hjá lögreglu hafi verið að aðfaranótt sunnudagsins 23. september 2007 hafi borist tilkynning um mikil læti úr íbúð kærða og kæranda. Þegar lögregla hafi komið á staðinn hafi kærði verið í átökum við nágranna sem komið hafði að. A hafi hins vegar legið í rúmi og hafi áverkar hennar virst verulegir. Í kjölfarið hafi kærði verið fluttur á lögreglustöðina að Hverfisgötu en A ekið í sjúkrabíl á slysavarðstofu. Síðar hafi borist tilkynning frá starfsfólki slysavarðstofu um að kærði væri þangað kominn en þangað hafði hann haldið rakleiðis eftir að honum hafði verið sleppt úr haldi lögreglu. Þar hafi hann í kjölfarið verið handtekinn. Ástæða þyki til að geta þess að síðar hafi læknir einnig haft samband við lögreglu þar sem honum hafi fundist brýnt að koma því til leiðar að áverkar A væru alvarlegir. Í áverkavottorði sem sé að finna í gögnum málsins, sé árásinni lýst sem verulega fólskulegri.

A hafi ekki kært ætlaða líkamsárás til lögreglu. Ákæran í málinu hafi því verið gefin út án þess að kæra lægi fyrir í málinu, sem endurspegli mat lögreglu á alvarleika málsins og þá hagsmuni sem þyki liggja að baki ákærunni. Þyki sú staðreynd að A hafi ekki kært svo alvarlega líkamsárás til marks um mikinn ótta hennar við kærða. Ætlað brot gagnvart A varði við 1. mgr. 218. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940, en samkvæmt áverkavottorði hafi afleiðingar árásarinnar verið m.a. rifbeinsbrot, sprungin hljóðhimna auk þess sem hún hafi verið með fjölda marbletta víðsvegar um líkamann. Í áverkavottorðinu sé þess einnig getið að hún hafi verið með gamla marbletti á efri og neðri útlimum. Þyki þetta renna mjög stoðum undir að hún hafi verið beitt langvarandi ofbeldi af hálfu kærða. Í gögnum málsins séu einnig ljósmyndir sem sýni umtalsverða áverka A við komu á slysadeild, þar sem sjá megi að andlit hennar sé verulega þrútið og fjölmargir stórir marblettir séu víða á líkama hennar.

Þann 10. janúar hafi sambúð kærða og kæranda lokið. Þyki það til marks um ótta kæranda að hún hafi ekki treyst sér til að fara eins síns liðs á sameiginlegt heimili þeirra til að sækja eigur sínar. Lögreglumenn hafi fylgt henni inn á heimilið á meðan að kærði var í vinnu og kærandi yfirgefið heimilið á meðan kærði var enn í vinnu. Hafi hún dvalið í nokkurn tíma eftir þetta í Kvennaathvarfinu og ekki sótt vinnu af ótta við að kærði myndi koma þangað.

Þann sama dag, þ.e. 10. janúar síðastliðinn, hafi hún svo kært kærða fyrir ítrekuð kynferðisbrot. Hafi hún sagt kynferðisbrotin hafa staðið yfir frá vorinu 2005 eða um tæplega þriggja ára skeið. Hafi síðasta brot átt sér stað aðfaranótt 5. janúar 2008. Kæruefnið lúti að því að kærði hafi frá vorinu 2005 ítrekað fengið ókunna karlmenn, sem hann hafi komist í samband við á netinu eða annan hátt, til þess að eiga kynferðislegt samneyti við kæranda, stundum fleiri saman. Þetta hafi verið andstætt vilja hennar. Segist kærandi hafa orðið að láta að vilja kærða því öðrum kosti hafi hún mátt þola líkamlegt ofbeldi af hans hálfu. Fram hafi komið að kærði hafi myndað kynferðislegar athafnir mannanna með kæranda.

Í gögnum málsins sé einnig að finna lögregluskýrslu þar sem kærandi kæri kærða fyrir líkamsárás sem hafi átt sér stað þann 21. desember 2007, mjög skömmu fyrir sambúðarslitin.

Kærði hafi í skýrslutökum hjá lögreglu ekki gert ágreining um að kærandi hafi haft samfarir og önnur kynferðismök við ókunnuga menn, né um það að hafa tekið kynferðislegar athafnir upp. Hann hafi hins vegar haldið því fram að hann og kærandi hafi sameiginlega tekið ákvörðun um að hún hefði samfarir við mennina og segir kæranda oft hafa átt frumkvæði af því að eiga samfarir við þessa ókunnugu menn. Á meðal gagna málsins sé myndefni og ljósmyndir, þar sem m.a. megi sjá óþekkta karlmenn eiga kynmök við A. Þar sjáist kærði ýmist stýra því sem þar fer fram eða taka þátt í kynferðislegum athöfnum. Á sumum myndum sjáist að A sé með áverka á líkama sínum.

Olympics start

2008-08-08T19:13:00.001Z

What a fantastic opening ceremony. Congratulations are in order!

Why I Won't Travel to The US as a Tourist Anymore

2008-07-29T11:51:00.002Z

US to screen foreign air passengers

Washington is set to electronically collect data on all European visitors who currently enjoy visa-free travel to the United States. An online registration system, first kicking-in on a voluntary basis, will ask for a number of personal data, including on health. [Sounds like a visa application to me - if the shoe fits...]

The Electronic System of Travel Authorisation (ESTA) - presented by US Department of Homeland Security representative Jackie Bednarz on Monday (28 July) - is designed to track high-risk passengers and will be officially launched on 1 August.

The procedure will become mandatory only on 12 January 2009 [But just guess how much trouble you'll be in if you don't fill out the form before 12 January 2009], with all passengers from visa vaiwer programme countries - including children - required to receive an authorisation to travel before they board a US-bound airplane or vessel.

On top of 15 EU states - Austria, Belgium, Denmark, Finland, France, Germany, Ireland, Italy, Luxembourg, the Netherlands, Portugal, Slovenia, Spain, Sweden and the UK - the obligation will also apply to Andorra, Australia, Brunei, Iceland, Japan, Liechtenstein, Monaco, New Zealand, Norway, San Marino, Singapore and Switzerland.

The system will ask for identical data as is currently required when filling out the I-94 immigration form on board, including biographical and passport information, data on mental and physical health, drug abuse as well as crime history.

The application - submitted no later than 72 hours ahead of the departure - could be filled in by a relative or travel agent on behalf of a passenger. The subsequent authorisation for travel will be valid for multiple entries over a two-year period.

"The ESTA is not a visa," Ms Bednarz was cited as saying by AFP, although admitting that the US is aware of additional efforts on the side of passengers to complete the form.

She also indicated that the US may eventually charge for ESTA registration, saying "In the future, there may be a fee." [yeah and in the future I'll just avoid the US for my vacations...] Currently a US visa application costs $131 or €83.

http://euobserver.com/9/26555

7 Seconds of Separation

2008-07-17T23:04:00.003Z

I have to say that this has been an interesting year. Little did I know when it started how much was going to change and how good it would feel. Maybe I had a feeling that something was going on. You know how little things start to happen and you start wondering if there’s something going on, that you really should know about. I’m talking about the big change that happened at the end of March this year. Something that now seems like ages ago. What happened was that my former employer decided that my services were no longer needed. I’m hardly the first and I definitely wasn’t the last one to leave either. But I’ve made myself a promise. There are 2 things I don’t share much here.

The first one is the names of my friends and relatives. This I do on the assumption that since everything I write here will be available forever on Google. I shouldn’t. It’s a matter of privacy for my friends. But I hope that they recognize themselves in my writing. Because associated with that is a tendency to skip the personal gripes and attacks and stay on the more positive issues around me. Seems to be working for my karma.

The second thing is my job and who I work for. So even while lots of people know exactly what I do for a living. This blog is my private thing. But now I have a new and exciting thing that I’m working on that I do want to share with you. This is my new side project. It’s called 7 Seconds of Separation and it’s something I’m doing with a couple of friends. Friends that I don’t think I’d ever have met if it wasn’t for the Internet and in particular Facebook and Couchsurfing. What’s more, if it wasn’t for the Internet this little side project would be impossible. We utilize common web services and tools and while this isn’t a completely web based production – it could be. I’m really looking forward to seeing how this will evolve. Please come visit my new project and tell me what you think. This will be one bit of work I will be discussing here.

Íslenska krónan - best í heimi....

2008-07-17T15:16:00.002Z

Davíð Oddson þáverandi forsætisráðherra (og núverandi stjórnarmaður í Seðlabanka Íslands) í ræðu hjá bresk-íslenska verslunarfélaginu 6. nóvember 2001:

"Góðir fundarmenn.
Á undanförnum mánuðum hefur verið nokkuð flökt á íslensku krónunni á gjaldeyrismarkaði og gengi hennar hefur lækkað. Þessi órói hefur fengið suma þá sem kvikastir eru til að boða að nauðsynlegt sé fyrir Íslendinga að ganga nú þegar í Evrópusambandið og taka upp evru. Íslenska myntin sé bersýnilega of smá til þess að hún geti þjónað tilgangi sínum sem trúverðugur gjaldmiðill. Óvissa um gengisþróun komi í veg fyrir erlendar fjárfestingar og skaði íslenskt atvinnulíf.
Vissulega er óvissa í gengismálum óheppileg fyrir atvinnulífið og þjóðfélagið allt. Lækkun á gengi krónunnar nú á rætur sínar fyrst og fremst að rekja til viðbragða hagkerfisins við þeirri þenslu sem hefur látið á sér kræla á undanförnum misserum. Síðustu sjö árin áður en þessa óróa fór að gæta var íslenska krónan ein stöðugasta myntin í okkar heimshluta og stóð vel af sér mikið hrun evrunnar. Var myntin hvorki stærri eða smærri á þeim tíma en nú. Allt bendir til að núverandi vandamál sé tímabundið og leysist um leið og hagkerfið hefur aðlagast nýjum aðstæðum. Einnig er rétt að benda á að lögum um Seðlabanka Íslands var breytt síðastliðið vor. Þá var ákveðið að gengi krónunnar skyldi ekki lengur haldið innan ákveðinna vikmarka en bankanum gert að fylgja framvegis ákveðnum verðbólgumarkmiðum sem ríkisstjórnin ákvað. Til þess var honum veitt aukið sjálfstæði og fullt forræði yfir vaxtaákvörðunum. Það er eðlilegt að það taki markaðinn nokkurn tíma að aðlagast þessari breytingu og þeirri staðreynd að gengi krónunnar getur nú sveiflast töluvert án þess að Seðlabankinn sjái ástæðu til inngripa."

http://www.forsaetisraduneyti.is/radherra/raedur-og-greinar/nr/358

7 ára skammtíma vandamál - hvernig ætli Davíð skilgreini þá langtíma vandamál?

Got Extra Cash?

2008-07-10T11:43:00.002Z

Support my friend for a good cause. He definitely needs all the help he can get. Just read what he's posted on his details page:

"From 5th to 7th September I will be taking part in Wild UK to raise money for the Prince’s Trust. The three-day event will see me covering 100 miles by running, hiking, biking, kayaking and sweating an awful lot. It will be a huge challenge, not least because I have never been anywhere near a kayak and don’t currently own a bike."

All for a great cause - check it out at:

http://www.justgiving.com/valtyrgunnarsson

ps. it brings good luck to give money to those who need it and is excellent for your karma.

Why 350 is a number you need to know

2008-07-04T11:32:00.001Z

We are currently at 389

Summertime

2008-07-02T00:32:00.002Z

Tell A Million

2008-06-29T23:47:00.001Z

July 1st is a very important day around the world.

It’s the day when the chocolate industry promised to make sure that no children were being used as slaves on cocoa farms.

It’s the day when we could eat a bar of our favourite chocolate such as a Mars, Kit Kat or Dairy Milk knowing that no child has been used in the harvesting of the cocoa beans that went to make the chocolate we love to eat.

Sadly there will be no celebrations on July 1st.

Industry has failed to keep its original promises.

Today, children as young as 12 are still being used as slaves on cocoa plantations.

Here are the words of one child after being rescued from a farm. "I will tell you how I lost my arm. I tried to escape, but I could not. They caught me and tied me to a papaya tree and they beat me and broke my arm. I used to dream horrible dreams that they were beating me and about many other things: the hard work, my family … I still have these dreams today".

Although the majority of farmers would not treat children in this way, there are some who do, and there are an estimated 12,000 children trafficked onto cocoa farms in the Ivory Coast into a life of slavery.

In our community, thousands of people are buying chocolate without knowing that these children are suffering for our sweet tooth to make fat profits for an industry that hasn’t delivered on its promises.

In 2001 they said they would certify that farms were slave free. Now they are saying that they are gathering data on some of the areas where cocoa is harvested.

This is not what they promised.

This is not good enough after 7 years of waiting for the freedom, safety and protection of these children.

We have to choose which chocolate bar to buy, at little cost to us when our chocolate is costing some children their lives.

STOP THE TRAFFIK

Cold Summer Nights

2008-06-29T23:46:00.000Z

I don’t know if it was my memory or just the fact that I’ve recently spent a month fighting heat. But Icelandic summer nights turned out to be colder than I expected. Freezing actually as the air temperature went below zero. The Icelandic summer is a strange thing. It’s short and sweet when the sun is shining. Because we are so far north the sun will shine almost 24/7 during this time of the year. During the daytime temperatures will reach double digits. Sometimes even going above 20 degrees. But when the sun dips below the horizon, you really feel how far north we are. How cool this island can be. You see your own breath condense right in front of you.

I still remember being in a low mountain pass in Hornstrandir in the middle of July and it had started to snow. I can only imagine what it must be like being there during the middle of winter. But cold can be fought. You need to know how to dress. The trick is to have lots of layers and something to keep your head and hands warm. This I had somehow forgotten when getting ready to go to Thorsmork this weekend. So nothing for my hands or head. Which meant that despite being in lots of layers and trying my best to keep warm. It still got cold and because I wasn’t moving that much, it slowly but surely got so cold that I couldn’t stay out any longer. I dove into my trusted sleeping bag. Which will keep me comfortably warm even if it dips to 8 below zero and is rated to be good to 20 below zero. Which I don’t even intend to try out. The sleeping bag and my mattress kept the cold out and me happy.

What surprised me a bit, was how few people where in Thorsmork this weekend. Usually the place is filled with people every weekend during the summer. Thorsmork is one of those places that never fail to amaze me when I go there. Difficult to reach unless you have access to a serious 4 wheel drive or by bus as you need to get across a few rivers. There’s been talk about paving the road so that more people have access. I hope that never becomes reality. Because of the difficulty getting there and the magnificent nature, I’m firmly of the believe that the whole experience of visiting Thorsmork would be damaged if the roads where improved. Now it feels exactly remote enough. Your mobile hardly works there, so you feel like you’ve kind of left all the stress behind. No mobile, means no connectivity either to the Internet. Which is sometimes exactly what you need. At the end of the weekend you feel powered up and relaxed.

Adventure at an end

2008-06-24T14:47:00.000Z

With my journey at an end and finding myself back home in sunny Iceland, it’s time to reflect a bit on my journey through Asia. This really was an amazing journey. Along the way I saw some of the most amazing sites. Meet some great people, whom I’m forever grateful for giving me some of their time and making this trip so memorable. Even made some new friends. Some times a journey into weirdness, but more often I found myself reflecting on how easy it was really to stay in your own culture zone. Which makes little or no sense to me, but some people seem to want to travel half the world over and then seek out the comfort of the known. There were two things I must recommend to anyone who plans to travel. First is Couchsurfing.com which provided me with contacts in all the places I visited. While I didn’t go so far as actually use the couch request function, as I felt that my budget didn’t require it, it really is just an amazing tool to get in touch with local people. Not only do I intend to continue to use it, but I intend to become a more active member of my own local CS community. Besides, next time my budget might look a bit different and I think it would be an added bonus to actually live with a local. The second resource that really provided me with some great info was Wikitravel. This provided me with everything from must see things to warnings on things to avoid to places to stay. As with everything Wiki this is a hive effort, but it did provide me with a lot of good advice.

I also found myself wishing that I’d taken this journey sooner. There were so many things that I liked about the places that I visited, that I only wished that I’d been there sooner. For a vacation that lasted longer than any that I’ve taken in a long while, it was with really mixed feelings that I returned home. I knew I had to start to prepare myself for my new and upcoming challenges. But I’m a little sad that I didn’t get to spend more time in Hong Kong and wish I had taken time to visit Taiwan. Hong Kong really turned out to be the surprise of the trip. The feel of the city was simply amazing. From the peak of Hong Kong island and its amazing skyline to the neon of Kowloon, this was a city that I somehow felt at home in. This is a crowded city of skyscrapers and apartment blocks, but it’s also a city of amazing green zones. It felt safe and gritty at the same time and it offered some really interesting places to explore. From mall shopping to markets it’s nearly impossible not to spend money in Hong Kong and it offers some of the best food variety and quality of any place that I’ve visited. Doesn’t hurt that I actually liked all the food I tried there. Finally it was the people there that completed the picture. Not least thanks to Couchsurfing I got a chance to meet some locals that turned out to be both friendly and interesting. I’m definitely going back to Hong Kong.

I don’t want to make it sound like the rest of the places that I visited weren’t nice. Not at all. All of them turned out to be worth a visit. Japan, Singapore and Thailand all have their charm. Japan for its amazing culture, Singapore for the variety you find there and Thailand simply is one of the most welcoming of places. I’m not in the least surprised that Thailand is considered such a great destination. It really has friendly people, great food and the variety of things to do there means that it offers something to everyone. Which was kind of the problem. I wasn’t sure sometimes if what I was getting was authentic or simply geared to serving the multitude of tourists. But overall I was really impressed with all of these places and now I just can’t wait to go back.

Wandering the streets of Bangkok

2008-06-16T11:04:00.000Z

Spent the day wandering around Chinatown in Bangkok. Which was really worth it. Unfortunately it started raining on the way home, so I got soaked. Which reminded me it’s the rainy season in this part of the world. Which isn’t too bad. It’s not like it rains every day or all the time. Just from time to time. But Chinatown was amazing. Went to see the Golden Buddha, which has a bit of a history. Apparently it was covered up in cement and it was only during a move that it was discovered that it was gold inside. This Buddha is the largest ever made of gold and there were plenty of tourists and tour guides around.

That’s one of the things that seem to be universal. In all my travels I’ve noticed that these holy sites draw a lot of tourists. Not just here in Thailand, but everywhere. Churches, temples all seem to draw a lot of attention. I have to say that I think I’ve seen quite a few temples on this trip. Which has been interesting and add to that the fact that I’ve understood how praying in a Buddhist temple works.

So Chinatown in Bangkok was well worth a visit. A maze of side streets was literally filled with shops and stalls selling just about anything. Except for electronics, which was actually something I was looking for. My trusted travel partner, my Kodak digital camera seems to be ready for an upgrade. The zoom has been giving me problems and the camera is also starting to give me problems. So unless I find one on the way back, here’s an idea for birthday/Christmas present. A new camera.

Bangkok is growing on me

2008-06-15T11:49:00.000Z

Bangkok is big, hot, humid and parts of it look like they are ready to fall down. But I’m starting to get into this city. 20 million people live here. Some of them obviously live a nice life. Yesterday I passed some of the pretty parts of Bangkok. Completely by mistake as I didn’t know where I was and jumped into a taxi to get back to Khao San Road. Which is really not anything like the rest of Bangkok and I’m not sure I’ll stay here next time.

Next time is already taking shape in my head. I’ve realized why so many people come here. Not just to Thailand, but to South East Asia in general. The people in general are nice. The food isn’t bad. Actually I’ve had some of the best food on this trip. A highlight was the desert in Hong Kong. One way or another I have to figure out how to find that again.

But like I said, Bangkok is big and for the last couple of days I’ve been wondering around the largest market in Thailand. Big isn’t really the right word for it. I got completely lost wondering around seemingly endless aisles of stuff. Everything from pets, flowers, pottery, interior decorations, cloths and a whole lot more. This place is absolutely huge. With beware pickpocket signs everywhere. There’s also a whole lot of food. Thai people love to eat. There’s simply no other way to explain all the endless variety of food that you find here. Some if which I love and some I wouldn’t touch even if I was paid for it. But slowly and gradually Bangkok has grown on me. There’s just so much to like about this place.

Another thing I’ve noticed is how proud the people of Thailand are of their country. I’m not really surprised. Even if this place reminds me of Mexico, in the sense that you can see the difference between the have and the have nots quite clearly. Some of the people here just have nearly nothing. But this isn’t a bad place to have nothing. Apparently there’s lots of opportunity. Not all of it nice, but it’s there.

My lucky break

2008-06-14T03:18:00.001Z

So Ko Tao didn’t exactly turn into the relaxing on the beach, sunny island of relaxation that I was hoping for. Instead it was raining. Then my money got stolen. Someone actually went into my room while I was asleep and took all my cash. Nothing else though and I was fine wine I got up the next morning. Except that I didn’t feel safe at all. Nor did I feel safer when the people at the hotel I was staying at just shrugged. You have to be careful. Yeah, I was careful, paranoid and never happier than when I left the island. So I’m back in Bangkok. Don’t know yet what my next steps will be. But relaxing on the beach seems out and Bangkok just isn’t going to keep me happy for very long. At least I didn't get seasick on the way back from Ko Tao.

Rigning

2008-06-10T11:33:00.000Z

Það rignir á Ko Tao. Ég hugsaði næstum því, auðvitað er rigning á Ko Tao. Enda er þetta blautasti tími ársins. Ég kom mér líka inn á gistingu á rólegasta hluta strandarinar hérna. Ekki eins og það sé iðandi líf og fjör hér í dag. Þvert á móti. Þetta er án efa rólegasti hlutinn af þessu fríi mínu. Þarf heldur ekki að koma beinlínis á óvart. Það er einu sinni blautasti tími ársins á þessu svæði og þá er ekki nema furða þó strandarbær fái á sig rólegt yfirbragð. En gistingin er samt ósköp fín. Stór strandaskáli sem væri frábær í sól og hita. Ég er svona mínútu að rölta á ströndina og það tók mig svona korter að rölta aðalgötuna. Já, ef það er hægt að tala um aðalgötu.

Ég er svona að verða ferðasaddur. Finnst þetta orðið ágætt. Hefði verið til í nokkra daga af sól og strönd. Því þó að það sé ósköp heit og notalegt, þá er bara ekki sama stuðið að vera í rigningu og sól. Ég kem í það minnsta ekki að til með að þurfa nota alla sólarvörnina mína. Náði auk þess að vera bitinn eins og gatasigti í Chiang Mai. Týndi vörninni minni og nennti ekki að kaupa nýja alveg strax. Mikil mistök. En þetta hefur svo sem alveg verið í lagi. Ég hef í það minnsta ekki lent í jafn miklum vandræðum og fólkið frá Bandaríkjunum sem ég var samferða í rútu á leiðinni hingað.

Þau áttu samfeldan hörmungardag í gær. Veit ekki hversu glöð þau eru hér í dag. En þeim tókst að byrja á því að kíkja í rauða hverfið í Bangkok. Þar þurftu þau að leggja fram 250 dollara fyrir barnum. Daginn eftir ætluðu þau að kíkja á konungshöllina (sem ég kíkti á fyrsta daginn) og lentu þá í því að vera sagt að það væri lokað. Sem er algjör lýgi. Svo það var rúntað með þau um bæinn, allt nema auðvitað konungshöllina. Svo lentu þau í vandræðum með leigubílsstjóra sem keyrði með þau í hringi og endaði á því að skilja þau eftir í reiðileysi. Þau voru ekki glöð með dvöl sína á Tælandi eftir þessa upplifun. Það skemmtilega var að þau höfðu verið í Hong Kong á sama tíma og ég. Meira að segja farið á sömu gleði og ég. En síðan höfðu þau farið til Vietnam. Sem þau sögðu að hefði verið frábært. Alveg ólíkt Tælandi. Ég er svolítið leiður yfir því að sleppa Vietnam, en á sama tíma er ég að fá nóg af þessum ferðalögum mínum. Sjáum til hvernig þetta þróast hérna, en ef ekki birtir á morgunn, þá held ég að leiðin liggi aftur til Bangkok og ég fari að koma mér áleiðis til Evrópu.

Next stop Ko Tao

2008-06-09T11:11:00.002Z

Well I'm back in Bangkok. So had to decide on where to go next. Wanted to visit Vietnam. But I've been told that Vietnam has a slight problem. Particularly in this season. Apparently because malaria is an issue in Vietnam and right now is the wet season. Which is really not the time to visit Vietnam without some form of malaria protection.

A funny thing happened in Chiang Mai. As I was taking the hotel bus to the night market. I started hearing Icelandic. Not because I've traveling so much on my own that I'm starting to hear voices. But because there actually were Icelanders on the bus. Turns out that a group of HR graduate students were actually traveling in Thailand. For a variety of reasons 2 couples ended up at the hotel I was staying in. So I had a bit of a chat at the bar the night before I left for Bangkok. Turns out that one couple is now in hospital, because of malaria drug side effects. So their doctor told them that in order to go to Chiang Mai, they needed malaria drugs. Which I was told were a) not needed and b) might have some serious side effects.

So having considered my options about Vietnam. I decided it simply wasn't going to be worth doing. Not this time around. So next stop will be Turtle island. Which sometimes looks like this.

The Full Rainforest Experience

2008-06-06T11:45:00.002Z

"Rainforests are forests characterized by high rainfall"

That should have told me exactly what was in store for me over the 2 day hike I just finished. I am after all in Thailand during the "rain season". So having suffered through a cold and not really kicked things into gear, I had signed up for a 2 day hike in the mountains north of Chiang Mai. This is rain forest country. Close to the Myanmar border, home of the hill tribes.

In my last entry I was talking about how it had hardly rained at all. Well let me tell you what happened next. So we start out from Chiang Mai. I have my hiking boots on, white t-shirt, shorts and all the stuff I need for the journey in my backpack. So far so good. I'm feeling much better than before. Actually feel awake. We set out from Chiang Mai around 10 in the morning and started with a visit to an orchid farm. Then we headed to a local market to stock up for the journey. The agenda included riding on elephants, a 3 hour hike up a mountain to a hill tribe village where we would stay overnight and then the following day the plan included another hike to a waterfall, then going downstream white water rafting and end with trying out a bamboo raft. Sounded great when I was reading about it and it was.

There was just this slight rain thing that made this into a slightly different adventure from the one I set out on. Or things got wet, awash, bathed, doused, drenched, dripping, saturated, soaked, soaking, sodden, soggy, soppy, soused, washed, watered, waterlogged and watery for the rest of the journey. The thing was that our first stop was a ride on elephants. No sooner, or maybe 2 minutes after I was put on to the back of the thing. It started to rain. Rainforest rain. I got wet from A to Z. Elephant rides sound good on paper. But in pouring rain it lacked something in the "I'm so amazed this is happening to me" category. So from there we were transported to be start of the hike. It was no longer raining. Didn't last.

It rained so hard that our guides decided to take us away from the hiking path. Instead we went up the country road. Was a serious hike up 600 meters, till we hit a village in 1050 meters above sea level. This may very well have been all a tourist setup. I certainly have a feeling it was. But it was nice enough after all the rain. Everything I had on was wet. At least I had packed my clothes into a plastic bag inside the backpack so that was dry. After buying trinkets, beer, and having dinner, I went for the full body massage. Delivered by 3 locals this ended up not being enough to give me a great night sleep, but at least I survived the night without getting any new bites.

Next day was damp. Another great hike down the mountain to a river. This was an amazing setting. But the weather was so damp, that my dry t-shirt quickly became wet. I did however manage the whitewater rafting without a hitch. So now I'm back in Chiang Mai. Time to find out if there's a decent bar in this town. It's another Friday after all.

Feeling Sickly on Vacation

2008-06-04T09:49:00.001Z

Since I haven’t been able to get my laptop connected and the Icelandic is just going to look weird, I decided to write this in English. Thailand is a weird place, weird but nice. The country looks like it’s not just gone fully for modernity. Instead this place is a mixture of traditions, modernity and the shining objects of high technology. Just because everyone here can’t afford a computer, doesn’t mean that they can’t access the Internet. All they need are about 10 bath and they can get online for half an hour. This is time enough to read your e-mail and even do some serious work if you know what you are doing. Which I, haven’t been able to do over the last few days.

The thing is I feel sick. I got a cold in Bangkok which makes me feel dizzy and my chest feels like shit. So instead of feeling great in Thailand, I’m not feeling at all like myself. So I started by getting Tylenol, Strepsils and Streptuss AX in Bangkok and flew up to Chiang Mai. Not only is the weather nicer here, not as hot and humid, but there’s a lot less pollution. However, having spent the day here, I’m still not feeling all that great. But tomorrow I’m booked on a 2 day hike. The hike includes hiking, Elephant riding, river-rafting, swimming and staying with the local tribes overnight, before returning to Chiang Mai. This might kill me, but today I found a local drugstore which sold me cold medicine (D-Coate) and in the local Tesco store (yeah, strangely enough they have Tesco all over this country) I found some drink called Wakie. So I think I’m all set for my adventure tomorrow.

Chiang Mai is nice. After the madness of Bangkok this just feels right. Particularly as I try to get better. The pace is slower. This is Akureyri to Reykjavik for sure. For someone with a cold, Bangkok just wasn’t it. After this I still don’t know where I’m heading next. Possibly Chiang Rai and it’s tempting to cross over to Laos. I might just to head for more sunshine, as it’s been overcast since I got here. No blue sky, but plenty of warm weather and I’ve hardly seen any rain. Also this is by far the best hotel I’ve stayed in. Huge room, balcony, pool, breakfast and a welcome drink, but unfortunately the restaurant has live music. No I won’t even try to explain what a guy with a synth a mic does for my head right now.

Check it out right here - Chiang Mai Gate Hotel

Bangkok er stór borg

2008-06-01T03:59:00.000Z

Það fer ekkert á milli mála. Þegar ég spurði til vegar í gærkvöldi hjá starfsfólki gistihúsins sem ég gisti á. Herbergið mitt er reyndar minna en hið fyrra og engar svalir, en á móti kemur að þetta er mun snyrtilegra, hér er sundlaug og allt fullt af túristum sem auðvelt er að spjalla við á barnum. Hitt var frekar dapurlegt orðið og þó ég geri ekkert of miklar kröfur, þá líður mér mun betur hér. En já, aftur að Bangkok. Þetta er sem sagt stórborg. Ég er í þeim hluta sem er fullur af bakpokaferðalöngum og raunar fullur af túristum. Hér er eiginlega auðveldara að hitta fólk frá Írlandi, Slóvakíu, Svíþjóð, Spáni og Kanada, svo heimalönd þeirra sem ég hef spjallað við hingað til séu nefnd. Þannig af einhver ætlar að heimsækja Bangkok þá þekkja allir hér Khao San Road. En vegalengdir hér eru töluvert aðrar en á Íslandi. Hér þykir nefnilega stutt að fara í hálftíma ferð. Það er nálægt. Ég veit ekki ennþá hvað er langt í burtu, en það tekur klukkutíma að komast héðan út á flugvöll til dæmis.

Svæðið sem ég bý hefur síðan þann ókost að það er ekki tengt við nýlegt lestarkerfi Bangkok. Svo það þarf að treysta á leigubíla, sem reyndar er nóg af hér. Á móti kemur að hér er stutt að fara í helsta hof þeirra og konungshöllina (þar sem reyndar engin býr að því að mér skilst). En akkúrat það að hér er mikið af ferðafólki og hitt að ekki er hægt að komast með lestum á milli staða. Hefur orðið til þess að hér er reynt að svindla manni. Svindlið er einfalt. Þú leggur af stað til að skoða þig um. Reynir að fá einhvern sem keyrir Tuk Tuk til að skutla þér.

“Nei, heyrðu það er lokað þar sem þú ert að fara. En ég veit. Ég skal fara með þig í ódýra skoðunarferð á meðan og þú kemur svo á besta tíma á staðinn”

Þetta var reynt á mér í gær. Rölti framhjá, því ég þekkti svindlið. En þeir nota greinilega farsíma. Því rétt skömmu seinna þá gekk fram á mig vinalegur maður. Spurði hvort ég væri útlendingur og hvert ég væri að fara. Gæti aðstoðað mig við að finna út úr því hvernig væri best að rölta. Ég var svona frekar grunlaus með þetta, alveg þangað til Tuk Tuk gaurinn renndi fyrir “tilviljun” upp að gangstéttinni. Þá skildi ég hvernig þessu var háttað. Ég rölti bara áfram, en heyrði í það minnsta 3 sinnum útlendingum sagt að það væri lokað á staðnum. Sem að sjálfsögðu var opinn.

Lentur i Bangkok

2008-05-30T12:00:00.002Z

List vel a thad sem eg er ad sja. Hafdi verid radlagt af godri vinkonu ad koma mer fyrir vid Khao San Road og her er lif og fjor. List samt ekki alveg nogu vel a gistihusid mitt. Svo eg fann mer annad thar sem eg kem mer fyrir a morgunn. Kostnadurinn haekkar reyndar orlitid, en eg er bara svo godu vanur og thad munar heilum 400 kronum per nott. Her er allt fullt af turistum, svo mer lidur eins og heima hja mer. En thad er litid um thradlaust net herna, svo thetta er skrifad a erlent lyklabord svona rett adur en eg held ut a lifid. Mun svo nota USB til ad koma upplysingum fra minum laptop yfir. En thad verdur naesta faersla.

Bið í SIN

2008-05-30T03:31:00.001Z

Fastur á flugvellinum í Singapore í klukkutíma bið eftir því að Thai ákveði hvort ég komist með. Þetta er ókosturinn við þessa aðferð við að ferðast. Sem ég á svo sem ekki eftir að kynnast mikið meir. Frá og með haustinu, þá ferðast ég bara með sama hætti og aðrir. Það var ákveðin hluti af vinnuleitarferlinu mínu að ákveða hvort ég ætlaði að halda áfram á sama sviði og ég hafði verið í. Það er að segja ferðamálum. Ég ákvað að það væri kominn tími til að skipta um svið, þó raunar verði ég áfram að starfa við svipaða hluti. Bara ekki fyrir sömu atvinnugrein. En það er snilld að geta setið með fartölvuna sína á flugvelli og komist á netið fyrir ekki neitt. Þetta kunna þeir í Singapore. Ódýrt að ferðast og frítt net. En á móti kemur dýrasti bjór utan Íslands og fyrir rauðvínsdrykkjufólk er þetta bara ferlegt. Flaska af sæmilegu Áströlsku víni á veitingastaðnum þar sem ég stoppaði stutt við í gær á, lagði sig á 5000 krónur. Verður gaman að bera þetta saman við verðlagið í Tælandi. Í heild þá fannst mér Singapore svolítið eins og “Asía Light” og gæti alveg ímyndað mér að ef maturinn væri ekki svona ferlega góður hérna þá mætti nota slagorðið “less filling, but great taste” fyrir hana. Það vantaði neon skiltin, mannmergðina og þetta óáþreifanlega eitthvað sem ég fann í Hong Kong. 2 dagar reyndust nægur tími fyrir Singapore.

Bit, blöðrur og óvænt símtöl

2008-05-30T00:15:00.000Z

Í morgunn, þegar ég vaknaði, þá var ég kominn með fyrsta bitið mitt. Það fyrsta sem ég fæ í þessari ferð, en líklega ekki það síðast. Ég keypti mér “jungle strength” skordýrafæluefni með 50% DEET til að vera alveg viss. En það er víst svo sterkt, að það ber að varast að úða því á húð. Svo er ég með kláðapenna til að halda niðri eftirköstunum. Því ég bólgna alveg svakalega af þessum bitum og klæjar líka ferlega. Öllu verra er að ég er kominn með blöðrur á löppunum. Litla táinn mín er ekki sérlega glöð þessa dagana, kominn með blöðrur á hælana og mig verkjar þegar ég geng í sandölunum mínum. Ekki gott, því hér er svo heitt að það kemur eiginlega ekki neitt annað til álita sem fótabúnaður. Er með plástra meðferðis, en þetta er ekki alveg það sem ég óskaði mér. Þarfa að skoða hvaða fótabúnaður hentar mér best þegar ég kem til Tælands.

En ég er orðinn örlítið glaðari með Singapore. Því þrátt fyrir fótverki (sem versnuðu eftir því sem leið á daginn) þá rölti ég heilmikið um borgina í dag. Hún hefur sinn sjarma og það sem gerir hana svolítið sérstaka er þessi mikla litagleði sem hér er í gangi og að innan um háreystar byggingar þá er lágreistari byggð. Svo lét ég reyna á lofthræðsluna mína aftur í dag. Fór í 150 metra hæð í helíum loftbelg. Það var bara nokkuð skemmtilegt, en ég fann samt fyrir hræðslunni sem var þarna rétt handan við hornið. En ég lifði þetta alveg af og útsýnið var bara nokkuð flott. Ég forðaðist bara að líta beint niður. Þetta var nokkuð magnað tæki. Þetta er sem sagt loftbelgur sem hengur í kappli. Lyftir sér sjálfur upp og er síðan dreginn niður. Ekki ætla ég að segja að ferðin hafi verið löng. Raunar var þetta eiginlega alveg í styðsta lagi, meira að segja fyrir lofthrædda eins og mig. Ég heimsótti líka Arabahverfið hér. Kíkti inn í helstu mosku þeirra og var næstum hent á dyr. Mun minni gestrisni á þeim slóðum en í Búddahofum sem ég hef komið inn í.

Gestrisni skorti líka á veitingastaðnum sem ég ætlaði að borða á í kvöld. Ég hafði sem sagt ákveðið að fyrst þetta væri nú síðasta kvöldið mitt hér, þá ætlaði ég að finna mér sæmilegan veitingastað og fá mér gott að borða. Sá að Lonely Planet talaði um einhvern sérlega alþýðlegan franskan stað hérna rétt við gistiheimilið. Svo ég kom mér þangað. Vildi helst sitja úti, en nei, þar voru bara stór borð og það kom ekki til álita. Svo ég fékk mér sæti inni. Fékk matseðil og byrjaði að skoða hvað væri í boði. Til mín gekk þjónn nokkru síðar og spurði hvort ég væri tilbúinn að panta. Ég bað um mínútu frest og rauðvíns glas. 10 mínútum seinna og eftir að hafa meira að segja óskað eftir því að fá að panta, þá bara einfaldlega gafst ég upp á biðinni. Þá búinn að sitja þarna í 20 mínútur. Veit ekki hvort maður verður ósýnilegur á því að panta ekki þegar þjóninn kemur fyrst, eða hvað var málið. En í staðinn fór ég á frábæran indverskan grænmetisstað. Mikið rosalega var bæði maturinn og þjónustan þar góð. Fyrir brot af því sem ég hefði þurft að greiða á franska staðnum. Svo þegar upp var staðið þá fannst mér það bara góð skipti. Kíkti svo í Mustafa. En svo heitir stórmarkaður sem er opinn allan sólarhringinn í Indverska hverfinu. Er opinn allan sólarhringinn og þar gildir “stack’em high and sell’em low” eins og ég lærði einhvern tíma hvernig þetta væri orðað. Þarna væri eflaust hægt að gera rosa fín kaup. Þó ég væri bara að leita að sandölum, en samt fann enga betri en þá sem ég á núna.

En undarlegasta tilvikið í dvöl minni hér var samt í gærkvöldi. Þá hringdi síminn og maður kynnti sig.
“Góðan daginn, XXX, heiti ég og hringi frá lögreglunni. Þú býrð á XXX er það ekki?”

Þetta var svo súrealískt að ég var ekki alveg viss um hvort ég ætti að svara, eða spyrja hver þetta væri sem væri að gera grín að mér, en til allrar hamingju fylgdi svo smá með í viðbót sem gerði það að verkum að ég hló ekki bara og skellti á.

“Málið er sko að það kveiknaði í þarna í íbúð skáhalt á móti þér um daginn. Nú hafa iðnaðarmenn verið þar að störfum og það vildi svo óheppilega til að þeir boruðu í sundur vatnsleiðslu og inntakið mun vera í sameign hjá þér. Ekki hefurðu tök á því að koma og hleypa okkur inn í sameignina”

Allt satt og rétt og einhvern veginn trúði ég því einfaldlega ekki að einhver hefði búið til svona sögu, bara til að gera grín að mér. En þá kom að því að svara.

“Já, ég bý nú reyndar þarna, en er hins vegar staddur í Singapore og get því afar lítið fyrir ykkur gert, en get bent ykkur á fólk sem er með aðgang að þessu og þið bara prófið að hafa samband við það.”

Sem þeir og gerðu. Ég sannreyndi að það hefði verið hringt í þetta fólk af lögreglunni. Sannarlega undarlegasta atvik sem ég hef átt hingað til í fríinu. En næst liggur leið til Tælands. Vakna snemma í fyrramálið og athuga hvort ég komist með Thai til Tælands

Ekki allt sem sýnist í Singapore

2008-05-28T14:39:00.005Z

Singapore er svolítið skrítin borg. Ég er á gistiheimili sem opnaði fyrir viku síðan, rétt við hverfi sem er kallað Little India. Skemmtilegt hverfi sem er fullt af Indverjum eða fólki ættað frá því svæði, því einhver hluti þeirra sem þarna eru hafa búið hér í einhverjar kynslóðir. Hugmynd mín um Singapore, áður en ég kom hingað, hafði mótast af því sem ég hafði lesið og heyrt um Singapore. Sem sagt að hér væri allt í röð og reglu. Þetta svæði er hreint ekki í þeim pakka. Raunar er hér mikið manlíf og ekki allt í stíl við mínar hugmyndir um röð og regluveldi Singapore. En komum kannski að því á eftir. Gistihúsið er fínt, svona bakpoka gistihús og starfsfólkið alveg ótrúlega vinsamlegt. Mér var boðið í kvöldmat þegar ég kom hingað og það hefur bókstaflega allt viljað fyrir mig gera. Ef þið eruð á höttunum eftir einfaldri gistingu fyrir lítið í Singapore þá mæla ég alveg með Welcome Inn.

Ég hafði það ferlega gott í Hong Kong. Var næstum því búinn að lengja dvöl mína þar. Kynntist þar skemmtilegu fólki og þegar maður er svona einn að ferðast þá er það einmitt svo sérstaklega skemmtilegt. En Hong Kong var sem sagt borg að mínu skapi og ég ætla að fara þangað aftur við fyrsta tækifæri. Það var of margt sem heillaði mig við borgina. Ekki sama upplifun hér í Singapore. Kannski var það rigningin sem tók á móti mér. Það er búið að rigna heilmikið síðan ég kom hingað. Það er víst sá tími að það rignir hér. Í það minnsta er bæði heitt og rakt hér. Grunar að það eigi eftir að verða raunin í Tælandi líka. En sjáum til með það.

Singapore er samt alveg að koma á óvart. Hér er greinilega mikil fjölbreytni í fólki. Ég sé hér fólk af öllum stærðum og gerðum. Fór í dag í rölt um Chinatown hér í Singapore. Fannst það mjög athyglisvert. Fór í safn þar sem fjallar um sögu kínverskra innflytjenda til Singapore. Það var ekki sérlega glæsilegt umhverfi sem beið þess fólks. Hér var búið þröngt og um miðja síðustu öld þá réðu hér ríkjum glæpagengi sem greinilega gerðu sitt til að gera líf þessa fólk erfitt. En á síðustu áratugum hefur það skánað. Þaðan rölti ég svo á Asíu sögu safnið sem er hér. Fannst það líka stór merkilegt. Ég er svo mikil áhugamaður um sögu að mér fannst þetta allt saman ferlega merkilegt. Datt líka inn á Búddasafn í Chinatown sem var í hofi þar sem eru þúsundir gull Búdda. Ferlega flott. Myndin hér fyrir ofan er af verndarguði Hesta merkisins í kinverskri stjörnufræði, en það er einmitt mitt merki. Þessi gaur er núna í farsímanum mínum og færir mér vonandi ekkert nema lukku. En eftir að hafa eytt deginum á söfnum (hvað annað í grenjandi rigningu) fór ég í Little India sem er einmitt hverfið sem gistihúsið mitt stendur við.

Fékk mér að borða á stað sem Lonely Planet mælti með. Var alveg snildar grænmetisfæði og sessunautur minn gaf mér fullt af góðum ráðum um það hvað ég ætti að sjá í Singapore. Hann var fæddur í Saudi Arabiu en hefur búið hérna mestan hluta ævi sinnar. Ég fékk bæði upplýsingar um hvert ég ætti að fara að skemmta mér og hvaða staði ég yrði að sjá í Singapore og meira að segja símanúmer, svona ef ég lenti í einhverjum vandræðum með að finna mér eitthvað að gera. Þegar hér var komið var farið að halla degi svo ég ákvað að rölta upp á hótel. En eitthvað tókst mér að fara óvenjulega leið. Því ég gekk götu sem ekki var alveg það sem ég bjóst við í Singapore. Því þarna kölluðu á mig “konur” sem endilega vildu eiga við mig orð. Ég hafði sem sagt lent í einhvers konar “rauðri” götu og það alveg óviljandi. Svo ímynd mín af Singapore er ekki lengur sú að hér sé allt afskaplega slétt og felt. Það má vera að hér sé margt bannað samkvæmt lagana bókstaf, en undir niðri þrífst eitthvað allt annað.

Lentur i Singapore

2008-05-27T11:17:00.002Z

Her rigning i dag, en mer er lofad betra vedri a morgunn. Thradlausa netid a hotelinu ekki alveg ad virka. En thad kemur meiri ferdasaga a morgunn, thegar eg vonandi kem henni i gang.

Stór Búdda og skelfing í Hong Kong

2008-05-26T11:16:00.002Z

Í dag varð ég skelfingu lostinn. Ekki vegna þess hve erfið Hong Kong er. Heldur vegna þess að ég gerði grundvallar mistök. Ég er nefnilega lofthræddur. Svona var þetta sem sagt. Hér í Hong Kong er ein stærsta Búdda stytta í heimi. Stendur efst á fjalli, en allar eyjar hér virðast vera brattar. Ég hafði séð í leiðsögubókinni minni að heimsókn þarna væri top 10 í Hong Kong. Svo auðvitað varð ég að fara. Fyrsta tilraun endaði með því að ég fékk óvænta útsýnisferð, því mér tókst að villast á strætó. En ég tók eftir því að það var lyfta, svona “cable car” sem flytur fólk beinustu leið þarna upp. Heitir Ngong Ping 360 og er víst rúmir 5 kílómetrar.

Þetta var allt í góðu fyrstu metrana. Svo tók ég eftir því hversu hátt uppi ég var. Veit svo sem ekki alveg hversu hátt, en það var nógu hátt til þess að lofthræðslan mín fór í gang. Raunar var þetta alveg helvíti hátt. Svo mikið veit ég. Líka langt á milli staura og landið þarna er allt bratt. Sem er einmitt til þess fallið að kynda undir lofthræðslunni minni. Svo rétt eftir að við höfðum lagt af stað, þá var ég með lífið í lúkunum. Að springa úr skelfingu. En gat eðlilega ekki hreyft mig. Það hefði bara gert illt verra. Ég var nefnilega alveg klár á því að þetta væru mín síðustu andartök. En svo byrjaði ég að róa mig niður. Eða gerði eins og ég gat til að brjálast ekki úr hræðslu. Það vildi svo til að það var skýjað á leiðinni. Það hjálpaði. Þá hafði ég ekki hugmynd um hversu langt var niður og þetta var bara allt í nokkuð góðu lagi. Ég notaði líka jóga til að hjálpa mér – ujjayi öndun kom sér vel í dag. Reyndi að finna mér þægilegan punkt til að horfa á og róa hugann. Þetta væri allt í góðu og ég myndi komast á leiðarenda án þess að detta. Raunar var ég hálf úrvinda þegar ég náði á fast land aftur. Þetta var erfitt fyrir. En mikið rosalega var ég ánægður með að þetta var líka þess virði.

Þessi Búdda við Po Lin situr í öllu sýnu veldi á lotus blómi og er 16 metra há bronz stytta sem er ein sú stærsta af sitjandi Búdda í heiminum. Það var magnað að sjá fólk ganga upp tröppur sem liggja þarna að og biðja til Búdda í leiðinni. 3 skref og svo niður á hnén, önnur 3 skref og aftur niður á hnén. Það hefur tekið fólkið töluverðan tíma að komast alla leið upp og það fór í taugarnar á mér að heyra í túristum sem gerðu grín að þessu. Svo gekk ég vísdómsleiðina og heimsótti Po Lin hofið. En ég tók strætó og ferju aftur upp á hótel. Allt sem heitir “cable car” er farið á top 100 listann yfir hluti sem ég ætla að forðast.

Hong Kong er borg að mínu skapi

2008-05-25T15:58:00.010Z

Hong Kong er borg að mínu skapi. Í fyrsta lagi er hér allt fullt af fólki og allt iðar af lífi. Fyrir fólk sem lætur mikið af fólki fara í taugarnar á sér. Þolir illa hita og raka. Fær gæsahúð af því að sjá kjöt verkað fyrir framan sig. Þá er Hong Kong ekki rétta borgin. En ég er yfir mig hrifinn. Hér er líka fólk úr öllum áttum. Þeir tala um að Hong Kong sé sýnishorn af allri Asíu og ég er ekki frá því að það sé alveg rétt. Þegar við bætist að hér er allt fullt af ferðamönnum. Þá verður þetta ótrúleg blanda. Finnst þetta allt svo skemmtilegt að ég ákvað að bæta við einum degi í Hong Kong.

Ég er líka búinn að vera duglegur síðan ég kom. Strax fyrsta daginn þá var ég rifinn út af CS meðlim. Annan daginn var ég bara á mínum eigin vegum, en það skemmdi ekkert fyrir. Mér finnst nefnilega líka bara ágætt að vera sjálfur á ferðinni. Það gerir þetta nefnilega bara að meira ævintýri. Ég er búinn að ferðast hérna upp á Tindinn (The Peak) með lest, sem var einhver ævintýralegasta lestarferð sem ég hef farið í. Málið er að þetta er svakalega bratt og ekki endilega fyrir lofthrædda að ferðast með þessari lest þarna upp á toppinn. En mér fannst þetta bara skemmtilegt og var alveg laus við að finna fyrir lofthræðslunni. Þegar upp var komið blöstu við verslanir. En verslun er eitthvað sem ég á ævinlega eftir að tengja við Hong Kong.

Hér er nefnilega ævintýralega gott úrval af öllu því helst sem þig gæti langað í. Allt frá merkjavöru fyrir þá sem hafa unnið nýlega í lottó (eða efnast með öðrum hætti) til ódýrra eftirlíkinga. Öll merki sem ég þekki og mörg fleiri. Svo þetta er paradís fyrir þá sem vilja versla mikið. En ekki endilega sérlega ódýr. Í það minnsta er margt hér á svipuðum slóðum og ég þekki bæði frá Íslandi og Bretlandi. Svo það þarf að leita til að gera gæðakaup. Hér eru líka ýmsar hættur til að varast. Til að mynda er hótelið mitt staðsett á frábærum stað. En þar eru reyndar gaurar sem endilega vilja fá að klæðskerasauma á þig föt. Þeim er vís best að gefa sem allra minnsta athygli. Svo eru hér endalausir markaðir. Í dag fór ég til dæmis og kíkti við í blóma, fugla, fata og jade (man ekkert hvað jade er á íslensku) mörkuðum. Bara svona á rölti mínu í leiðsögn Top 10 Hong Kong leiðsögubókarnir sem ég, hvað annað, keypti hér. Ég er nú svo sem ekkert að fjárfesta mikið, enda bakpokinn hvorki hentugur fyrir mikil innkaup, né freistar það mín sérstaklega að þurfa drösla fengnum um SA-Asíu.

En eftir heimsókn upp á Tindinn þá rölti ég niður leiðina sem áður og fyrr var farinn upp á Tindinn. Fullt af fólki sem notar þessa leið sem líkamsrækt. Ég svitnaði hins vegar lítrum. Því hér er bæði heit (30 stiga hiti) og rakt (80% raki). En röltið var skemmtilegt og ég endaði með því að sjá miðborg Hong Kong og taka svo ferjuna aftur yfir til Tsim Sha Tsui en svo heitir hverfið sem ég bý í. Miðborgin er full af háhýsum og raunar miklu flottari úr fjarlægð en þegar nær er komið. En á þessu svæði býr hins vegar sumt af ríkasti fólki Hong Kong. Það fékk ég staðfest af bílaeigninni á svæðinu. Við erum að tala um alvöru bíla. Raunar er það svo að ég er rétt hjá einu af fínustu og frægustu hótelum í Hong Kong. Að innan er það víst meira eða minna hannað af Starck og ef þú hefur áhuga á að gista, þá er svíta á 190.000 fyrir nóttina en þú færð líka far til og frá flugvellinum á Rolls Royce. En þarna í miðbænum eru helstu byggingar frá því Bretar voru hér við völd, en núna nýtur þessi borg algjörar sérstöðu innan Kína. Líklega vilja þeir ekki eiga við það sem virkar. En hér eru líka andstæður. Því það hafa það ekki allir jafn gott. Raunar býr fólk hér þröngt og úthverfin virka ekkert rosalega spennandi. Raunar er orðið fátt sem minnir hér á að Hong Kong þýðir “ilmandi eyja” í jákvæðum skilningi, en heldur hefur hallað á verri hliðina hvað það varðar.

Hafandi heimsótt þessa merkilegustu staði á Hong Kong eyju, þá fór ég og fékk mér Dim Sum eða Yumcha eins og það er víst kallað af þeim sem hér búa. Dim Sum er upprunið frá Hong Kong og afgreiðslufólkinu á hótelinu fannst ég víst frekar fyndinn þegar ég spurði hvort það væru góðir staðir hér við hótelið. Bara rétt handan við hornið var staður og þangað fór ég. Var sá eini sem var ekki af asískum uppruna þar inni. Kunni ekkert á kerfið. Vissi til dæmis ekki að mér bæri að veifa matseðlinum þegar ég væri tilbúinn að panta. Fékk að vita það og kennslu í notkun á prjónum (alltaf að læra) frá sessunaut mínum. Það er nefnilega þannig að á þessum stöðum ertu ekkert endilega einn eða með fólki sem þú þekkir við borð. Svo ég fékk þennan fína félagsskap frá manni sem vinnur á einu af hótelunum hér. Raunar eru allir ósköp hjálplegir hérna. Ég svo sem skil ekki annað. Getur vel verið að mér sé bölvað í sand og ösku þess á milli. En ég veit ekki betur og er því afskaplega kátur og glaður með þetta. Í dag ætlaði ég til dæmis að fara og skoða eina af stærstu Búddastyttum í heimi. En tókst ekki betur til en svo að ég endaði með því að fara í hringferð. Fór í vitlausan strætisvagn. Þegar ég spurði sessunaut minn þar, þá fékk ég ekkert nema góð ráð. Var hjálpað með þetta allt saman og fékk auk þess óvænta skoðunarferð um Hong Kong. En þetta Dim Sum stóð undir nafni og er raunar eitt af mínu uppáhalds. Hefur verið það frá því vinkona, vinkonu kynnti mig fyrir því í London fyrir nokkrum árum. Sú er einmitt ættuð frá Hong Kong.

En dagurinn var langt frá því liðinn. Ég slakaði aðeins á eftir matinn og rölti svo um hverfið og kíkti í verslunarmiðstöð sem er í stærri kantinum. 700 verslanir. Rölti þar um að ætlaði að kaupa mér 2-3 hluti, en það tókst nú ekki betur til en svo að ég fann lítið af því sem ég ætlaði mér. Raunar held ég að það sé í góðu lagi. Það eiga eftir að koma góð kauptækifæri síðar. En svo var bara kominn tími á að rölta upp á hótel, því um kvöldið var stefnt í gleði með CS hópnum í Hong Kong. Sem kom skemmtilega á óvart. Okkur hafði verið stefnt á ákveðin bar við Lan Kwai Fong götu, en svo heitir helsta bar gata í miðbæ Hong Kong. Svona eins og Hong Kong útgáfan af 101. Raunar er “Central” líka miðstöð skemmtanalífsins í Hong Kong – þar eru alvöru klúbbar og mikið um að vera fram undir morgunn. En þarna við Lan Kwai Fong var sem sagt verið að halda alþjóðlega bjór og matarhátíð. Þar smakkaði ég besta Kebab sem ég hef fengið á ævinni eftir ábendingu frá CS meðlim og svo var drukkið fullt af bjór. Eitthvað týndist úr hópnum þegar á leið á kvöldið. En ég var að sjálfsögð kátur og hress fram eftir. Þó að í morgunn hafi ég aðeins fundið fyrir kvöldinu áður. En þetta var svakalega skemmtilegt og ég skil vel að Hong Kong sé þekkt sem skemmtana borg. Hingað koma til dæmis flestir ef ekki allir af stærri nöfnum í mínum hljómlistargeira. Ég kvartaði hvorki undan félagsskapnum né tónlistinni þetta kvöld. Kannski það hafi einmitt verið afleiðing af kvöldinu hvað mér gekk illa að rata á Búdda styttuna. En eftir það óvænta ævintýri ákvað ég bara að taka rölt um Kowloon hluta Hong Kong.

Leiðsöguritið mitt leiddi mig inn í blómamarkað. Ég sá fullt af fuglum, en hér koma menn víst með fuglana sína á ákveðin stað til að viðra þá. Eða svo segir bókin. Ég held nú samt að þetta sé meira fyrir ferðafólkið, því þarna voru fuglasalar út um allt og mig grunar að þeir hengi upp fugla til að trekkja að fólkið. Svo lá leið mín um þetta einstaka hverfi. Þetta er miklu meira alvöru en miðbærinn. Fullt af litlum og skrítnum búðum. Fullt af fólki út um allt. Þarna í hverfinu búa 1.4 milljónir svo allir Íslendingar kæmust fyrir í hluta þess. Þarna voru líka flottir markaðir og alveg æðislegir matar markaðir. Ég væri svo til í að geta verslað í svona úrvali heima. Fann reyndar hvergi mangó, en fékk þetta flotta Papaya fyrir 100 krónur. Þetta hverfi minnir mig líka rosalega á Blade Runner. Gæti næstum verið klippt út úr þeirri mynd. Neonljós út um allt og þetta verður ennþá magnaðra þegar kvölda tekur. Kíkti við í hofi sem þarna er og sá einhverja athöfn í gangi. Þetta hof er tileinkað konu sem færir víst lukku og þarna voru í gangi þau stærstu reykelsi sem ég hef séð. Hingað til. Hægt að kaupa eitt slíkt sem færir þá mér og fjölskyldu minni lukku í heila viku. Raunar endaði ég svo daginn á því að fara og láta spá fyrir mér. Hafði verið sagt af þeim sem hér búa að ég gæti ekki sagt frá því að ég hefði komið til Hong Kong án þess að láta spá fyrir mér. Það voru bæði spákonur og spákarlar í röðum þegar ég kom á staðinn í kvöld. Kom mér fyrir hjá einum. Sem að sjálfsögðu gaf mér “special price”. Held að það sé hægt að prútta um flest og greinilega líka gæfuna. Hann sagði mér að ég þyrfti ekki að hafa áhyggjur. Lífið léki við mig og raunar væri minn allra besti tími framundan. Það eina sem ég þyrfti að passa væri heilsan. Raunar hafði ég heyrt margt af því sem hann sagði mér áður. Eða lesið það öllu heldur. En ég verð að segja að Hong Kong er borg að mínu skapi. Hér er fjölbreytni en ekkert til að hafa áhyggjur af. Fólk er úti með börnin sín langt fram eftir kvöldi og greinilegt að lítil hætta er á ferðum. Ekki nema þá helst að kaupgleðin grípi þig, því þá getur Hong Kong reynst hættuleg fyrir fjárhaginn.

Lentur í Hong Kong

2008-05-23T14:15:00.002Z

Í gærkvöldi leit ekkert sérlega vel út með flugið mitt til Hong Kong. Ég ákvað hins vegar að taka jákvæðnina á þetta. Fara bara út á flugvöll í rólegheitum (reyndar alveg eldsnemma morguns) og sjá hvort það leyndist ekki eitt laust sæti handa mér. Mér til gleði þá reyndist svo vera. Kannski kertið sem ég kveikti á við eldguðin hafi hjálpað mér eitthvað. Hver veit. Í það minnsta brosti ég mínu breiðasta til ungu konunar hjá Cathay Pacific sem afgreiddi mig. Veit ekki hvort allir farþegarnir eru svona ánægðir.

Ég er líka ákveðinn í því að vera kurteis og brosa mínu breiðasta sama á hverju gengur í þessari ferð. Það að ég skildi komast með í fyrsta flugi dagsins sannfærði mig um að sú aðferð er sú eina rétta. Það er víst klukkutíma munur á Tokyo og Hong Kong. Síminn minn ætti núna loksins að fara virka aftur. En hvað sem öðru líður þá er ég afskaplega ánægður með dvöl mína í Japan. Fannst rosalega skemmtilegt að koma til þessa lands. Þrátt fyrir að vera mállaus, þá fannst mér allir gera sitt besta til að hjálpa mér. Maturinn var góður og ég vona bara að eigi eftir að fá aftur tækifæri til þess að heimsækja Japan.

Nú er ég hins vegar lentur í Hong Kong. Fullri borg af fólki. Hafi Tokyo virkað full af fólki, er þessi borg bókstaflega iðandi af mannlífi. Hér ægir öllu saman. Skilst að ég hafi líka fundið mér hótel bókstaflega í ferðamannahnútpunkti Hong Kong. Rétt við Nathan Road. Ég er sem sagt í Tsim Shat Sui, Kowloon sem er beint á móti Hong Kong eyju. Fékk aðstoð frá Couchsurfing félaga sem tók mig í skoðunarferð niður að ferjustæðinu. Þar er stjörnustígur Hong Kong. Stytta af Bruce Lee og handaför frægra kvikmyndastjarna frá Hong Kong. Svo fylgdist ég með stærstu ljósasýningu í heimi. Fylgdist með sólinni setjast, húma að og þegar það var orðið niðamyrkur hófst sýningin. Sem var nokkuð flott, en fyrir mér var ekki síður mikilfenglegt að sjá útsýnið. Að þessu loknu fór ég á næturmarkað sem hér er. Raunar ekki nema smá spöl frá hótelinu mínu. Þar skilst mér að alltaf eigi að prútta. Ég fékk mér útileguhníf – einhverja Leatherman eftirlýkingu fyrir 400 krónur og þóttist hafa prúttað þokkalega úr 700 krónum! Hér fann ég líka loksins leiðsögubækur. Keypti mér eina fyrir Hong Kong, aðra fyrir Tæland, þá þriðju fyrir Singapore og svo freistaðist ég til þess að kaupa eina um Vietnam og Angkor Wat. Langar rosalega að kíkja þangað.

Annars var ég svo mikil snillingur. Að rétt eftir að ég lenti, þá vissi ég að mig vantaði aura. Ætlaði að taka út sem svarar til 5000 íslenskra króna. En tók í staðinn út 5000 Hong Kong dollara, eða rétt um 47.000 íslenskar. Ætli mig vanti nokkuð aura hér. Held varla. En gat þó notað þetta til að ganga frá gistingu og svo mun ég bara skipta yfir í Singapore gjaldmiðilinn þegar ég yfirgef Hong Kong. Á ekki alveg von á því að ég eyði öllum þessum aurum hér – ekki miðað við verðlagið sem virðist vera hér í gangi. Ekki vegna þess að mig skortir tækifæri, því hér er rosalegt úrval af búðum og allra handa verslunum. Næturmarkaðurinn var til dæmis fullur af eftirlíkingum. Hefði getað fengið Rolex fyrir lítið. En ekki viss um að það hefði gengið lengi. Á morgunn er svo ætlunin að taka góða skoðunarferð um borgina og enda á matar og bjór veislu í miðbænum. Langur dagur framundan. Líka komin helgi og kominn tími til að lyfta sér aðeins upp.

Annars hefði verið fínt að vita af þessu varðandi flugþreytu áður en ég lagði af stað.

Kyoto til Tokyo

2008-05-22T12:47:00.000Z

Ég tók daginn snemma. Það hefur verið vaninn í þessari ferð. Tímamismunur gerir það held ég að verkum. Svo verður þetta líka að vana. Ef þetta heldur svona áfram, þá verður ekkert næturlíf í gangi hjá mér í þessari ferð. Ég er alltaf orðinn svo syfjaður upp úr níu á kvöldin að það freistar mín bókstaflega ekki neitt að eyða tímanum á einhverjum börum. Ekki ennþá í það minnsta. Í gærkvöldi fór ég til dæmis út að borða aftur með couchsurfing félögum. Sú sem hafði verið svo vinsamlega að kíkja með mig í japanska pizzu var að hitta nýjan couchsurfing félaga, strák frá Frakklandi. Sem er hér í Japan í töluvert lengri tíma en ég. Hann var frá suður Frakklandi og var hér vegna þess að hann hafði í einhver ár (man ekki alveg) verið að læra japönsku og fannst vera kominn tími til að heimsækja landið. Það voru Ramen núðlur í matinn hjá okkur í gærkvöldi ásamt góðum japönskum bjór. Sem er einstaklega þægilegt öl að drekka. Skilst að það sé vegna þess að þeir nota hrísgrjón þegar hann er bruggaður. Gefur honum mjög fína og þægilega áferð. Ég var hins vegar farinn að geyspa upp úr níu og þurfti þráfaldlega að afsaka dónaskapinn. Þetta væri ekki vegna þess að félagsskapurinn væri svo slæmur. En ég fór sem sagt snemma út af Ryokan í Kyoto. Fékk að geyma farangurinn minn og hélt út í gönguferð.

Í þetta skipti ákvað ég að nenna ekki meira að skoða hof. Fannst ég svolítið klára þann pakka í gær. En í gærkvöldi heyrði ég af fallegri leið þarna í Kyoto. Leið sem sá franski sagði að ég yrði að fara áður en ég færi frá Kyoto, svo fræg væri þessi leið í Japan. Þessi leið heitir Heimspekingaleiðin eða kannski Heimspekileiðin. Það hefur nefnilega ekkert farið framhjá mér að hér í Japan er skilningur og tök á ensku ekki alltaf alveg 100%. Sá til dæmis unga konu í bol sem stóð á “nice seaward views and evening breeze”. Sem mér fannst skemmtilegt. En ég fékk sem sagt að skilja farangurinn eftir í gisithúsinu og fór þessa leið. Sem er víst alveg mögnuð þegar kirsuberjatréin blómstra á vorin. En nógu falleg var hún samt í dag. Kyoto er víst miðstöð japanskrar menningar og þessa leið gengu sumir af mestu hugsuðum landsins. Meðfram skurði sem þarna liggur og í er þessi fiskur sem Japanar halda svo mikið upp á sem skrautfisk. Vatnakarfi held ég að hann sé kallaður á íslensku. Þarna býr greinilega fólk sem á nóg af aurum. Bæði voru húsin stór og bílarnir glæsilegir. Enda óskaplega fallegt svæði. Það endaði samt með því að ég datt inn í hof á leiðinni.

Þetta var svona lítið hof. Með fallegri aðkomu. Var ekki merkt inn á kortið sem ég var með. Var bara 50 metra frá stígnum sem ég var á. Svo ég lét mig hafa það að kíkja. Er nefnilega oft svoleiðis að þetta litla staðbundna verður svo skemmtilegt í samanburði við stóru staðina. Þetta var nákvæmlega svoleiðis. Þarna voru nokkur lítil hof. Í japönsku Shinto hefðinni. Sem er eldri en búddisminn sem er hér. Ef þú heimsækir svoleiðis hof, þá er gott að vita að þú átt að þvo þér um hendur áður en þú gengur nær. Það er alltaf vatn með svona einskonar ausum sem þú notar til að skola á þér lófana. Shinto hefðin er meira í átt að frumtrú, þarna voru dýr, kettir, apar og rottur. Hef ekki hugmynd um hvað hvert þeirra táknar, en þarna var líka fólk sem gekk á milli og fór með bæn. Svo þetta var alveg alvöru fannst mér.

Hafandi fengið þennan góða skammt af japanskri menningu þá endaði ég inni á einhverju kaffihúsi. Fékk mér beyglu og ískaffi í hádegismat. Í Kyoto var nefnilega vel heitt. Ekki kaldara en í gær, þegar Weatherunderground sagði mér að það væri 25 stiga hiti um kvöldið. Sótti farangur, rölti út á lestarstöð og keypti mér miða með Shinkansen hraðlestinni til Tokyo og var ekkert að hafa fyrir því að láta taka frá sæti. Hafði séð það á leiðinni að ég gæti sparað mér þarna nokkur hundruð yen og bara fundið mér sæti. Það virkaði að sjálfsögðu. Svo ég hef verið að skrifa þessar línur í lestinni. Á meðan ég drekk grænt te (hvað annað) og prófa snakkið sem vinkona mín í Tokyo gaf mér. Sem er alveg skemmtilegt. Eitt er lítið kex sem hefur verið vafið með þangi (svipað því sem notað er til að rúlla sushi) og minnir mig eina helst á harðfisk snakk. Svona svolítið salt og sjávarbragð af öllu saman. Þarna er greinilega tenging á milli okkar.

Hafandi eytt þessum tveimur dögum í Kyoto þá held ég að mér sé alveg óhætt að fullyrða að hver sá sem fer til Japan ætti að reyna að heimsækja Kyoto. Því þótt Tokyo sé meiri stórborg, þá fannst mér mikil upplifun að koma til Kyoto. Ég áttaði mig á því hversu miklar rætur eru hérna. Sást kannski bara best á því að sumir af þeim stöðum sem ég heimsótti áttu rætur sínar að rekja til atburða sem gerðust á sjöttu til áttundu öld. Því þótt við höfum komið Þingvöllum á alþjóðaminjaskrá, þá voru flestir þeir staðir sem ég heimsótti þá þegar komnir á þessa skrá. Svo fyrir þá sem vilja finna hefðina í Japan (sem ekki er alltaf augljóst í Tokyo) þá er heimsókn til Kyoto ómissandi.

Núna er ég síðan kominn inn á hótel við flugvöllinn. Í morgunn leit út fyrir að ég myndi komast í fyrramálið til Hong Kong. Núna lítur það ekki eins vel út. En ég ætla að taka power of positive thinking á þetta. Trúi því að það bíði mín eitt laust sæti í vélinni í fyrramálið til Hong Kong. Ef ekki, þá eru þó nokkur flug á morgunn. Svo væntanlega kemst ég á leiðarenda. En það var skemmtilegt að á leiðinni frá Kyoto til Narita. En Narita er 70 km frá Tokyo og vegna þess að það leit svo vel út með flugið, þá ákvað ég að vera á flugvellinum, þá hitti ég hana Sally. Það byrjaði bara þannig að hún spurði hvort ég talaði ensku á lestarstöðinni í Tokyo. Vegna þess að hana vantaði miða en hafði ratað á hraðlestina út á flugvöll. Í kjölfarið settist hún fyrir tilviljun í sætið við hliðina á mér. Kom í ljós að hún var frá Ástralíu og var hér að kenna ensku. Ég komast að því á klukkustundarferð að hún er útskrifaður verkfræðingur og ákvað að gera þetta í kjölfarið á útskrift sinni frá háskólanum í Ástralíu. Fyrr um daginn hafði ég verið að hugsa hvað það væri ekkert endilega alveg málið að vera einn að ferðast. Svo þá fékk ég senda Sally. Sem ég hefði aldrei kynnst (þó það væri ekki nema bara þennan klukkutíma) nema af því að ég var að ferðast einn. Skemmtilegt hvernig þetta virkar.

Velkominn í Kyoto

2008-05-21T09:48:00.002Z

Kyoto tók vel á móti mér. Ég er auðvitað mállaus hérna. Eitthvað leit ég út fyrir að vera týndir á lestarstöðinni, því þar rölti til mín fólk, spurði að hverju ég væri að leita og rétti mér kort af borginni og upplýsingar um útsýnisferðir. Sögðu mér síðan hvar upplýsingar fyrir ferðafólk væri á stöðinni. Þegar ég kom þangað var mér vísað á upplýsingamiðstöð fyrir útlenda ferðamenn. Sem er ekki auðfundin. Tók eftir því að það voru fleiri að rölta þennan sama hring. Hér er nefnilega allt fullt af ferðafólki. Bæði innlendu og erlendu. Hvort tveggja auðþekkjanlegt. Því Kyoto er borg sem allir japanskir skólakrakkar heimsækja í það minnsta einu sinni. Svo hér er allt krökt af krökkum í skólabúningum. Hér líka fullt af útlendingum. Það er auðvelt að sjá okkur. Við stöndum alveg upp úr. Japanir eru ekki mjög hávaxið fólk. Þess vegna eru innréttingar inn á veitingastöðum hér ekki alveg fyrir fullvaxna vesturlandabúa. Sem er svolítið fyndið á köflum. Til dæmis í strætó. Ég tek næstum 2 sæti og fer þó ekkert svakalega mikið fyrir mér. En það er ekkert skrítið þó hér sé allt fullt af ferðafólki. Því þó Kyoto virki við fyrstu sín eins og hver önnur stór borg, þá eru hér stórkostleg hof. En komum að því aðeins seinna. Ég fór sem sagt inn á upplýsingamiðstöðina og fékk gistingu á Ryokan.

Ryokan eru svona hefðbundin japönsk gistihús. Þú þarft að fara úr skónum áður en þú gengur inn í húsið. Það eru engin rúm, heldur bara dýnur og svo er sameiginlegt bað. Sem er dáldið athyglisvert. Maður fer sem sagt fyrst í sturtu og þvær sér. Síðan er hugmyndin sú að fara ofan í baðið og láta fara vel um sig. Bara allir saman í baði. Svona eins og að fara saman í heitan pott og engin sundföt. Ég hafði vonast til að komast inn á stað sem myndi bjóða allan pakkann, þeas. japanskan morgunmat og jafnvel kvöldmat, en fólkið á upplýsingamiðstöðinni sagði mér að ég væri bara heppinn að fá inni einhvers staðar. Það væri mikið af ferðafólki í Kyoto. Sem kemur ekki á óvart. Það var líka hætt að rigna og var raunar ljómandi gott veður. Sem varð bara betra í dag. Í dag var 25 stiga hiti, glampandi sól og alveg hreint ótrúlegt að skoða sig um hérna.

Því hér var ekki hent sprengjum í Seinni Heimstyrjöldinni. Ólíkt mörgum öðrum japönskum borgum, þá segir sagan að Bandaríkjamenn hafi ákveðið að hlífa borginni vegna allra þeirra menningarverðmæta sem hér eru. En hún hafi verið meðal þeirra 3 borga sem komu til greina sem skotmark þegar þeir vörpuðu kjarnorkusprengjunum á Japan. Kannski verið reynslan frá Dresden. Vegna þessa og vegna þess að hér bjó keisarinn þá eru hér ótrúleg menningarverðmæti. Fullt af Unesco vernduðum stöðum sem eru hver öðrum ótrúlegri. Ég skoðaði til dæmis eina af stærstu tré byggingum í heimi í dag. Mögnuð bygging. Þegar verið var að byggja hana, þá voru ofin reipi úr manshári (sem enn er til sýnis) til þess að lyfta upp burðabitum í bygginguna, því hefðbundin efni voru einfaldlega ekki nægilega sterk. Annað hof sem ég sá var allt gyllt og ég fór í maga Búdda á einum stað. Þar er sagt að sá sem er með hreint hjarta muni fá ósk sína uppfyllta. Drakk líka vatn úr heilsulind þar sem ég á líka að geta fengið ósk uppfyllta. Kveikti á kerti við hof eldguðs sem átti að tryggja mér góða lukku í ferðalaginu. Fékk meira að segja góða spá þegar ég náði mér í spá þar við hliðina á.

“Your Fortune: Very Good.
Everything will go well in time as you wish. Try to reflect yourself in the mirror of your mind and behave yourself, or you will have family problems. Especially don’t get absorved [sic] in Love.”

Reyndar stóð svo síðar í sömu spá varðandi ferðalög “All right if you have good company.” Sem ég hef verið heppinn með hingað til. Bæði tók vinkona mín á móti mér í Tokyo og svo couchsurfing félagi sem var svo elskuleg að gefa sér tíma til að draga mig með sér í kvöldmat í gærkvöldi. Þar sem ég smakkaði í fyrsta skipti Japanska pizzu. Sem var athyglisvert og skemmtilegt. Held samt að ég þjáist svolítið af ferðaþreyttu og tímamismun. Sem gerir það að verkum að mér líður ekkert alveg nógu vel á kvöldin. Er reyndar vaknaður (hingað til í það minnsta) eldsnemma, en svo á kvöldin þá verður þetta svolítið erfitt. Enda þá hánótt heima á Íslandi. En þetta var samt mjög skemmtilegt og ég fékk sýnishorn af Kyoto sem ég er alveg viss um að ég hefði ekki fundið upp á eigin spýtur. Málið var nefnilega að ég steingleymdi að kaupa ferðahandbækur eins og ég hafði ætlað mér í London. Hér í Japan hef ég ekki fundið neitt á ensku. Smá mistök. Vona nú samt að ég finni kannski eitthvað út á Narita (flugvellinum í Tokyo) áður en ég fer til Hong Kong og svo áfram, en annars er ég líka duglegur að leita og finna eitthvað á Netinu. En það jafnast samt ekkert á við það fá smá innsýn frá þeim sem búa á staðnum. Þannig lærði ég að drekka japanskt grænt te í dag með aðstoð frá innfæddum. Fór á alvöru tehús og fékk alvöru japanskt grænt te. Sem er magnaður drykkur. Sem er notaður í næstum allt hérna. Hægt að fá ís á Macdonalds með grænu te.

En það er alveg ljóst að hver sá sem fer til Japan ætti að kíkja við í Kyoto. Kannski það geri það flestir sem hingað koma. Svona miðað við hversu margir við erum hér útlendingarnir. Ég rölti með hóp frá Ísrael í gegnum eitt hofið. Leiðbeindi tveimur konum frá Ástralíu í öðru. Hér á gistihúsinu eru flestir gestir útlendingar held ég. En þrátt fyrir það er hér líka svo mikið af Japönum að mér leið aldrei eins og þetta væri eitthvað túrista. Fólkið stoppaði við hofin og sagði einhverjar bænir. Maður á að henda 100 yen ofan í kassa sem er fyrir framan, hringja bjöllu og svo segir maður eitthvað. Hvort það eru óskir eða bænir veit ég ekki alveg. En það fór ekkert á milli mála að þetta var alveg alvöru. Hér eru líka ótrúlega margir á hjólum. Það er virðist vera sniðugur ferðamáti. Mér var ráðlagt að fá mér hjól og hjóla á milli staða sem ég ætlaði að heimsækja. En miðað við hversu þreyttur ég var eftir allt rölt dagsins, þá er ég ekkert viss um að það hefði verið gæfulegt.

Dagur 2 í Tokyo

2008-05-20T08:43:00.000Z

Það rigndi í Tokyo þegar ég kom út af hótelinu í morgunn. Skrítið hvað það minnti mig á Ísland. Rok og rigning. Það er eitthvað smávegis líkt með þessum eyjum að þessu leiti. En það var svo sem stutt fyrir mig að fara út á Shibuya stöð. Ég á að sjálfsögðu ekki regnhlíf, en hélt því mikilvægasta þurru með því að vera með regnslá sem keypt var á Ísafirði einhverju sinni þegar ég var á leið á Hornstrandir. Sem er eldri saga. En í gær var ljómandi gott veður til þess að skoða sig um í Tokyo.

Ég byrjaði daginn á því að fara í jóga klukkan 7 í morgunn. Þarna sannaðist enn einu sinni hversu fínt Ashtanga jóga kerfið er. Málið er sem sagt að hefðbundin þjálfun sem er kölluð Mysore aðferðin felst í því að maður fer og gerir þetta sjálfur á eigin hraða. Er reyndar kennari sem segir manni til. En annars ert þetta bara þú. Af þessum sökum þá get ég farið hvar sem þetta er kennt og gert mitt. Án þess að hugsa um tungumála erfiðleika. Var reyndari kennari sem talaði ensku og ég fékk smá ábendingu um hvað ég ætti að gera öðruvísi. Gat gert ákveðna hluti sem ég hef verið í smá vandræðum með í fyrsta skipti í langan tíma. En ég þarf samt að passa mig vel. Get ekki alveg leyft mér að fá illt í hnéð núna. Sem ég fann að er aumt í dagf. Enda fór ég líka heilmikið um Tokyo í gær. Byrjaði á því að fara til Akihabara sem er miðstöð raftækja í Tokyo (lesist tölvur og rafeindatæki) og Manga. Athyglisvert svæði fyrir þá sem hafa gaman af hvor tveggja. Mér hafði einmitt verið bent á að skoða mig vel um þarna. Rölta hliðargöturnar. Sem eru fullar af litlum búðum sem selja ótrúlegustu hluti. Fyrir dellukalla held ég að þetta sé stórhættulegt að heimsækja. Sá þarna ferlega flottar myndavélar. Kemur að því að ég endurnýji mína Kodak vél. En þetta var ekki sá dagur. Því þó þarna sé hægt að kaupa næstum allt. Þá er ég ekkert að fara drösla svona tækjum með mér í ferðalagið um Asíu. Nógu þungur og stór þykir mér bakpokinn minn samt. Sem ég algjörlega sannfærðist um að var rétt ákvörðun að taka með í morgunn. Hefði ekki boðið í það að dröslast með tösku í lestarkerfi Tokyo þarna milli 8 og 9 og allar lestar næstum fullar af fólki. Tölvutöskuna skildi ég eftir á hótelinu, nennti ekki þvælast með hana tóma um alla Asíu og af því að þetta var taska sem ég hafði fengið gefins fyrir nokkrum árum, þá var mér bara alveg sama.

En já ég eyddi sem sagt góðum tíma í að skoða raftæki, taka myndir, fékk mér hádegismat. Sem var smá skemmtilegt. Því ég hafði séð að það væri hægt að ná sér í máltíð í 10-11 þeirra Tokyo búa (eða svona eitthvað í þá áttina). Þetta eru verslanir sem eru opnar allan sólarhringinn og þar má versla allt það nauðsynlegasta og þar eru seldir matarbakkar. Sem skrifstofufólk í nágrenninu fyllti þarna í hádeginu. Eiginlega ætlaði ég mér bara að kaupa ávexti, en fannst þetta svo sniðugt. Svo ég byrjaði að skoða. Ekki alveg það auðveldasta að átta sig á því hvað væri í boði. Ekki einu sinni þó umbúðirnar væru úr glæru plasti. Ég endaði með núðlurétt, grænt te og banana. Borðaði þetta með bestu list, en ég er eiginlega viss um að einhverjum þarna fannst skrítið afhverju ég hitaði ekki upp matinn minn. Kvöldið áður hafði ég farið inn á japanskan skyndibitastað sem heitir Yoshinoya. Þarna var matseðil með myndum og ég brosti, benti og fékk að lokum disk með grænu, kjöti og stóra skál af hrísgrjónum. Þetta var bara gott. Fyrir innan við 500 yen. Ég er alveg að sjá að Tokyo er ekkert endilega svo dýr. Reyndar alveg hægt að eyða fullt af krónum hérna. Margt í boði.

Eftir raftækin hafði ég ákveðið að taka rölt. Fór til Shinjuku og rölti þaðan til Shibuya. Þetta var svona út í óvissuna rölt. Með GPS tækið og svo bara rölta. Það gekk vonum framar. Ég fór reyndar langt í frá beinustu leið til baka. En fékk í staðin að sjá Olympíuleikvanginn í Tokyo frá 1964, garða sem ég hefði ekki séð annars og endaði á því að rölta í gegnum svæði sem mér var síðan sagt að sé kallað “á bak við Omotesando”. Það var svo skrítið að allt í einu var ég að rölta á svæði fullu af litlum skrítnum búðum, galleríum og datt meira að segja inn á lítinn franskan Bretaníuskaga stað sem hét því lýsandi nafni Cafe-Creperie Le Bretagne. Þar sem ég fékk ótrúlega góða pönnsu með vaniluís og karmellusósu og ektra síder frá frakklandi með. Algjör sæla og þarna var matseðil á ensku og ekkert vandamál. Raunar er það mín reynsla að þó hér tali fólk misjafnlega mikla ensku. Þá hef ég alveg náð að bjarga mér. Skil ekkert hvað fólkið er að segja. En brosi og þakka fyrir mig á íslensku.

Hitti svo Keiko vinkonu um kvöldmat. Þá var mér reyndar farið að líða svolítið undarlega. Tímamismunur ekki alveg að vinna með mér á kvöldin. Ég er kominn á fætur snemma. Vakna um 6 hingað til en eftir 6 þá byrja ég að verða frekar undarlegur í höfðinu. Ennþá í það minnsta. En hún sýndi mér svo meira af Omotesando og sagði mér söguna af því að það hverfi hefði verið þekkt fyrir gömul hús. En núna væri þar bara búið að byggja allt nýtt og það hefði ekki verið sérlega vinsælt hjá öllum. En mér fannst það nú samt bara fínt og sannarlega nóg af flottum verslunum. Svona Kings Cross Tokyo útskýrði hún. Við fórum síðan á ítalskan stað sem hét Café Madu. Þú tekur þetta klassíska Japan þegar þú ferð til Kyoto sagði hún mér. Það er borg þar sem hefðir ríkja. Fékk góð ráð fyrir Kyoto ferðina, upplýsingar um hvar ég ætti að taka lestina til Kyoto (frá Tokyo lestarstöðinni) og fékk fullt af fréttum af hverju Keiko hefði verið að vinna að undanförnu. Hún er á leiðinni til Íslands að fara halda sýningu á ljósmyndunum sínum í mars og apríl á næsta ári. Bráð vantar stuðningsaðila (enda ekki alveg ókeypis að komast á milli Japan og Íslands) svo endilega ef þið hafið tök á að styðja við ljósmyndara frá Japan þá get ég komið á sambandi. Fullt af góðum leiðum varðandi styrkveitingar sem ég hef og nokkuð öruggt að þetta á eftir að fá umfjöllun í íslenskum fjölmiðlum enda ekki á hverjum degi sem ljósmyndari frá Japan heldur sýningu á Íslandi.

Í morgunn vaknaði ég svo í grenjandi rigningu í Tokyo. Kom mér út af hótelinu og mundi þá eftir því að athuga hvort ég gæti fengið gistingu þar á fimmtudaginn. En því miður var ekkert laust. Hefði átt að vera búinn að athuga það fyrr, en það er seinni tíma vandamál. Sit núna í Shinkansen hraðlestinni á leiðinni til Kyoto. Heldur ekki með gistingu þar, en sýnist samt að það sé að stytta upp og veðurspá dagsins á morgunn er glampandi sól. Náði mynd af Mt. Fiji eða einhverju fjalli sem var svipað í laginu á leiðinni. Svo ég er viss um að þetta á allt eftir að ganga eins og í sögu. Á kvöldverðar boð með Couchsurfing meðlim sem var svo elskuleg að bjóðast til að hitta mig á meðan ég væri í Kyoto. Eins gott að ég komist á Netið og geti haft samband. Japan sem ég sé í hraðlestinni minnir mig annars ótrúlega á Ísland. Meiri gróður og eðlilega meira af fólki, en hér eru fjöll og fallegt land að sjá.

Það rignir

2008-05-19T22:35:00.002Z

Ég er á leiðinni frá Tokyo í dag, áleiðist til Kyoto. Það rignir á báðum stöðum. Kyoto er víst svona borg sem maður röltir og skoðar. Úti. Vona að það verði ekki líka rigning á morgunn.

Shibuya um kvöld

2008-05-19T01:35:00.000Z

Síma vesen og yoga

2008-05-19T01:29:00.000Z

Auðvitað eru alltaf smá vandræði í öllum ferðum. Það er bara partur af þessu. Ég komst til dæmis að því að taskan sem ég var með undir vélina var ekki góð. Búinn að fjárfesta í góðum North Face dagspoka sem mun koma í staðinn. Það er líka til lítils að treysta á þjónustuver Vodafone, þetta í 1414 sem auglýsir að það reddi þér með Búkollu. Það má vel vera, en þeir hafa ekki grun um það hvernig símakerfið í Japan virkar. Ég hringdi nefnilega sérstaklega í þá til að afla mér upplýsinga fyrir ferðina.

“Engar áhyggjur, kortið þitt virkar fínt í Japan”
“En ég hef heyrt að GSM virki ekki í Japan?”
“Jú, jú, við erum með samning í Japan”

Eitthvað á þessa leið var samtalið sem ég átti við Vodafone. Áður en ég fór úr landi. Hefði betur kíkt á vefinn þeirra og sleppt þessu símtali. Hér virka bara 3G símar. Sá sem ég leigði á Narita flugvelli frá fyrirtækinu sem Vodafone segist hafa samning við. Hann virkar þannig að ég get hringt (2,05 Evrur á mínútu) en það er ekki hægt að hringja í mig. Fyrir þetta borga ég nokkur hundruð krónur. Sendi þeim póst áðan á vodafone@vodafone.is en ekki fengið nokkur viðbrögð. Svo ég er fúll út í Vodafone. Ætli ég skipti ekki um símafyrirtæki þegar ég kem heim (og hefði kannski betur verið búinn að því áður en ég fór).

Fór í Yoga í morgunn. Komst að því að hér er kennt Ashtanga yoga rétt hinum megin við hornið frá hótelinu mínu. Svo þetta var ekki nokkur spurning. Enda var ég vaknaður upp úr kl 5 að staðar tíma og því bara fínt að skella sér í yoga um 7 leitið. Fæ líklega leiðbeiningar um hvar ég finn Ashtanga í Kyoto svo ég skelli mér kannski líka þar. Nú er ég farinn að skoða meira af Tokyo.

Kominn til Tokyo

2008-05-18T06:58:00.005Z

Hótelið mitt - Tokyu Inn Shibuya

Útsýnið út um glugga á herberginu mínu

Pínu litla en akkúrat passlega herbergið mitt. Það var ótrúlega notalegt að komast í sturtu rétt áðan.

En ég er svolítið vankaður eftir ferðalagið. Eflaust tímamismunur sem er að stríða mér og kannski svefnlyfið sem ég notaði til þess að sofa í fluginu. Virgin Atlantic fær samt alveg plús í minni bók. Jæja farinn út að rölta. Hér er rétt rúmlega 20 stiga hiti, heiður himinn og fullt af dásmlega öðruvísi fólki á röltinu.

Á leiðinni til Tokyo

2008-05-17T11:05:00.002Z

Með Virgin Atlantic. 12 tíma flug og ég var svo heppinn að fá sæti við útgang. Næsta færsla verður frá Shibuya í Tokyo. Ætli ég eigi ennþá herbergi bókað?

Úpps og allt mér sjálfum að kenna

2008-05-17T10:57:00.002Z

Ég var stop í London. Af ástæðu sem ég varla þori að segja frá. En sýnir best hvað ég get verið duglegur að skapa mín eigin vandamál. Málið var sem sagt að ég þurfti að gera ákveðna hluti til að komast til Tokyo. Stafar af því hvernig flugmiða ég er með. British Airways hafa á undanförnum árum verið að sjálfvirknivæða öll sín ferli og ég lenti í því. Málið var sem sagt að ég þurfti að gera ákveðna hluti til að komast með. En gerði ekki nema hluta af þeim. Hélt að ég þyrfti að bíða þar til klukkutíma fyrir brottför. En hefði átt að gera þessa hluti amk. Klukkutíma fyrir brottför. Svo ég endaði á því að vera stop í London.

Sú dvöl varð hins vegar skemmtileg. Því góðvinir mínir hér kölluðu mig á sinn fund. Við fengum okkur að borða. Sem er alltaf gott hérna. Síðan var farið á bar rölt. Ég fékk góð ráð fyrir ferðina. Ómissandi staði í Tokyo. Kannski ég eigi bara eftir að enda á því að vera meira í Tokyo en ég ætlaði mér. Hvernig sem það fer. Þá átti ég skemmtilega kvöldstund hérna í London. Einhvern veginn þá hvarf allt stressið í leiðinni. Mér líður bara miklu betur með það að vera leggja í þetta ferðalag. Svo ætli þetta hafi ekki verið nákvæmlega það sem ég þurfti. Smá hik. Fékk þá um leið smá tækifæri til að finna að ég væri farinn frá Íslandi. Þar með varð þetta allt einhvern veginn auðveldara.

Svo var það líka merkilegt. Að þegar útséð var um það að ég myndi komast áfram. Þá var mér bent á að tala við hótel bókunarþjónustu sem var á flugvellinum. Þangað fór ég og fékk þær upplýsingar að ódýrasta gisting sem ég fengi væri á 90 pund og það þætti bara gott að finna hótel á 140-160 pund. Fannst það heldur dýrt. Svona miðað við það sem ég hafði oft séð að undanförnu þegar ég var að skoða gistingu í London. Hef nefnilega tekið eftir því að hótel við Heathrow væru ódýrari en þau sem bjóðast nær lífinu í London. Svo ég settist niður. Ræsti vélina mína og borgaði 4 pund fyrir að fá nettengingu í 45 mínútur. Sem er rán. En hvað sættir maður sig ekki við á flugvelli. Hoppaði á Last Minute og viti menn, þar bauðst 4 stjörnu strictly secret hótel við Heathrow fyrir 68 pund. Svo ég endaði á Raddison hóteli fyrir 68 pund og fannst það vel sloppið miðað við áður nefndar tölur. Þetta segir mér að tími bókunarþjónustu á flugvöllum sé að líða undir lok. Svo ætli ég eigi ekki eftir að gera það sama á ferðalaginu. Ræsa vélina. Fara á einhvern af þessum hótel vefjum sem ég þekki. Bóka mér gistingu. Raunar kostuðu þessi ævintýri mig í dag svolítið. Ég hafði nefnilega bókað gistingu í Tokyo. Sem ég veit hvorki hvort er enn til staðar eða hvort ég eigi herbergi en ég verð í það minnsta rukkaður um fyrstu nóttina. Sjáum hvað gerist á morgunn.

Var bent á að það væri betra að ferðast með öðru flugfélagi en því sem ég reyndi að komast með í dag til Tokyo. Ætla að prófa það á morgunn.

Eitt skref í einu

2008-05-16T12:57:00.002Z

Ég núna í London. Þetta gekk eins og í sögu. Allt þar til ég kom til London. Þá tókst mér að horfa á eftir Heathrow Express út á Terminal 5. Já, akkúrat þá flugstöð sem fékk svo skemmtilega umfjöllun um daginn. Af þeim sökum þá náði ég ekki í fyrra British Airways flugið. Sem hafði nóg af lausum sætum. Hefði þurft að vera klukkutíma fyrir brottför til að ná því. Svona er þetta.

Ég á ekki von á öðru en því að þurfa að temja mér þolinmæði í þessari ferð. Núna gæti farið svo að ég þurfi að eyða nótt í London. Á þá einhverja möguleika á því að komast í flug á morgunn. Hef raunar ekki svo miklar áhyggjur. Núna er þetta ævintýri byrjað og eftir mikið stress í gær. Lítinn svefn í nótt. Þá er ég orðinn mun rólegri með þetta allt. Búinn að fá smá rautt. Sem er allra meina bót í ferðalögum.

Annars er það svolítið skrítið hvað ég hef orðið stressaður yfir þessu ferðalagi. Kannski er það vegna þess að ég er að fara þetta einn. Sem er óneitanlega svolítið skrítið. Ég held að ég sé eins og við mörg. Fastur í því sem ég þekki. Finnst erfitt að fara út fyrir það. En þrátt fyrir að ég geti alveg átt von á smá mótlæti og erfiðleikum í þessari ferð. Þá hef ég samt ekkert of miklar áhyggjur. Þetta verður líklega erfitt og vont. En svo eru það einmitt það sem gerir svo ævintýri eftirminnilegust.

Ég var líka mikið búinn að velta fyrir mér hvernig væri best að ferðast með farangurinn minn. Það var tvennt sem kom til greina. Klassík ferðataska með fullt af plássi. Eða minimal farangur í bakpoka. Ég var búinn að velta þessu heilmikið fyrir mér. Horfði svona sjálfkrafa á ferðatöskuna. Einfalt að pakka niður og nóg pláss fyrir allt sem mér dytti í hug að kaupa á leiðinni. En svo fékk ég símtal í gærkvöldi. Skipti um skoðun. Hafði nefnilega séð að það gæti verið erfitt að vera með ferðatösku í Tokyo. Þegar í ljós kom að svipað myndi gerast í Tælandi. Þá ákvað ég að taka þetta á minimal. Ef ég skipti um skoðun, þá er einfalt að kaupa tösku. Flóknast var eiginlega að koma vélinni minni fyrir. Ekki alveg nógu ánægður með hvernig til tókst. Ætla að kíkja eftir litlum bakpoka sem ég get stungið henni ofan í.

Svo þarf ég að huga að sólarvörn, flugnafælu og ýmsu smálegu sem ég átti ekki til þegar ég var að pakka. Hef smá tíma hérna í London til að ganga frá því. Næsti séns í flug er eftir tæpa 2 tíma.

Úff þetta er pínu erfitt

2008-05-15T22:12:00.002Z

Stress, stress, stress í bland við tilhlökkun. Þannig líður mér núna. Þetta er líklega lengsta stökk út í djúpu laugina. Langt að stökkva til Tokyo. En ég er sem sagt kominn með alla flugmiða. Búinn að bóka mér hótel í Tokyo. Ef allt fer að óskum þá verð ég í vél British Airways á leiðinni til Tokyo seinni partinn á morgunn. En ég er svolítið stressaður yfir þessu. Veit ekki alveg út í hvað ég er að fara. Er að fara þetta einn. Sem ég hef eiginlega aldrei gert áður. Ekki farið í svona frí með sjálfum mér. Þetta er svona smá upp og niður núna. En ég mun taka ferðavélina með. Stafrænu myndavélina. Svo ef allt gengur að óskum. Þá mun ég skila ykkur ferðasögu af næstu vikum í SA-Asíu svona í svipuðum takti og atburðirnir gerast. Þegar kominn með smá plan í Tokyo og Hong Kong. Svo nú eru það bara ævintýrin næst.

Á leið út í heim

2008-05-10T23:14:00.004Z

Ég er að undirbúa langferðina. Atvinnuleit minni er nefnilega lokið og þegar ég sá fram á það, þá fékk ég þá hugmynd að núna væri tími fyrir ævintýraferð. Vegna þess að það styttist í sumarið þá spurði ég tilvonandi atvinnuveitanda hvort honum litist betur á að ég myndi klára ferðalagið áður en ég kæmi til starfa, eða hvort betur hentaði að ég myndi taka mér frí í sumar. Tilvonandi atvinnuveitandi taldi best fara á því að ég myndi klára fríið áður en ég kæmi til starfa, svo ég fór af krafti að skoða hvernig ég ætlaði að gera þetta.

Stefnan er sett á Asíu með hugsanlegri viðkomu í Ástralíu. Held líklega af stað út í heim eftir tæplega viku (eða svo) og ætlun mín er að heimsækja Tokyo, Kyoto, Hong Kong, Singapore, Kuala Lumpur og enda í Tælandi. Allt var þetta bara hugmynd fyrir viku svo ég hef haft í mörg horn að líta. Búinn að fá fyrstu umferð af bólusetningum. Líka búinn að komast að því að vegabréfaáritun ætti ekki að vera vandamál fyrir þessa ferðaáætlun. En ekki alveg jafn ljóst hvernig ég mun nákvæmlega fara á milli þessara staða.

Vegna þess að þetta var bara hugmynd fyrir viku þá vissi ég varla hvað ég ætti að skoða á þessum stöðum. Eða kostnaðarhliðina. Eða yfirhöfuð út í hvað ég væri að fara. Hef bara einu sinni komið til Asíu áður og það var í hálf óraunverulegri 25 tíma heimsókn til Tokyo. Svo ég hef verið að skoða mig um á Netinu. Fyrst hef ég verið að heimsækja þessa staði sem ég þekki. Finnst til dæmis Couchsurfing alveg magnað fyrirbæri. Ætla svo sannarlega að nýta mér það og vonast til þess að finna á hverjum stað sem ég heimsæki einhverja sem gætu viljað sýna mér það helsta á svæðinu. Það er algjörlega magnað að hafa einhvern á staðnum sér til halds og trausts. Ekki hvað síst vegna þess að ég verð einn á ferð. Hef líka verið að skoða gistimöguleika í gegnum TripAdvisor. Þetta eru greinilega mjög misjafnlega dýrar borgir heim að sækja. Ætli ég reyni ekki að stoppa frekar stutt ef gisting er dýr, en það virðast þó vera margvíslegir valkostir í boði. En ég hef líka fundið alveg nýja hluti.

Fann til dæmis Wikitravel. Wikitravel er svona eins og Wikipedia nema fyrir þá sem eru að ferðast. Ég skoðaði það sem kom fram um Ísland svona til að tékka hversu áræðanlegt þetta er og svo virðist sem þetta sé nokkuð í lagi. Geta þá líklega notað Couchsurfing til að staðreyna ef á þarf að halda. Í gegnum þessa vefi hef ég fengið þá tilfinningu að það sé ekki mikil áhætta fólgin í því að ferðast um Asíu. Helst að ég þurfi að passa upp á verðmæti. Komast hjá því að villast í þessum stórborgum. Átta mig á því hvert verðgildi mismunandi gjaldmiðla er. En mikið svakalega hlakka ég til að takast á við þetta ævintýri.

Ástralir eru í sérflokki

2008-05-06T22:27:00.001Z

Ég fékk allt í einu þá hugmynd að halda í langferð. En er að komast að því að svoleiðis þarf langan undirbúning. Það þarf nefnilega vegabréfsáritanir til þess að komast til sumra landa. Samkvæmt upplýsingum frá sendiráðum þessara landa hef ég komist að því að svoleiðis tekur vikur. Ef mig langar til að heimsækja Indland þá tekur það lágmark viku fyrir sendiráðið að klára málið. Flest lönd taka sér þetta sem lágmark. Sem þýðir að ég þyrfti nokkrar vikur í að undirbúa þetta. Sérstaklega ef ég ætla að heimsækja fleiri en eitt land. Ástralía er nokkuð sér á báti með þetta þó. Þar get ég farið hefðbundnu leiðina. Eða einfaldlega sótt um þetta rafrænt í gegnum Netið. Snillingar í Astralíu.

Life Lessons from Yoga

2008-05-02T11:51:00.003Z

Ég var að leita að öðrum pósti þegar ég rakst á þetta í pósthólfinu mínu. Þetta endurspeglar mína reynslu svo ég vildi setja þetta hingað inn.

Some people approach their yoga practice as a break from the world, a separate space where they can recover from life's stresses and strains. Once they've pulled themselves back together, they return to their families and jobs renewed.

What we really want to learn is how to incorporate our yoga practice into the rest of our lives and to respond appropriately to life's challenges without adding tension. It is at this level that yoga really becomes a deeper practice. You can be under tremendous stress and come back into experiencing your feet on the ground as though it were just another moment of Tadasana (Mountain Pose); or you can receive a big disappointment and be able to drop into your breath, realizing it's just another moment of practice, and allow the breath to move the feelings through your body.

Kemur frá Yoga Journal.

Speki dagsins

2008-05-02T09:46:00.001Z

Þetta fannst mér svo ótrúlega rétt þegar ég las þetta áðan.

The simple act of paying positive attention to people has a great deal to do with productivity.

--Tom Peters

30 dagar

2008-04-30T20:40:00.002Z

Það getur margt gerst á 30 dögum. Það þekki ég orðið af reynslu. Á undanförnum 30 dögum hef ég farið heilmikið í jóga. Farið til útlanda. Setið ráðstefnu. Hitt fullt af nýju fólki. Gengið á fjöll í nágrenni Reykjavíkur. Látið skipta um dekk á bílnum mínum. Uppgötvað nýja hluti á Netinu. Heyrt fullt af nýrri og skemmtilegri tónlist. Tekið að mér verkefni. Drukkið gott vín. Fengið fólk til mín í óvænt matarboð. Þar sem við ræddum um bílaíþróttir. Veltum því fyrir okkur afhverju sumar íþróttir virðast ekki eiga í vandræðum með að fá styrki. En þegar Íslendingi gengi vel í bílaíþróttum þá virtist vanta áhuga á því að nýta tækifærið til að koma vörumerki sínu á framfæri við hundruðir þúsunda áhorfenda. Fundið fyrir því að allt er að hækka. Bensín aldrei verið dýrara. Fundið vorið bæði í London og á Íslandi. Verið stressaður yfir framtíðinni. Fundið hvernig jákvæðni reynist betur en bölmóður. Nú stend ég frammi fyrir ákvörðunum. Miklu hraðar en ég bjóst við fyrir 30 dögum.

Gleðilegt sumar

2008-04-27T23:18:00.005Z

Þetta hefur sannarlega verið viðburðarrík vika. Fyrir það fyrsta byrjaði ég á skammtíma verkefni. Ákvað að taka að mér lítið verkefni sem ég get unnið á meðan ég er ekki búinn að festa mig á ákveðnum stað. Það var fínt að takast á við það og skemmtilegt að hafa eitthvað markvisst fyrir stafni. Svona fyrir utan atvinnuleitina. Það er nefnilega þannig að þó atvinnuleit sé mikið verkefni, þá er það ekki alveg nóg til þess að mér líði eins og ég hafi nóg að gera. Reyndar hef ég líka náð að sinna hlutum sem ég hafði ekki alveg tíma til á meðan ég var í fullu starfi. Því þó lífið sé annað og meira en bara vinna, þá vantar mig yfirleit alltaf meiri tíma fyrir allt hitt sem mig langar að gera. Þetta verkefni er skemmtilegt og alveg á því sviði sem ég hef unnið við undanfarin ár. Það gengur líka vel og ég vona að þeir sem fengu mig til verksins verði ánægðir með árangurinn.

En markmið mitt er þó áfram að finna mér langtíma verkefni. Af þeim sökum fór ég til London í miðri viku. Átti þar fund með fyrirtæki sem hefur hug á því að fá mig til starfa. Ég fann að það var mikil áhugi og það er óneitanlega skemmtilegt hversu hratt tækifærin koma. Ég er eiginlega sannfærður um að hluti af því sé jákvætt hugarfar og líka að ég er einbeittur í því að snúa þessu í tækifæri fyrir mig. En það var líka óskaplega gaman að koma til London. Þar er komið vor. Borgin öll að lifna við og þó ég hafi eytt tíma mínum í atvinnuviðtali og í kjölfarið á ráðstefnu sem mér var boðið á. Þá tók ég mér líka nokkra stund í London. Ég hef sagt það áður að mér líður vel í London. Á þar góða vini sem ég sæki reglulega heim. Eitt af því sem mér líkar vel við þessa borg er hvað hún er mikil heimsborg. Þarna er fólk frá öllum heimshornum. Enda fyrrum höfuðborg heimsveldis. Þess vegna gat ég fengið mér frábæran Indverskan mat. Raunar er það svo að London er orðin meðal allra mestu matarborga í heiminum. Það hefði einhvern tíma þótt saga til næsta bæjar. En allir þessir innflytjendur hafa gjörbylt matarmenningu í Bretlandi. Ég hef meira að segja upplifað að þetta hefur haft jákvæð áhrif á hefðbundna breska matreiðslu. En þó London sé fjölbreytt og skemmtileg þá er þetta ekki ódýr borg. Raunar finn ég fyrir því að krónan hefur minna verðgildi en áður. Ekki flóknara en að bjór á bar í London kostar ekki ósvipað og á veitingastað í Reykjavík. Sem hefði heldur betur þótt fréttir fyrir nokkrum árum.

En þetta voru ekki einu viðburðirnir í vikunni. Það kviknaði nefnilega í húsinu mínu. Ekki í mínum hluta reyndar. En samt í húsinu mínu. Var svolítið undarleg tilfinning að vera á þriðjudagskvöldið að undirbúa mig fyrir ferðalagið og taka allt í einu eftir því að verið var að slökkva eld. Gatan mín full af bílum með blá blikkandi ljós. Vera spurður að því hvort einhver væri í húsinu. Sjá reyk leggja út um glugga. Mér var ekki alveg sama, en sá samt að það var óþarfi að hafa of miklar áhyggjur. Gekk fljótt að slökkva eldinn. Vorkenndi þeim sem bjuggu þarna. Eflaust ekki skemmtilegt að þurfa að koma að brunarústum. Eða þurfa að takast á við það verkefni að lagfæra það sem hefur skemmst.

Svo má ég til með að segja litla sögu af gömlum vinnustað. Þannig var að fyrir margt löngu þá vann ég í útvarpi og þar var spilað töluvert af tónlist. Raunar heldur þessi stöð úti vinsælustu tónlistarþáttum landsins í dag og stendur sig bara nokkuð vel. Sumum til hægri finnst raunar að betur færi á því að rekstur hennar væri í höndum einkaaðila, en látum það liggja milli hluta. Á þessum tíma gaf hljómsveitin Portishead út sína fyrstu breiðskífu Dummy, sem vakti til að byrja með mjög litla athygli. Raunar var ég svo heppinn að sjá Portishead í Washington DC vorið 1995 og var með magnaðri tónleikum sem ég hef sótt. En á þessum tíma ríkti ákveðin íhaldsemi á þessari útvarpsstöð. Því það var sama hversu mikið ég reyndi að koma þessari breiðskífu á framfæri. Sem ég tel vera með athyglisverðustu skífum sem komu út á síðasta áratug. Ekki nokkur af þeim sem höfðu með tónlistarspilun að gera á útvarpsstöðinni töldu að þetta væri efni sem áheyrendur hennar hefðu nokkurn áhuga á. Þetta rifjaðist upp fyrir mér þegar ég sá að Morgunblaðið setti mynd af Portishead á forsíðu Lesbókar. Svona þróast þetta.

Svo verð ég að segja að bæði lögreglan og vörubílstjórar urðu sér til minnkunar í vikunni. Að sitja í fjarlægð og fylgjast með því sem framfór í gegnum Netið. Var furðuleg upplifun. Stjórnvöld og lögregla verða að átta sig á því hvernig best er að taka á mótmælendum. Mótmælendur verða að átta sig á því að árásir á lögreglu hvort sem er með eggjum eða öðru munu kalla á hörð viðbrögð. Orðræðu má ekki hefta og valdstjórnin verður að átta sig á því að tiltölulega friðsæl mótmæli eru einfaldlega hluti af lýðræðinu.

Svo að lokum þá óska ég okkur öllum gleðilegs sumars.

Engin stórtíðindi en langt í frá rólegt

2008-04-18T21:25:00.003Z

Það hefur verið nóg að gera hjá mér þessa vikuna. Ólíkt því sem halda mætti, þegar ekki er lengur fast starf að sækja. En ég hef lítið fundið fyrir því. Nema þá helst þannig að ákveðnu fargi er af mér létt. Ég þarf nefnilega ekki lengur að hafa áhyggjur af því sem fylgdi mínu fyrra starfi. Þess í stað hef ég verið að einbeita mér í starfsleit. Njóta þess að fara í bæði líkamsrækt og jóga. Meira að segja fundið mér tímabundið verkefni sem á eftir að halda mér uppteknum það sem eftir lifir þessa mánaðar. Ég ætla samt ekki að gera lítið úr þeim breytingum sem fylgja því að vera í starfsleit.

Þetta er nefnilega æði mikil vinna. Ekki hvað síst í sjálfum sér. Margt sem ég hef þurft að velta fyrir mér. Þetta er ákveðið stress. Óljóst með framhaldið og ekkert beinlínis fast á hendi með hvernig framtíðin lítur út. En á sama tíma, þá finnst mér eins og þetta sé að hafa jákvæð áhrif á mig. Allt í einu þá eru valkostirnir margir. Ég gæti þurft að vinna ákveðið í sjálfum mér til að grípa sum þeirra. Yfirstíga ákveðna hluti. Þetta er líka tími þar sem lítið þýðir að sitja auðum höndum. Sama hversu freistandi það er að detta bara ofan í eitthvað slen. Ég þarf til dæmis að fylgja eftir hugmyndum sem ég hef verið að fá. Sjá hvort einhver viðbrögð komi við þeim. Svo eru líka atvinnutækifæri sem ég þarf að sækjast eftir.

En þetta hefur líka verið tími sem ég hef geta notað til þess að skoða hluti sem ég hef haft takmarkaðan tíma fyrir. Ég er að safna leikni og þekkingu til að nota í atvinnuleitinni. Svo þó þetta hafi verið skrítin tími. Þá hafa undanfarnir dagar verið skemmtilegir. Svo er líka vorið að koma og það er minn uppáhalds árstími. Rétti tíminn fyrir breytingar segja sumir, því hvernig er annað hægt en að vera bjartsýnn þegar sumarið er rétt handan við hornið.

Út að njóta veðursins

2008-04-12T19:55:00.001Z

Síðasta haust þá fjárfesti ég í flottu hjóli. Eða það finnst mér í það minnsta. Hef ekki hreyft það síðan. En núna í dag þá fór ég í smá göngu. Fann að það er kominn tími til að taka fram hjólið. Meira að segja Morgunblaðið sagði mér í morgunn að vorið væri að koma. Á þriðjudaginn held ég. Annars var ég að rölta í dag með lögfræðingnum mínum. Fékk ýmsar gagnlegar ábendingar. Áhyggjur mínar af komandi mánuðum hafa minnkað nokkuð. Ég varð nefnilega svolítið stressaður í vikunni. Svo las ég í yoga að áhyggjur væru þannig að ef maður velti sér of mikið upp úr þeim. Þá gerist það sem þú hefur áhyggjur af. Svo nú er það bara bjartsýni og gleði framundan. Kannski ég nái meira að segja að fara til Rússlands. Eða skelli mér til Asíu eins og var komið á planið. Stóra planið. Hver veit.